FAMILIE SMITS

OMDAT WE ER GEEN GENOEG VAN KUNNEN KRIJGEN......

2012-02-08T07:25:00.000-08:00

Winter in Versoix 2012">

Zo'n beetje de hele Europese pers (inclusief AD & Telegraaf) heeft zich al op dat ene straatje in Versoix (Zwitserland) gestort en er foto's over geplaatst. Natuurlijk is het altijd leuker om zelf je foto's te maken en dus ben ik vanmiddag ook maar even gegaan. Het is +/- 800 mtr verder dan de foto's die ik een paar dagen geleden heb gemaakt (die van de haven) maar toen hadden we geen tijd. Nu dus even tijd gemaakt en.....het was bijzonder. Ik denk dat de eigenaren van de auto's die daar zaterdag (met de orkaanwind) geparkeerd stonden voorlopig nog even moeten fietsen....

Aangezien ik ze niet allemaal kon downloaden (bestand te groot), heb ik ze maar in een webalbum geplaatst. Klik op "Winter in Versoix 2012" voor de link.

Veel plezier !

WINTER

2012-02-07T00:53:00.001-08:00

Net als in Nederland, is het ook hier bitterkoud. Afgelopen week kwam daar nog een paar dagen "La Bise" overheen. Dat is een soort van orkaanachtige wind die 1 of een paar dagen aanhoudt, zomer en winter. Dit zorgde ervoor dat aan de rand van het meer van Geneve, hele mooie plaatjes ontstonden doordat het water over de boten, auto's etc werd geblazen. Er staan al heel veel foto's op internet, wij zijn gisteren ook even live gaan kijken in Versoix waar Geoffrey op school zit. Het was erg koud dus we zijn maar heel even gebleven maar ik heb toch wat foto's kunnen maken. Ditmaal dus wat plaatjes ipv tekst....

SKIËN

2012-02-01T02:53:00.000-08:00

Afgelopen weekend zijn we naar Samoëns gegaan met José en Patrick. Het is nog geen 1,5 uur rijden hiervandaan en het is een supermooi skigebied (Grand Massif).
Samoëns is ook een erg leuk, sfeervol dorp dus we hebben het goed naar ons zin gehad.

Ik vind skiën echt NIET leuk maar ik ging de zaterdag voor de gezelligheid natuurlijk mee. José had ski's & schoenen van haar moeder voor me geregeld dus dat was helemaal top!!
Na een paar afdalingen had ik zo ongelooflijk pijn in mijn voeten, ik had zin om alles en iedereen bij elkaar te schelden !! AAAAHHHHH ik kon niet meer op mijn benen staan. Maar wat doe je ? Ik kom al als de sukkel steeds als allerlaatste aan (krijg daardoor ook nooit rust, want de rest staat al een poosje te wachten dus als Slome Truus eraan komt, gaat er een zucht van verlichting door de groep dat ze eiiiindelijk weer door kunnen skiën).
Afijn, in de lift kon ik dan weer een beetje bijkomen en ging het weer beter met de voeten als mijn schoenen naar beneden hingen.

Het waren overigens niet alleen de voeten hoor, ik leun niet genoeg naar voren dus mijn hele houding is niet goed. Ik ging dan ook een beetje meer op mijn tenen staan en nou ja, het ging niet van harte, maar ik ben de dag doorgekomen.

's-Avonds al kon ik nauwelijks nog de trap af vanwege de spierpijn in mijn bovenbenen dus ik was er al snel uit dat het bij de zaterdag bleef conform mijn eerder gemaakte planning. En eigenlijk was ik er ook al uit dat het überhaupt bij deze ene dag bleef. Ik vind er gewoon HELEMAAL NIKS AAN !!!
De volgende dag zijn de anderen gaan skiën en ben ik met Madison (die ook al vooraf wist dat ze maar 1 dag wilde) in het hotel gebleven en heeft Madison nog wat gezwommen, daarna zijn we thee met een taartje gaan eten in het dorpje en hebben we een lunchrestaurant uitgekozen. Inmiddels kwam de skigroep weer terug en hebben we heerlijk gegeten in het lokale restaurant. Daarna zijn we aan het eind van de middag weer naar huis gegaan. De volgende dag moesten de kinderen natuurlijk gewoon naar school en er moest nog heel wat huiswerk gemaakt worden.

's-Avonds kreeg ik bericht van José..... In de skischoenen die ik aangehad had, bleken dikke steunzolen van haar moeder te zitten. Lol alom natuurlijk maar desalniettemin.... 1 dag skiën was voldoende voor dit seizoen :).

Ons hotel in Samoëns

Sneeuwballengevecht

De mannen

Ondertussen: taartje eten in het dorp bij "Tartines de Martine"

Supergezellig weekend !!

Nog maar 1,5 week naar school en dan heeft Madison alweer vakantie voor 2 weken.

De eerste week gaan we naar Toulouse waar een alom gerespecteerde springtrainer zit. We nemen Bonny mee en Madison heeft een week training daar. Ik blijf die week ook in Toulouse. Geoffrey moet die week nog gewoon naar school (Zwitserse scholen lopen verschillend in vakanties met Franse scholen) dus ik heb een carpool voor Geoff geregeld en Rene is natuurlijk ook gewoon thuis dus dat is zo goed opgelost.

Als we zaterdag 18 februari weer thuiskomen is oma Lies inmiddels 's-middags aangekomen met het vliegtuig. Zij blijft dan 11 dagen. Geoffrey heeft dan een week vrij en Madison is dan ook nog een week vrij. We kijken er naar uit !

We hebben gisteren weer een flink pak sneeuw voor onze kiezen gekregen maar de vooruitzichten zijn vanaf nu droog, koud maar met een stralende zon dus dat is prima. De Fransen zijn heer en meester als het om wegen schoonhouden gaat, dus we hebben er niet veel last van, sterker nog, het staat wel gezellig zo'n dik pak sneeuw.

HAPPY NEW YEAR !

2012-01-07T14:51:00.000-08:00

Gelukkig nieuwjaar allemaal !!!

Wij hebben een hartstikke leuke kerstvakantie gehad. De eerste week waren we nog thuis en hebben we eerste kerstdag gewoon thuis gevierd. Een paar dagen voor kerst was het begonnen met sneeuwen dus another white christmas.

24 December zijn we naar de film geweest in de Astor Movie Lounge in Genève. Erg leuk. Het begint met valet parking, heel fijn in Genève. Daarna word je welkom geheten met een drankje (met of zonder alcohol) en kan je naar je plaats. Een luxe leren relaxfauteuil inclusief voetenbankje als je de stoel in de ligstand zet.

Dekentje erbij voor Madison want die was niet helemaal lekker geweest de nacht ervoor (overgeven)

Ondertussen nog plateaus hammetjes en kazen besteld die aan de stoel geserveerd worden en daarna kon de film beginnen.
We keken naar HUGO, een Amerikaanse familiefilm van Martin Scorsese met een hoge zieligheidsfactor maar uiteraard een happy end.

Thuisgekomen hebben we de kerstkado's gedaan en daarna moest alles stil zijn want toen begon mijn favoriete show van het jaar : de All You Need is Love Kerstspecial !!! Genieten natuurlijk en meeblèren met ALL I WANT FOR CHRISTMAS IS YOOOUUUUUUUUUUUU.........BABY !!!!

Eerste kerstdag rustig aan gedaan, koffers gepakt en 's-avonds gegourmet. Altijd leuk.
Tweede kerstdag, wat hier geen tweede kerstdag is maar gewoon een werkdag, zijn Rene en Geoffrey naar boven gegaan om te skiën maar het was veel te druk dus weer naar beneden gekomen. Madison en ik gingen nog even de paarden rijden en daarna was het tijd om te vertrekken richting Genève airport.

De vlucht met transavia zat halfvol en hoewel we 20 minuten voor vertrek het vliegtuig inkwamen, was iedereen inmiddels aanwezig en konden de deuren dicht. Nog nooit meegemaakt ! De vlucht verliep erg vlot en dus landden we een klein half uurtje eerder dan gepland op Rotterdam/The Hague airport. Ideaal !! Jammer dat Transavia alleen in het winterseizoen op Genève vliegt. Sander stond uiteraard al te wachten, auto pal voor de deur en 20 minuten later zaten we bij Daisy & Sander thuis. De eerste nacht sliepen we daar. De volgende dag vertrokken Rene en ik naar een hotel in het centrum van Den Haag voor een week. De kinderen hebben bij oma's, opa, familie & vriendjes geslapen.
Het was uiteraard een drukke week met veel te veel afspraken, we hebben met vrienden, vriendinnen en familie bij kunnen praten, geshopt, 2 extra koffers bij moeten boeken en nog niet alles mee kunnen krijgen (volgende keer met de auto !!!) en het dus gewoon heel erg leuk gehad.

Hema worst....kan niet overgeslagen worden

We hadden een hartstikke leuke oud en nieuw bij Annie en Frans die een fantastisch buffet hadden klaargemaakt en waar we de lekkerste oliebollen ooit (!!) gegeten hebben. Om 00.00 uur was het weer vanouds Haags nieuwjaar !! Knallen, nog meer knallen, politie, brandweer. Drukte op straat, heerlijk !!! Dat hebben we gemist de afgelopen jaren !! Je kan hier een bom afschieten of net zo goed om 22.00 uur naar bed gaan. Het maakt geen verschil. Na op heel veel plekken oud en nieuw te hebben 'gevierd', kan ik rustig zeggen dat oud en nieuw in Nederland (Den Haag) gewoon het beste is.

Ook Geoffrey had het weer super naar zijn zin tijdens de oudejaarsnacht.

Maandagavond 2 januari vlogen we weer terug en ook die vlucht ging keurig volgens plan. Vooral poes Zoe was erg blij dat we weer terug waren, die hield niet op met miauwen. Dutch kwam de volgende dag naar huis.
We lagen er op tijd in want de volgende dag moest Madison weer naar school. Helaas werd Madison 's-nachts ziek, weer overgeven, en dus ging school niet door. Niet zo erg eigenlijk want zo konden we allemaal rustig opstarten.

Geoffrey had nog een weekje vrij dus die kon helemaal rustig aan doen en de rest zat weer in het dagelijkse ritme. Ook wel weer lekker. Er komt dan in ieder geval meer uit mijn handen.
Aankomende maandag gaat ook Geoffrey weer naar school dus dan is alles écht weer helemaal 'normaal'. Vanaf maandag gaat Madison 8x met school op maandagmiddag skiën. Alle spullen liggen al klaar en er ligt sneeuw genoeg boven dus ik ben benieuwd naar de nieuwe ervaringen...

2 MAANDEN VERDER

2011-12-12T01:24:00.000-08:00

Ach ach ach wat vreselijk. Goede voornemens van vaker schrijven en allez... het is weer 2 maanden verder.
Ik ben blij dat blogvriendin Claudia zo regelmatig schrijft want daardoor word ik er steeds mee geconfronteerd dat IK niks heb geschreven. Als zij er niet was geweest, had ik de blogpijp alweer aan Maarten gegeven.

De winter is hier tot ons aller verbazing nog niet echt van start gegaan. Hier "beneden" hebben we nog geen vlok sneeuw gezien (vorig jaar hadden we eind november in 1 dag 47 cm sneeuw !!) en de temperaturen zijn nauwelijks onder het vriespunt geweest. In de Jura zien we wel sneeuw dus wat wij hier krijgen aan regen (véél vorige week) is in de bergen wel als sneeuw gevallen. Uitstekende verdeling wat mij betreft ! Nou is sneeuw natuurlijk leuker dan regen maar die kou die erbij hoort mag wel wegblijven. Als we een kwartier in de auto zitten kunnen we skiën dus prima als we de kou zelf kunnen opzoeken. Gisteren heb ik heerlijk in mijn poloshirtje in de zon paardgereden. Prima zo !

Ik las net mijn vorige posting van oktober dat we de laatste week ingingen voordat de herfstvakantie begon. Inmiddels zijn we deze week ook met de laatste week voor de kerstvakantie begonnen. Heerlijk! Madison heeft ruim 2 weken vrij, Geoffrey zelfs 3 weken. We gaan nog een weekje naar Nederland en verder lekker luieren dus we kijken ernaar uit !!

Mid oktober is Madison flink gevallen tijdens een springwedstrijd, hier zo'n 40 minuten vandaan. Bonny weigerde en Madison viel. Op zich nog niets aan de hand maar Bonny ging op haar arm staan (met hoefijzers) en schraapte de huid van haar onderarm. Het deed verschrikkelijk veel pijn en men dacht ook dat ze haar pols gebroken had. Ambulance gebeld, zo gaat dat hier, en naar het ziekenhuis. Een breuk was het gelukkig niet maar de huid was afgeschaaft, alsof ze een brandwond had. Ze kreeg een mitella en speciale "pleisters" om de huid te laten herstellen. Nog steeds, 2 maanden na dato, zit er een enorm kleurverschil op de onderarm en een soort deuk waar de huid was afgeraspt. Een merkwaardig souvenir....
"Jaja, noem me een slechte moeder maar ik heb snel ongemerkt
(klikgeluid uitgezet) een snapshotje met de IPhone gemaakt"

Oma Lies is ook nog 2 weken geweest. De 2 weken zijn voorbijgevlogen en we hebben heel veel in huis gedaan. Wat is het toch heerlijk (voor een absoluut NON-huishoudelijk type) om af en toe een lekkere steun in de rug te hebben om alles goed aan te pakken. Het huis zag er weer tiptop uit en al zeg ik het zelf : vooralsnog hou ik het goed bij.... Ik krijg ook weer de schilderkriebels als het regent (deze week....) en daarnaast is Rene ook nog eens in Nederland deze week (Ik doe dat soort klussen altijd als hij er niet is) dus we gaan maar eens kijken welke muur eraan moet geloven deze week.

Afgelopen donderdag is de Jeep verkocht ! Jippiejajee ! Met een dikke 200.000 km op de teller leek het me toch wel moeilijk om hem te verkopen maar het is toch nog redelijk snel gelukt. De volgende auto en een nieuwe paardentrailer hadden we inmiddels ook en we zijn al een weekend naar Lyon geweest met pony voor dressuurwedstrijden met Madison.
Niet met lege handen naar huis gekomen dus dat was ook geslaagd.
Bijna klaar voor vertrek

Bonny staat prima in de trailer

Speciaal voor Geoff een hotel met fitnessmogelijkheden uitgezocht

Jippie, weer een mooi bordje voor op de box

Met het naderen van de kerst, hebben we ook het traditionale kerst schoolconcert van Geoffrey weer gehad. Hoewel Geoffrey het liefst ergens achterin zou wegkruipen als hij moet zingen, genieten wij er altijd erg van. Het koor (alle grade 7 klassen bij elkaar) zingt erg leuke liedjes en ik vind dat altijd zo gezellig klinken. Ook moeten ze een stuk spelen op hun eigen muziekinstrument (Geoffrey: gitaar). En nee, op zijn uitdrukkelijke verzoek zijn er GEEN foto's gemaakt....
Aanstaande woensdag heeft Geoffrey zijn eerste drama-performance. Vanaf grade 7 mogen kinderen 2 keuzevakken kiezen. Geoffrey heeft Drama (theater) en Journalism gekozen en met zijn Drama-class geeft hij dus nu een eerste optreden. Ik ben erg benieuwd !!

We zijn weer bij geloof ik........tot snel...... (?)

BRRRRR

2011-10-10T13:00:00.000-07:00

Was het vorige week dinsdag nog bijna 30 graden, afgelopen weekend lag er ineens sneeuw in de bergen en was het bitterkoud. Dat was even andere koek. Helemaal niks aan.
Gelukkig was het na het weekend weer beter en zitten we weer rond de 20 graden overdag met een mooie zon. Da's weer heel wat beter en de sneeuw is weer van de bergen verdwenen. Ik moet nog even niet denken aan de winter. Gadver ! Maar goed, hij zit eraan te komen dus. Het is onvermijdelijk. Wat dan wel weer leuk is, is dat we straks dan weer zo lekker gaan uitkijken naar het voorjaar. Alle dagen mooi weer is ook weer zo saai.

De herfst heeft officieel zijn intrede gedaan en daarmee is ook het seizoen van de spinnen begonnen. Allemachtig wat een joekels zijn het toch die hier in huis zitten. Het is echt ongelooflijk maar zodra de lichten uitgaan beneden, komen ze tevoorschijn. Afgelopen week moest ik een kwartier nadat we naar boven waren gegaan nog even naar beneden om de droger uit te zetten. En ja hoor, midden in de kamer zat er al weer eentje. In het begin haalde ik ze dapper weg en mikte ze naar buiten maar het zijn huisspinnen (geen geintje) en dus zitten ze zo weer binnen. Dus huppel ik eroverheen en wens ze goedenavond.
Als we 's-morgens naar beneden komen, zijn de jongens inmiddels ook weer weg dus we hebben geen last van elkaar. Ik probeer iedere keer wel een plaatje met mijn iphone te schieten dus hierbij de laatste plaatjes. Veel van hetzelfde maar ik verbaas me iedere keer weer hoeveel er zitten. Deze zijn op verschillende plaatsen gefotografeerd dus ik verwacht dat er nog veel meer zitten. Als ik ze in de kinderkamers aantref of in de badkamer, worden ze wel buiten gezet.

Wat hebben we nog meer gehad afgelopen 2 weken ? Madison had springwedstrijden met Bonny en reed 2 foutloze parcoursen. Helemaal goed want ze deed voor het eerst een 70cm parcours. Morgen staat er weer een wedstrijd op het programma.
Geoffrey was zaterdag met een vriend in Lausanne en heeft het ook prima naar zijn zin gehad. Aankomende donderdag is er op school een Halloween party en daar verheugt hij zich erg op.

Inmiddels hebben we de nieuwe auto gekregen en staat de Jeep te koop. Dinsdag wordt de trekhaak geinstalleerd en volgende week zaterdag gaan we naar Lyon om naar (paarden)trailers te kijken :))) Ik moet nodig naar het Gemeentehuis om te vragen waar ik theorie examen kan doen voor mijn E-rijbewijs dus dat staat op de actielijst.

Nog een weekje school voor de kinderen en dan Madison ruim 1,5 week vrij en Geoffrey 2 weken vrij. Niet alleen zij maar ook ik kijk er érg naar uit. Even iets rustiger aan. Het is wel een rare gewaarwording dat het alweer herfstvakantie is. In mijn beleving is het nog steeds zomer......

OJEE

2011-09-30T07:49:00.000-07:00

Dat valt nog niet mee, zo'n blog bijhouden. Je zit maar te wachten tot er weer iets nieuwswaardigs gebeurt maar de weken verstrijken en het gewone leven gaat gewoon door. Niet dat ons gewone leven saai is maar wel 'gewoon' voor ons en zeker 'te gewoon' om melding van te maken.

Het weer is hier nog steeds super, rond de 25 graden. De warmtepomp van het zwembad staat dus nog steeds te loeien en af en toe, als er tijd is, wordt er nog een duik genomen. De jacuzzi staat er nog wat werkeloos bij. Veel te warm nog buiten. De vooruitzichten zijn nog steeds goed dus we doen nog maar niks.

De koop van de Nissan gaat door dus we gaan rustig aan ook de Jeep klaarmaken voor de verkoop. Maandag wordt 'ie gekeurd (je bent hier als verkoper verplicht om een "APK" van maximaal 6 maanden oud te hebben)
Verder ben ik natuurlijk druk met studeren voor het theorie-examen (de CODE). Je moet weer even de 'taal van het theorie-examen' leren maar dat heb je weer snel door. Voorbeeld: foto van kruispunt met stoplichten en een bord "rechtsaf verboden". De vraag is : Mag je hier linksaf. "JA!" denk je, jezelf al verheugend op weer een goed antwoord in the pocket.....NEE is het goede antwoord want : Het stoplicht staat op rood..... Het zit hem dus in het zeer gedetailleerd bekijken van de foto's. Het is niet altijd wat het lijkt. Ik heb nu een CDRom set met het hele programma. Heb er nog niet naar gekeken maar er ligt dus genoeg oefenstof.

Madison en ik hadden het afgelopen weekend dressuurwedstrijden een paar dorpen verderop. We hebben mooie successen behaald. Ik werd 2x eerste en 1x vierde en Madison werd de volgende dag eerste en tweede in haar dressuurproeven. Aansluitend had Madison zondag een springclinic op onze eigen stal dus die was de hele dag onder de pannen.
Maandag en Dinsdag was de bekende Nederlandse dressuuramazone Marrigje van Baalen bij ons op stal en Madison en ik hadden het voorrecht om beide dagen prive dressuurlessen van haar te krijgen. Zeer inspirerend. Uiteraard heeft ze ook op Mango gereden en zijn de nodige foto's gemaakt. Het was ook heerlijk om in je eigen taal les te krijgen, dan realiseer je je pas hoe fijn dat Nederlands af en toe kan zijn.

René is deze week een paar dagen in Nederland geweest en Geoffrey heb ik vanmiddag opgehaald. Hij is 3 dagen naar Torgon, Zwitserland geweest met school Hij heeft het super gehad, is schor en moe dus het was weer de moeite waard.
Het was dus rustig in huize Smits.

Vanavond slaapt Madison weer bij een vriendinnetje en zondag heeft ze weer springwedstrijden. Met de rust is het morgen dus weer gedaan !

Ok beloofd, ik zal mijn best doen om vaker updates schrijven.......

RIJBEWIJS E.......

2011-09-06T04:53:00.001-07:00

Al in een eerder stadium hadden we besloten om de Jeep aankomende winter te verkopen, danwel in te ruilen. Het ideaalbeeld is toch wel een auto met een trekhaak erop en een eigen (paarden)trailer te kopen zodat we niet meer afhankelijk zijn om met de vrachtwagen van de manege mee te gaan naar concoursen maar gewoon ons eigen plan te kunnen trekken.

Veel mitsen en maren op de weg, althans op de trailerweg want ik heb geen E-rijbewijs en dus zit je te hannessen met wat mag wel en wat mag niet aan gewicht op alleen een B-rijbewijs. Er zijn mogelijkheden maar het is allemaal razend ingewikkeld dus ik zal jullie de Franse regelgeving besparen. We schoven het nog allemaal wat vooruit want de Jeep is nog ok en het is nog geen winter.

Koffiedrinkend bij vriendin José hoorde ik dat zij hun auto gingen inleveren na 3 jaar lease. Nu heb ik deze auto altijd helemaal gaaf gevonden en was ik al aan het kijken voor ook zo eentje (Nissan Pathfinder Ultimate). Patrick (José's man) had al een andere auto gekocht (Jeep ! haha) en dus gaat deze eruit. Ik verslikte me bijkans in de koffie en meteen ging ik in de 'active-mode'.

Ik had een paar dagen want Patrick moest voor een bepaalde tijd zeggen of hij hem overnam of niet (en heeft zelfs al gezegd dat hij hem niet overneemt). De daaropvolgende dagen veel op internet doorgebracht. Prijzen van soortgelijke auto's vergeleken en natuurlijk dé hamvraag : kan er een trailer achter die volstaat met rijbewijs B.
Tijdens een feestje op zaterdagavond waar ik het onderwerp bij de Franse kenners ter sprake bracht, kwam het teleurstellende bericht dat dat niet ging lukken. Het maximale draaggewicht van de Pathfinder is zo zwaar (2880 kg, en daar kijkt men naar, niet hoe zwaar de auto bij controle op dat moment daadwerkelijk is) dat je onmogelijk met een volle trailer onder de 3500 kg blijft. Wat een teleurstelling. Langzaam reed de Pathfinder uit mijn dromen......(aiai, dat klinkt wel héél dramatisch, maar het staat wel heel literair :)).

Kijkend naar wat dan de mogelijkheden waren, kwamen we uit bij normale personenwagens of kleine suv-tjes. Het was wikken en wegen. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat het toch wel bizar zou zijn om de keuze van je auto af te laten hangen door de trailer die je "af en toe" gebruikt omdat je normaalgesproken nooit zo'n auto had gekocht.

Dus wat rest ? Juist ! Rijbewijs E halen. Daar had ik natuurlijk al eerder aan gedacht maar.........in Frankrijk moet je dan ook het schriftelijk examen afleggen (dat je ook voor rijbewijs B aflegt) en mijn algemene kennis van Frans is ok maar dit soort details is toch echt andere koek. Nog een mogelijkheid is me in te schrijven in Nederland, mijn Franse rijbewijs om te wisselen voor Nederlandse, rijexamen doen in Nederland en met rijbewijs B/E weer uitschrijven in Nederland en lekker hier gaan rijden. Nogal omslachtig en het is de vraag of het lukt, want ook in Nederland zijn ze niet gek en zijn er weer allerlei regels waaraan je voldaan moet hebben (zoals bijv. dat je minimaal 180 dagen voorafgaand aan het verkrijgen van je rijbewijs in Nederland moet zijn ingeschreven anders MAG de Gemeente verstrekking van het rijbewijs weigeren).
Dat soort gedoe zit je natuurlijk ook helemaal niet op te wachten en dus........ben ik sinds gisteren zeer fanatiek aan het oefenen geslagen (op internet zijn allerlei oefentests beschikbaar) om me toch maar te gaan voorbereiden voor het Franse schriftelijke examen.

Het wordt dus een intensief najaar :)
Ik ben nu dus ook druk naar trailers aan het kijken, Rene heeft immers zijn E-rijbewijs dus die is dan de komende tijd dan maar onze chauffeur :).
En die Pathfinder ? Die gaan we dus in principe kopen als het lukt. Nu nog maar even fingers crossed of daar geen beren meer op de weg zitten. Binnen een paar dagen weten we hopelijk meer.

BIJNA TERUG IN HET DAGELIJKSE RITME

2011-08-25T13:22:00.000-07:00

En alweer een dikke week voorbij....pjoei....dat gaat snel en ik heb, zoals verwacht, weinig nieuws te melden.

Het vorig weekend zijn we naar een polowedstrijd in Gstaad geweest. Gstaad is bekend dorp vanwege de 'rich & famous' en we waren er nog nooit geweest. Altijd leuk om nieuwe gebieden in je omgeving te verkennen. Het is nog geen 2 uur rijden en was niet voor niets. Gstaad is een hartstikke mooi dorp in een schitterende omgeving. Polo is altijd leuk voor een half uurtje maar dan heb ik het wel weer gezien. Ik vind het persoonlijk een uitermate saaie sport.
We waren met 2 andere gezinnen met kinderen dus de kinderen hadden het prima naar hun zin en hebben helemaal bijzonder weinig van de wedstrijd meegekregen.
We gaan er zeker een keer terug in de winter om te skiën. Het is er super mooi.

De temperatuur is hier erg hoog geweest vorige week, continu dik boven de 30 graden en windstil. Buiten was er, behalve zwemmen, weinig activiteit mogelijk overdag. We deden dus ook nog maar even lui in deze (voor Geoffrey) laatste vakantieweek en vandaag is Geoffrey weer begonnen op school. Echt gesproken heb ik hem nog niet omdat ik een smsje kreeg dat hij met een vriend mee naar huis ging. Ik verwacht dan ook dat alles prima is gegaan.

Het normale leven is dus bijna teruggekeerd. Madison heeft deze week nog vrij en daarom ook nog de laatste doordeweekse 'sleepovers'. Zondag sliep vriendin 1 hier, vanavond gaat Maddie bij vriendin 1 slapen en morgen komt vriendin 2 hier slapen. Daarna gaat de rem erop en gaan we ook weer op normale tijden naar bed. De tijd van tot 9.30 uur slapen is dan voorbij. Even weer terug in het ritme, na 2 maanden is het wel mooi geweest.

Ook staan er weer wat concoursen met de paarden gepland in September. Ook dat seizoen gaat weer beginnen. Eerst een springconcours voor Madison op 18 september waar ze met Bonny aan meedoet. De week erna doen we beiden mee aan een dressuurconcours hier een paar dorpen verderop. Ik moet op zaterdag rijden, Madison op zondag. September staat dus alweer lekker volgepland. We hopen dat het mooie weer nog even aanhoudt, voor we het weten zitten we weer in de sneeuw .......

DAAR ZIJN WE WEER

2011-08-18T01:49:00.000-07:00

Tja, ik durf het bijna niet te zeggen maar : daar zijn we weer. Het voelt vreemd, je wordt er zelfs een soort van verlegen van om na 16 (!) maanden weer wat te schrijven.
En waar begin je ..... Gaan we een update doen van 16 maanden of beginnen we gelijk in het heden ?

Een korte samenvatting dan maar.
Geoffrey heeft inmiddels een jaar middle school op de internationale school in Zwitserland achter de rug. Hij heeft het helemaal naar zijn zin dus we zijn erg blij dat we voor deze school gekozen hebben. Een bijkomend voordeel is dat hij nu ook vloeiend Engels spreekt en daarmee gelijk drietalig is geworden. IJshockey is hij mee gestopt, na 10 jaar vond hij het genoeg. In september gaat hij floorhockey (variant op veldhockey) doen in het schoolteam.

Madison zit uiteraard nog op de basisschool. In September gaat zij naar een andere, particuliere Franse school vlakbij ons huis. De reden om haar op deze school te doen is dat we graag willen dat ze daar over 2 jaar naar het collège gaat. Echter, de school staat erg goed aangeschreven dus er zijn enorme wachtlijsten voor mensen van buitenaf. Kinderen die daar al op de basisschool zitten, krijgen uiteraard voorrang dus vandaar dat we nu al overstappen. Met Chocapic, haar shetlandpony, heeft ze het afgelopen jaar ontzettend veel prijzen behaald dus het paardrijden is nog steeds een heel groot deel van haar leven. In April van dit jaar hebben we een nieuwe wedstrijdpony voor haar gekocht in Nederland (Bonny). Met Chocapic is ze nu (sinds juli) gestopt en nu concentreren we ons helemaal op Bonny.

Over René kan ik heel kort zijn. Het werk is nog steeds erg leuk en interessant maar erg druk en lange dagen. Hij sport ontzettend veel dus is in topconditie ;)

Dutch is onze (nu 2 jarige) hond die we in mei 2010 uit het asiel gehaald hebben. Het is een lot uit de loterij en we genieten volop van hem.

En ik, ik ben nog steeds actief met mijn superpaard Mango. We doen nog steeds dressuurwedstrijden en zijn inmiddels overgestapt naar een hoger niveau. Verder ben ik vooral ook taxichauffeur met 2 kinderen die nu op verschillende scholen zitten en dus ook verschillende tijden hebben.

Terug naar het heden. Inmiddels hebben we er zo'n 6 weken zomervakantie opzitten en gaan we over een kleine 2 weken weer beginnen met het nieuwe schooljaar. De kinderen hebben er wel zin in. Op een gegeven moment is het luieren ook wel leuk geweest. Geoffrey is een week alleen in Nederland geweest terwijl ik met Madison bij de Franse Kampioenschappen was (waar ze met Chocapic 22e is geworden van de 144 deelnemers). We hebben 2 weken rondgetrokken door Namibie, een fantastische reis in een fantastisch land. Geoffrey heeft vorige week nog een week summercamp gedaan en Madison vermaakt zich natuurlijk met de pony's. De temperatuur is hier continu tussen de 25 en 30 graden dus er wordt veel gezwommen. Ja, het zwembad is ook helemaal af, ook dat was nog niet zover ten tijde van mijn laatste blog.

En zo is het toch een lang overzicht geworden maar 16 maanden vang je ook niet in 2 regels. Ik ga niet beloven dat ik iedere week schrijf, legt de druk ook weer zo hoog :) maar ik ga mijn best doen. Nieuw schooljaar, nieuw begin :)

Nog een paar plaatjes van de afgelopen 16 maanden :

Dutch !

Zwembad klaar (zomer 2010)

In de winter wordt nog steeds geskied (Verbier 2011)

Madison en haar nieuwe pony Bonny (mei 2011)

Twee jaar Chocapic in beeld (tot juli 2011)

Sossusvlei(Namibië 2011)

Steenbokskeerkring (Namibië 2011)

VAKANTIE

2010-04-21T00:42:00.000-07:00

Momenteel is het vakantie. De zon begint zich steeds meer te laten zien dus we kunnen niet wachten tot we in het zwembad kunnen plonzen. Echter, nog even geduld. De Fransen liepen voor op schema en dus werd het werk 2 weken stilgelegd. Even een klusje tussendoor denk ik. Fransen en 'voor lopen op schema', dat gaat nou eenmaal niet lekker samen. Inmiddels is sinds deze week het werk weer hervat en gaat het weer als de bliksem. Eerlijk is eerlijk, áls ze er zijn, leveren ze prima werk !

Tja, het is alweer even geleden dus wat is er gebeurd. Oma Liesje is een week geweest en dat was erg gezellig. We zijn o.a. naar Lyon geweest, een stad die bij Nederlanders eigenlijk alleen bekend is door het ANWB steunpunt maar die ons door veel mensen werd aangeraden. Niet ten onrechte, het is een érg leuke stad die zeker de moeite van het bezoeken waard is !

Oma is tweede Paasdag 's-avonds weer vertrokken en had daardoor dus geen last van de aswolk die daarna het vliegverkeer in de hele wereld teisterde. René wel, in die zin dat hij eigenlijk de hele week in Nederland had moeten zitten maar nu niet wegkon. Ons hoor je dus niet klagen over die aswolk ;-)

Geoffrey is inmiddels aangenomen op de Internationale School in Zwitserland !! Hij blij, wij blij. En nu dus druk met het ophalen en bijleren van (met name het schrijf-) Engels. Ook in de zomervakantie heeft hij 2 weken Engels "zomerkamp". Dat klinkt uitgebreider dan het is. Het is 2 weken lang van 8.30 - 12.30 uur Engelse les dus dat is een goede voorbereiding voordat hij eind augustus gaat beginnen met zijn tweetalige opleiding. Alles wat hij vooraf weer opgehaald heeft, is meegenomen en maakt het straks alleen maar makkelijker.

Ook Madison is opgegeven voor Engelse les maar dan voor volgend schooljaar op woensdag. De woensdagen zijn ze hier vrij dus dat kan mooi gecombineerd worden. Aan Engels doen ze op Franse scholen niet zo heel veel en wat er aan Engels gegeven wordt, is meestal op dinsdagmiddag, als Madison op de Nederlandse school zit. Wij vinden het wél belangrijk dat het Engelse nivo goed is en dus gaat ze de komende 3 jaar (resterende tijd op de basisschool die hier t/m groep 7 loopt) 1 dagdeel in de week naar Engelse school zodat later de keus voor een middelbare school groter is.

Het ijshockeyseizoen is afgesloten met een ouder/kind-tournooi en dat was erg leuk. René vond het uiteraard ook weer heerlijk om op de schaatsen te staan en voor Geoff is het altijd leuk om met René te schaatsen. Er is geen lange rustpauze want half mei beginnen de zomertrainingen alweer....

Madison is nu ook begonnen met het rijden van de cross. Een parcours in de bossen met allemaal natuurlijke hindernissen. Riviertjes, hellingen, boomstammen etc. Het is een érg leuke afwisseling van het gewone rijden en ze vindt het helemaal geweldig.

Terug naar "het is alweer even geleden". Blogvriendin Jolanda is onlangs (weliswaar na jaren !!) gestopt met haar blog en ik moet zeggen, ik denk er ook wel eens aan....
De opstart in een nieuw land is leuk, er gebeuren grappige dingen en je loopt tegen nieuwe situaties aan die dan uitgebreid in een blog aan bod kunnen komen. Na ruim 1,5 jaar hier wonen is het nieuwe er toch wel grotendeels af. We leven ons leven net als ieder ander maar dan in het buitenland.
Natuurlijk is het een heel ander leven dan het leven dat we in Nederland hadden maar voor ons inmiddels 'gewoon' en om daar nu iedere keer over te schrijven......

Ik ben er nog niet helemaal uit maar goed, de tijd zal het leren...

KLAAR

2010-03-25T04:25:00.000-07:00

Ok, de slaapkamer is klaar. Niet wezenlijk veranderd natuurlijk maar voor mij wel een zeer geslaagde wijziging van kleur. Hierbij paar foto's. Ik zal jullie niet vermoeien met weer een hele reportage.

hoe het was

hoe het is

Het zwembad vordert gestaag. Gisteren vertelde men mij dat ze voor (!!) lopen op schema. Jawel, Fransen die VOOR lopen, wij hebben dus duidelijk dé topkrent uit de zwembad- & tuin business-pap. Dit zeg ik terwijl ik hard op hout aan het kloppen ben want it ain't over till the fat lady sings zullen we maar zeggen. Vooralsnog verloopt alles echter zeer voorspoedig. Aardige lui die zelf ook meedenken en niet klakkeloos alles doen wat er op een tekening staat. Zo hebben we al een paar kleine wijzigingen aangebracht die op papier heel goed leken maar in praktijk niet heel mooi waren. So far, so good dus.

Voor wat betreft Geoffrey's school hopen we deze week nog wat te horen. Ik heb vanmorgen nog gebeld want ik word nu toch wel wat ongeduldig. We willen nu toch wel erg graag wat horen nu aangezien we hem vooralsnog niet hebben ingeschreven op keuze 2, een andere internationale school. Daar zijn ook maar zeer beperkt plaatsen beschikbaar dus mocht dit niet lukken, moeten we als de wiedeweerga overschakelen naar plan B. Goed, nog even geduld dus....

De lente heeft hier zijn intrede gedaan, het is al een poos heerlijk weer en we genieten volop. Pas dan merk je hoe klaar je was met de kou en de winter. Wat dat betreft waren de skilessen precies op tijd afgelopen want de sneeuwgrens loopt deze dagen erg snel terug en de Jura begint weer groen te kleuren.

Afgelopen weekend heeft Madison haar eerste officiële springwedstrijd gehad. Wat een zenuwen had ik. De dag ervoor had ze nog een privé-springles en was ze er prompt afgevallen. Afgevuurd terwijl haar pony Chocapic weer een reuzesprong maakte, iets wat hij zeer regelmatig doet en waar ze nog goed mee moet leren omgaan. De meeste pony's springen precies de hoogte die ze moeten springen. Onze Chocapic springt het liefst een stuk hoger en zet heel vroeg af wat regelmatig leidt tot enorme sprongen die ze niet altijd voelt aankomen. Zelf geeft ze er weinig om. Na het afvegen van wat zand, klautert ze er weer op en gaat weer af op de sprong.
Tijdens haar springlessen springt ze natuurlijk wel vaker wat sprongen achter elkaar maar 11 sprongen in een bepaalde volgorde in een parcours is toch wat anders. En ze is nog maar 7.....kortom, ik had de bibbers, zij allerminst.

Het ging hartstikke goed. Op een gegeven moment kreeg ze Chocapic niet rechtsom gestuurd want hij wilde linksaf en ze miste de kracht in galop om hem de goede kant op te sturen. Dus reed ze linksom een kleine cirkel om hem vervolgens de goede kant op te sturen. Dit wordt echter gezien als een weigering omdat je je eigen gereden 'lijn' doorkruist (wist zij veel....). Ook trok hij bij een volgende sprong langs de zijkant weg, hetgeen ook een (echte) weigering was maar al met al heeft ze het gewoon keurig gedaan en leverde het haar veel "ahhhh, très jolie"-s op. Er deden maar 2 kinderen mee in haar league (50/60 cm) en dat andere meisje had 1 weigering en was dus eerste. Maar de kop is eraf, ze weet nu hoe het werkt en ik ben mijn ergste zenuwen ook kwijt nu ik gezien heb hoe prima ze het ervan af bracht en hoe eenvoudig ze haar parcours (volgorde) ze onthouden had. Overigens kukelde ze er ná de finish alsnog vanaf. De spanning was eraf, Chocapic sloeg onverwacht linksaf en Maddie ging rechtdoor zeg maar. Daar baalde ze enorm van, zomaar vallen is nog nooit gebeurd, maar dat deed verder niet meer terzake voor de wedstrijd.
onze stoere friemel

Voor mij begint het dressuurcompetitieseizoen binnenkort ook weer. Zondag 2 mei staat de eerste wedstrijd op het programma in een dorp, hier zo'n 20 autominuten vandaan. Ik heb er erg veel zin in en ben ook erg benieuwd hoe mijn zenuwachtige Mango het op vreemd terrein doet.

En dan last but not least heb ik het 'halletje' beneden bij het toilet ook nog in de verf gezet. Het was mooier om dezelfde kleur die op een muur ervoor zat, door te trekken. Ik moet hem nog 2 keer overdoen want de verf pakt erg moeilijk maar dat hoop ik voordat oma Liesje maandagavond aankomt, gedaan te hebben.

TUSSENDOORTJE

2010-03-11T05:10:00.000-08:00

Ai, ik was toch niet helemaal tevreden over de kleur op de muur in de slaapkamer. Er zat wat mij betreft teveel 'rood' in. Heb de roller maar weer ter hand genomen en heb inmiddels 1 muur af. Jaja, het zijn details maar second best voelt nu eenmaal niet lekker en nu ben ik écht helemaal tevreden.......Foto's van het geheel zal ik, als het af is, ook voor de volledigheid nog even plaatsen ;-)

De 'oude' muur met een lik nieuwe verf eroverheen...

WINTERVAKANTIE

2010-03-07T06:01:00.000-08:00

Inmiddels is er al weer heel wat tijd verstreken sinds de laatste update. De vrienden van Geoffrey en Jorien zijn bijna een week geweest en we hebben het heel leuk gehad. We zijn naar het toboganning park in Leysin geweest waar je in `banden` van de berg (op verschillende tracks) afraast, we hebben uiteraard gegeten bij het favoriete restaurant van de kinderen: de Mongool, (een Mongools bbq-restaurant) wat ook goed in de smaak viel, er is geskied en gesnowboard, er is uuuuuuurenlang in de jacuzzi doorgebracht en de nachten zijn allemaal kort geweest voor de heren. Kortom, een inspannende maar erg leuke week.
In de sneeuw in Leysin

Eten bij de Mongool

Op de dag dat ze allemaal weer vertrokken, werd Madison ziek en ook René was met buikkrampen naar zijn werk gegaan. Een paar dagen eerder had ik het ook al gehad, nadat Rene en ik een avond naar de bioscoop en uit eten waren geweest. Bij mij duurde het zo'n 1,5 dag en ik dacht dan ook aanvankelijk dat ik iets verkeerds gegeten had maar later bleek dat er een stevig buikgriepvirus heerste dat deze regio in de greep hield.
René zou eigenlijk die dag naar Nederland gaan, maar stelde het een dagje uit. De volgende dag was hij gelukkig weer wat opgeknapt.
Bij Madison duurde het dagenlang en ons weekend weg naar Megève leek in duigen te gaan vallen toen ook Geoffrey twee dagen later alles uitspuugde.

Bij Geoffrey was het maar van korte duur. Na deze vloedgolf was alles weer goed. Madison bleef kwakkelen. Vooral 's-nachts was het zeer onrustig.
Vrijdagmorgen leek alles gelukkig in orde. René kwam thuis uit Nederland en een paar uur later zetten we koers naar het mooie wintersportdorp Megève, vlakbij de Mont Blanc, hier ruim een uurtje vandaan.

We hadden een echt vakantiegevoel. Heerlijk door het mooie dorp slenteren, skiën, lekker eten, ritje met de huifkar en zwemmen in het zeer warme buitenbad bij het appartement.
Gekgenoeg werd Madison zowel vrijdag als zaterdagnacht weer ziek en spuugde alles eruit. Daarna was het echter goed en konden we de hele nacht doorslapen.
Zaterdag was een stralende dag met veel zon, zondag was daarentegen een stuk kouder en een harde wind. Het grote skigebied waar we zaterdag hadden geskied was gesloten omdat er teveel wind stond voor de cabineliften. Madison was niet helemaal fit en ik vond het ook wel prima dus de heren gingen in het kleinere gebied bij het appartement skiën en de dames gingen lekker naar het dorpje om te wandelen en warme chocolademelk te drinken. Na een paar uurtjes skiën was het mooi geweest voor de mannen. Het was erg koud geweest boven. We lunchten gezamenlijk en daarna gingen we rustig op weg naar huis waar we eind van de middag weer terugkwamen en we ons weer rustig konden voorbereiden op de schoolweek die weer ging beginnen na 2 weken vakantie.

Inmiddels zit er alweer 1 week school op waarin ook weer veel gebeurd is. In onze scholenjacht (Geoffrey gaat immers volgend jaar naar de middelbare school) hebben we afgelopen woensdag weer een school voor en met Geoffrey bezocht (de 4e) waar we gelijk een heel erg goed gevoel bij kregen. Op dit moment zijn we druk bezig met het verzamelen van alle formulieren die we nodig hebben voor de inschrijving zodat ik dat komende week kan gaan inleveren. Beschikbare plaatsen zijn schaars en we hopen enorm dat hij nog een plaats krijgt. Het is een internationale school in Zwitserland en Geoffrey zou het bilingual programma (Engels en Frans) gaan doen. Het wordt flink aanpoten voor hem maar hij heeft er zin in. Over een paar weken weten we meer.....

Ook zijn ze hier afgelopen donderdag begonnen met de aanleg van ons zwembad en een enorme metamorfose van de rest van de tuin. Een groot project dat zo'n 3 maanden gaat duren. De tuin is binnen 1,5 dag veranderd in een enorme bouwput. Wordt vervolgd.....

Nu nog een bouwput

VAKANTIE

2010-02-17T13:50:00.000-08:00

Het verhaal van Bob heeft een triest maar onafwendbaar einde gekregen. Vorige week ben ik met hem naar de dierenarts geweest, in de wetenschap dat dat waarschijnlijk het laatste ritje voor hem zou worden. Dit bleek ook zo te zijn. De dierenarts kon echt geen oplossing meer bieden en zei me ook dat het in de komende weken hard achteruit zou gaan. Hij vroeg me of ik daar op wilde wachten. Overigens ging alles zeer respectvol en uiteraard zonder enige druk. Toen het besluit genomen was, kreeg Bob een slaapmiddel. De dierenarts liet ons alleen en zei me dat hij een kwartier later diep zou slapen en hij dan terug zou komen. Nog geen 2 minuten later was Bob in diepe slaap en dat gaf dus ook al aan dat hij nog wel sterk leek maar toch al flink afgezwakt was. Het sterkte mij in mijn gevoel dat ik juist gehandeld had. Daarna werd de definitieve injectie gegeven en ging ik met een lege mand weer terug naar huis.

Verdriet komt in golven zei een vriendin me en ze had helemaal gelijk. Ik dacht er vrij snel overheen te zijn maar de volgende morgen, kwam het verdriet weer keihard binnenzetten. Nu, bijna een week verder, ben ik het wel kwijt, het huilverdriet. Nog steeds is het natuurlijk verdrietig, onze andere poes Zoe, is nu extra aanhankelijk, maar het normale leven heeft weer zijn loop gevonden.

Daarmee zijn we ook aangekomen bij de "wintervakantie". De kinderen hebben momenteel 2 weken vrij en vanavond komen er twee vriendjes van Geoffrey, Bas en Rudy (+ 1 grote zus Jorien, onze fantastische Maasland-babysitter) aan uit Nederland. Ze blijven een kleine week dus dat wordt genieten geblazen voor de kinderen !!

Momenteel zitten we te wachten tot ze landen. Ze hebben een uur vertraging dus komen pas om 23.25 uur aan. Geoffrey en ik gaan zo rustig aan maar eens richting Genève.....

DILEMMA

2010-02-04T04:44:00.000-08:00

Dit keer geen owathebbenweeenlol-verhalen maar een zielepietje verhaal over onze 10 jarige jeweetwel kater Bob. Bob is met +/- 6 weken oud, aan komen lopen en niet meer weggegaan. Hij is nu 10 jaar en is meegeweest naar Amerika en terug, en nu naar Frankrijk. Bob is spierwit en spierwitte katten mankeren altijd wat. De meesten zijn doof, Bob niet. Nou ja, oostindisch dan. Maar Bob heeft huidkanker op/in zijn oor. Witte katten zijn erg bevattelijk voor zonnestralen en Bob heeft dit dus ook opgelopen door de zon. Er zit al ruim een jaar permanent een zwarte korst op zijn oor die niet meer heelde. Van de dierenarts in Nederland had ik een homeopatisch zalfje gehad met het advies : lekker smeren, heelt het vanzelf. Het heelde niet vanzelf en toen ik een paar maanden later met Bob naar de Franse dierenarts ging, was hij zeer stellig: Dit was geen gewone wond, Bob had huidkanker. Een deel van zijn oor is verwijderd maar we wisten vantevoren dat dit een lapmiddel was. De dierenarts kon mij niet vertellen hoeveel langer wij uitstel van executie kregen.

De operatie heeft in September plaatsgevonden. Alles leek aanvankelijk goed te gaan. De wond heelde mooi en we hadden goede hoop dat Bob nog een jaartje meekon. Al gauw kwam er echter weer een wond. Twee weken geleden ging ik daarom maar weer naar de dierenarts en hij zei me dat het van binnenuit kwam. Het kraakbeen van het oor is helemaal aangetast en het zal niet meer goedkomen.
Het is nu wachten op ons besluit om euthanasie toe te passen.

Het 'vervelende' is echter dat Bob gewoon nog vrolijk is en je niets aan zijn gedrag merkt. Hij lijkt geen pijn te hebben. Echter, mijn hele huis zit onder het bloed. Het oor is eigenlijk een open wond, er komen wat korstjes op maar 1 'schudje' met het hoofd doet alles weer opengaan. Ik loop dus bij wijze van spreken de hele dag met een doekje achter Bob aan want o-ve-ral vind ik bloedspetters.
Afgelopen maandagavond kwam ik thuis en was mijn hele beige lounge-chair bespetterd met bloed. Gisteravond was de muur van de badkamer van de kinderen helemaal bespetterd. Op de grond liggen permanent overal bloedspetters. Kortom, het is niet helemaal fris meer om hiermee door te gaan.

En toch stel ik dat telefoontje naar de dierenarts steeds uit. Bob loopt vrolijk rond en lijkt zich nergens druk over te maken. Het is uiteraard een kwestie van tijd voordat hij er wel last van gaat krijgen. Voelde hij zich maar ziek, dan was de stap naar de dierenarts makkelijker gemaakt, maar nu hebben alleen wij nog voornamelijk last van zijn ziekte.
Als ik zijn vrijheid ga beperken door hem alleen nog maar in de bijkeuken te laten en buiten, is dat voor hem ook niet leuk maar op deze manier kan het ook niet. Dit is simpelgezegd gewoon vies !

Een groot dilemma dus. Ik wil eigenlijk vandaag de dierenarts bellen om een afspraak te maken. De eerstvolgende staat namelijk gepland op maandag 15 februari maar een maandag voor een euthanasie lijkt me niet goed. Liever op vrijdag, zodat we het weekend hebben om bij te komen.

EINDELIJK : DE SLAAPKAMER

2010-01-29T06:09:00.000-08:00

Vandaag een plaatjesblog van de metamorfose van de slaapkamer. Vooraf ben ik vergeten foto's te nemen en dus heb ik maar een foto ten tijde van onze bezichtiging, gebruikt. De kleuren zijn op sommige foto's wat te geel/oranje maar ik had de camera op een verkeerde instelling staan. Enjoy en prettig weekend !

Hoe het was bij bezichtiging

Eindelijk plek gevonden voor ons witte schilderij

Mijn langverwachte koeien (harig) behang.

Doorkijkje naar de inloopkast (met dezelfde 'harige koeien' als panelen)

TO SKI OR NOT TO SKI

2010-01-25T04:56:00.000-08:00

Mijn verkoudheid leek bijna een griep te gaan worden. Vanaf woensdagavond voelde ik me steeds beroerder. Weliswaar geen koorts maar alle andere symptomen waren overduidelijk aanwezig. Vooral het gevoel van lamlendigheid en vermoeidheid openbaarde zich overduidelijk. Op zondag leek het eindelijk wat beter te gaan en besloot ik toch maar mee naar boven te gaan om te skiën.
Het vastmaken van de skischoenen deed me wankelen en het zweet stond op mijn rug maar allez, daar gingen we dan. De blauwe helling naar beneden voelde als een zwarte en ik zweette me helemaal rot. Nee, het ging niet geweldig.
Nog een keer naar boven dan maar. Onderweg in de stoeltjeslift, een rit die zo'n 10 minuten duurt, had ik weer tijd om even bij te komen. Geoffrey wilde graag een bepaalde piste nemen en dus gingen we op weg. Onderweg kwamen we een groot touw tegen dat gespannen was van de ene naar de andere kant van de piste. FERMÉ. Gesloten dus.
Dat was vreemd want in de verte zagen we toch echt mensen op die betreffende piste skiën en ook de skilift die we onderaan die betreffende berg moeten nemen, zagen we gaan.
Niet gehinderd door enige vorm van terughoudendheid door ons avontuur van een week geleden, we konden hier immers zien dat de piste goed geprepareerd was, gingen we dan ook als échte Hollanders, onder het touw door, en vervolgden onze weg.

Na zo'n 500 meter skiën werden we geconfronteerd met de reden van het gesloten zijn...... Er was een slalomwedstrijd bezig óp de piste. De mensen die niet meededen maar die we toch hadden zien skiën waren uitstekende skiërs die tussen de bomen, off piste, de afdaling naar beneden maakten...Voor ons geen optie.
Dat was lekker dan. De moed zonk me letterlijk in de schoenen. Ik voelde me als een dweil, ben niet de dapperste op ski's en nu moest ik ook nog hoe dan ook van die berg af. Er was geen weg terug, we moesten onderaan die berg komen zodat we met de lift naar boven konden om naar een andere piste te skiën. Zo simpel was het. Nu nog de uitvoering.

René ging met Madison voorop, helemaal aan de zijkant van de piste. Geoffrey moest van René "bij mama blijven". Tjongejonge, ik voelde me een oud besje. Al gauw waren René en Madison nergens meer te bekennen. Ze gingen als de brandweer langs de piste naar beneden. Geoffrey stond steeds 50 meter verder op me te wachten en die heb ik op een gegeven moment gezegd dat hij kon gaan. Het arme kind hoefde niet op mij te wachten want ik was natuurlijk een drama. Hijgend en puffend, ik had niet veel adem door die rotverkoudheid, ging ik steeds een stukje lager. Als ik er nu nog aan terugdenk, dan krijg ik het nog benauwd. Wat een ellende. Het was vrij steil, allemaal bobbels en hobbels en vrij diepe sneeuw. Ik kon dus niet de gebruikelijke bochtjes draaien, daarvoor was geen ruimte. Roetsjen, de meest veilige manier om beneden te komen, was door die hobbels en bobbels ook nauwelijks mogelijk.
Steeds wachtte ik tot een deelnemer langs sjoefde om er vervolgens snel een paar meter achteraan te gaan (aan de zijkant uiteraard). Dan weer stoppen en wachten tot de volgende deelnemer langskwam. Afkeurende blikken van omstanders waren mijn deel. Eén omstander wilde net een foto maken van een deelnemer toen ik uiterst langzaam voor haar lens langs schuifelde . Haar geïrriteerd zuchten sprak boekdelen.

Op een gegeven moment zag ik de eindstreep. Tussen de mensenmenigte zag ik ook René en de kinderen al staan en zij zagen mij. Toen wist ik het niet meer. Het laatste deel was écht steil en eindigde in een mensenmassa (naast de finish) Ik durfde niet meer te skiën omdat ik bang was dat ik recht die mensenmassa in zou gaan.

Roetsjend én het gevoel dat iedereen naar me stond te kijken kwam ik naar beneden. 'Jemig mam, waarom bleef je zo lang stilstaan' vroeg Madison.
Ik was er hélemaal klaar mee. Met de lift naar boven, via een andere piste terug naar het dalstation en naar de auto. René en de kinderen bleven nog en die ben ik een paar uur later gaan ophalen.

Ik beloof plechtig dat als ik vanaf nu nóg een keer een gesloten piste aantref, ik er NOOIT meer toch opga. Hoe mooi en onschuldig het ook allemaal lijkt. Het blijkt maar weer dat hier in Frankrijk er niet voor niets een piste gesloten is.

Zomaar een theorie hoor maar ik denk dat wij zo 'makkelijk' zijn geworden door de autowegen in Nederland waar regelmatig signaalaanduidingen zijn dat de weg is afgesloten, terwijl dan blijkt dat er niets aan de hand is. Dat zorgt ervoor dat je het dus niet meer gelooft, als er weer wat afgesloten is.
Hier in Frankrijk is er in de skigebieden dan in ieder geval ook écht wat aan de hand.

Gelukkig voel ik me nu, na bijna 5 dagen, weer ietsje fitter. Alleen nog wat hoesten en neusverkouden maar meer niet. Dat komt goed uit want die afwasmachinereparateur heeft nog steeds niets van zich laten horen. Heb een ander gemaild. Eens kijken of het wat oplevert !

NOG MEER SNEEUW

2010-01-21T13:18:00.000-08:00

Het blijft hier sneeuwen momenteel. Begin je net het gras weer een beetje te zien in de weilanden, valt daar weer een dik pak sneeuw overheen. We hebben er weinig hinder van. De Fransen zijn heer en meester als het gaat om de boel schoon te houden en binnen no time zijn alle wegen weer helemaal netjes zwart.

Aan skipret dus ook geen gebrek. Afgelopen zaterdag gingen we rond 13.00 uur richting piste maar vonden we het te druk. We zijn omgekeerd en teruggegaan. Dat is een voordeel als je er maar een kwartiertje rijden vandaan woont. Zondagmorgen zaten we er klaar voor. De live webcam van het skigebied leerde ons echter dat het boven zwaar bewolkt was en er een harde wind stond. Na een uurtje keken we weer en was het goed opgeklaard. Tien minuten later zaten we in de auto en 20 minuten later stonden we bij de telecabine. Boven stond nog steeds een pittige wind maar als je een honderdtal meters geskied had, zat je in de luwte. In tegenstelling tot de meeste andere mensen die gelijk voor een afdaling richting dal kozen, bleven wij boven skiën en pakten we daar nog wat liften. Zo kwam het dat we echt minutenlang aan het skiën waren zonder ook maar 1 persoon tegen te komen. Heerlijk ! Mijn plezier in het skiën dat eigenlijk jarenlang is weggeweest, is weer helemaal teruggekomen.
Het leek wel of de kinderen na 1 "Mercredis de Neige"-sessie van de woensdag ervoor, op vleugels skieden. Geoffrey ging altijd al prima maar Madison pakte nu ook zonder enige kik alle pistes. Afdalingen waar ik bovenaan met enig voorbehoud eerst even naar ging staren, had zij al genomen. Je ziet de kinderen met de week beter worden. Erg leuk om te zien.

Eén piste was gesloten. Waarom wisten we niet maar er gingen toch een paar mensen vanaf. Geoffrey was al onderweg en René volgde ook. Truus skivoorzichtig hier zei hardop dat dat bord er niet zomaar stond maar de heren hoorde het al niet meer. Er zat niks anders op, Madison en ik gingen ook maar. Al gauw wisten we waarom de piste gesloten was. Hij was niet geprepareerd en dus was het een grote diepe sneeuw afdaling waar je (wij in elk geval) van je langzalzeleven geen bochten kan draaien zonder te vallen. Voordat ik de bocht omkwam zag ik Geoffrey en René al languit in de sneeuw liggen. Ik koos voor een andere 'bestevandeslechtste' route. Roetsjend (want lekker veilig) ging ik naar beneden. Madison volgde prima en bleef ook staan. Ik ben erg bang om te vallen. Met een kreukelschouder die (weliswaar vóór mijn operatie) bij het minste of geringste uit de kom schoot, zit die angst er goed ingebakken. Maar de dames bleven overeind en waren als eerste weer op de normale piste aanbeland. Geoffrey volgde uiteindelijk ook en na een paar flinke vloeken omdat de ski niet meer aanging door al die diepe sneeuw, kon René ook aansluiten. De "ik-zei-het-toch" opmerking slikte ik wijselijk in en eigenlijk moesten we er allemaal erg om lachen.

Tja, halleluja verhalen, ik weet het maar het is niet anders en we genieten er met volle teugen van. Zijn er dan ook dingen die minder zijn ? Eh....nou die afwasmachinemonteur is nog steeds niet geweest en ik ben snip en snipverkouden.
Die foto's van de slaapkamer had ik gemaakt maar er leek een vuiltje op de lens te zitten dus die moeten over. Binnenkort dus. Eerst maar weer skiën aankomend weekend....

SNEEUW

2010-01-13T04:33:00.000-08:00

Het jaar is bijna alweer 2 weken oud en we hebben het alweer erg druk gehad. Als eerste werd onze slaapkamer aangepakt. Het behang had ik al enige tijd geleden besteld, wetend dat René in de kerstvakantie vrij was. Nadat alle bezoek vertrokken was, hebben we op de laatste zondag de achterwand in onze slaapkamer behangen. De week erna kon ik met de verfkwast in de weer. Het is helemaal leuk geworden ! Voor de finishing touch moet er nog 1 laag verf overheen en er moet nog een gordijnrails (en gordijnen) opgehangen worden maar het meeste werk is gedaan. Ik ben er helemaal blij mee ! Volgende keer zal ik foto's plaatsen.

Vandaag was de eerste dag van Mercredis de Neige. De kinderen krijgen 8 woensdagmiddagen skiles. Op woensdag zijn ze hier de hele dag vrij en dus is dat een leuke dagbesteding in de winter. Vandaag is een enorme sneeuwdag. Nu (om 14.00 uur) is er al 30 cm gevallen en het sneeuwt nog steeds heel hard.
Vanmorgen om 9.00 uur belde René. Hij was om 7.45 uur weggegaan en stond inmiddels 8 km verderop (normaal nog geen kwartier rijden) vast met de auto. Hij was in een diep stuk sneeuw terechtgekomen en kon niet meer voor of achteruit. Met een sneeuwschep achterin de auto ging ik op weg. Het duurde ook voor mij bijna een uur voordat ik er was. Daar aangekomen probeerden we zo goed en zo kwaad mogelijk als het ging, de sneeuw rondom de wielen weg te scheppen. Terwijl ik probeerde grip te krijgen en weer weg te rijden (terwijl Rene aan het duwen was), kwam er opeens een auto toeterend voorbij. Het waren onze makelaars. Onmiddellijk werd de auto aan de kant gezet en er sleepkabels uitgetrokken. Ze waren op weg naar een afspraak van 10.00 uur maar waren nu toch al te laat (het was 10.45 uur) zo werd geconcludeerd dus wij werden eerst geholpen. Gekgenoeg konden de mannen geen haak vinden onder de Peugeot waar de kabel aan vastgemaakt kon worden en dus werd nog maar weer meer sneeuw achter en voor de wielen verwijderd. Met de extra mankrachten werd de auto weer geduwd en voilà de Peugeot was los. De makelaars werden uitgezwaaid, René vervolgde zijn weg naar het werk en ik ging weer terug naar huis.

De sneeuw blijft maar vallen vandaag. Voor ons hek heb ik zojuist 3 kwartier sneeuw staan scheppen, ik had geen rug meer over maar de postbode kan in ieder geval bij de brievenbus komen. Er lag een enorme extra berg doordat de Gemeentelijke sneeuwschuiver alles van de weg naar de zijkanten (waar ook onze brievenbus is) geschoven had. Het toegangshek is nog steeds onbereikbaar maar ik heb toch geen zin in visite. Haha. Grapje natuurlijk. Iedereen moet nu echter wel door het hek van de auto's, over de oprit. Op onze oprit ben ik gewoon voor- & achteruit gaan rijden met de auto om de sneeuwlaag lager te maken. Ik had geen zin om hier ook met die schep aan de gang te gaan. Straks maar even kijken hoe het er nu bij staat. Aankomend weekend gaan we in ieder geval flink skiën !

Afgelopen weekend hadden we hier een nieuwjaarsborrel georganiseerd. Het was een internationaal gezelschap en het was erg gezellig. Vooraf had ik extra dozen met wijnglazen gekocht bij onze Zweedse vrienden dus iedereen had hetzelfde glas. Helaas is na 5 weken de monteur voor de afwasmachine (die dus kapot is) nog niet geweest en dus stond ik afgelopen maandag al deze nieuwe glazen wederom af te wassen. Toch maandag maar weer even naar de winkel van de monteur teruggegaan. Het duurt nu wel erg lang..... Ze zocht mij terug in een map met storingsmeldingen. Pagina's en pagina's werden teruggebladerd. Sommige adressen waren gehighlight met een stift (afgehandeld ?) maar de meeste adressen niet. Ook mijn adres niet. 'Sorry mevrouw', werd er gezegd, 'hij heeft het erg druk maar hij komt echt binnenkort langs'.
Ik ga toch maar een ander zoeken in de gouden gids....

OLIEBOLLEN

2010-01-02T12:06:00.000-08:00

Met het naderen van de laatste dag van het jaar, kreeg ik ineens de geest ! Oliebollen moesten er gebakken worden. Ik was namelijk volkomen vergeten om te vragen of Daisy & Sander oliebollen wilde meenemen en dat vond ik ongelofelijk stom van mezelf. Oliebollen vinden wij namelijk érg lekker.....
En dus werd er op internet een recept gezocht van oliebollen en de diverse ingrediënten aangeschaft. Vol goede moed ging ik op vrijdag om 18.00 uur van start.....Ik hou wel van een deadline..
Je hoeft er niet voor gestudeerd te hebben dus het beslag was al gauw klaar. Verdeeld over 2 bakken, 1 met flink veel - & 1 zonder rozijnen, werden ze met de welbekende natte theedoek eroverheen gedrapeerd, op een warme plaats neergezet. Rijzen maar, zou ik zeggen.
Na een uurtje werden de mouwen opgestroopt en kon het echte werk beginnen. De frituurpan met brandschone olie stond klaar voor het daadwerkelijke bakken.
De theedoek ging van de bakken en tot mijn onaangename verrassing trof ik het beslag in precies dezelfde staat aan als waar ik het had neergezet. Het was nog niet 1/10 millimeter gerezen.....
Sndvrr......wat balen zeg ! Hád ik ook een keer de bakgeest, ging het mis.
Snel werd internet weer geraadpleegd. Nu niet met de zoekopdracht "oliebollenrecept" maar "oliebollen beslag wil niet rijzen". Ik leerde dat de ingrediënten of te warm of te koud waren geweest en dat een noodgreep zou zijn om het een half uur in een uitgezette oven van 50 Graden neer te zetten. Dát zou de oplossing zijn. De oven werd naar 50 graden gebracht en weer uitgezet. Twee grote bakken passen niet tegelijk in de oven en dus werd alle beslag samengevoegd. Dan maar alle oliebollen met hier een daar een rozijn. In dit stadium (het was inmiddels halverwege oudejaarsavond) móesten er compromissen gesloten worden. Na een half uurtje ging het wekkertje weer en opende ik de ovendeur. Nee hoor, nog niks. Godsamme.......die oliebollen móesten er komen ! Nog een keer op google kijken. Wat zouden er nog meer voor oplossingen geboden worden..... Een nieuw zakje gist erdoorheen en daarna weer in die warme afgekoelde oven. Klonk logisch, ik had er nog steeds alle vertrouwen in !

Een klein uurtje later ging de ovendeur weer open en trok ik vol verwachting de schaal eruit......nog steed hé le maal niks gebeurd. Zwaar pissig begreep ik dat dit het einde van het oliebollenavontuur was. Nog nooit leken op dat moment die onbereikbare oliebollen zo lekker te smaken maar aan ons was het dit jaar niet besteed. De reclame met de welbekende man van de Albert Heijn die kwam vertellen dat een zak oliebollen maar 1 Euro kostte, werd door de andere leden van het gezin het korte resterende deel van de avond, heel verstandig snel weggezapt.

Nu al staat in de agenda dat René op een van de regelmatige Nederlandtrips maar een paar pakken Koopmans Oliebollenmix moet meenemen. Who needs oudennieuw. Wij gaan gewoon ons eigen midden in de maand oliebollenfeestje maken.

Happy 2010 allemaal ! En als ik de meelezers maar nooitinhetgastenboekschrijvers een kleine hint mag geven voor een goed voornemen...... Schrijf een keertje iets in het gastenboek of reageer onder het bericht. Jullie realiseren je niet half hoe ontzettend leuk het voor ons is om te zien dat mensen meelezen. Dat is nou écht een voorbeeld van een kleine moeite, heel groot plezier !

Gastredacteur - deel 2

2009-12-31T00:58:00.001-08:00

Op deze laatste dag van het jaar deel 2 van onze gastredacteur. Het voelt voor mij ook als vakantie. Lekker hoor ;-). Wij wensen iedereen een hele fijne jaarwisseling en tot in het nieuwe jaar !

De week is snel voorbij gegaan. Inmiddels zijn we weer terug in Scheveningen. De rit ging voorspoedig en ruim 4 uur sneller dan de heenweg. Op aanraden van Wendy en René zijn we door de bergen teruggegaan. Dit leverde naast een misselijke Indy hele mooie berggezichten op.

Natuurlijk wil ik nog verslag doen van de laatste dagen in Frankrijk, zeker na al die leuke reacties.

Dag 5
Eerste kerstdag zou in het teken staan van een bezoek aan Chamonix. Na een prima ontbijt en het uitpakken van alle kadootjes die onder de boom lagen, gaven de kinderen aan eigenlijk niet te willen gaan, ze waren verdiept in hun nieuwe kadootjes, bordspelen en WII spelletjes. Daarnaast was Madison helemaal niet lekker en ging na het uitpakken van de kadootjes weer naar bed. Chamonix werd dus geschrapt en het werd een rustige 1ste kerstdag. Later op de dag besloten René en ik om met Geoffrey, Jill en Indy te gaan bowlen bij het lokale entertainment center. We kwamen echter een uur te vroeg aan, ze waren nog niet open. Uit nood ;-) besloten we om bij Mac Donalds dan maar de tijd te overbruggen. Echter daar aangekomen was ook deze gesloten, geen Big Mac op 1ste kerstdag. Rustig weer terug naar de bowlingbaan die net open ging. Na wat computergames en een partijtje bowlen gingen we weer huiswaarts. Madison was gelukkig weer wat opgeknapt en de dames hadden Monopoly op de WII gedaan. De dag eindigde lekker rustig. De berglucht is gezond maar zooooo vermoeiend.

Dag 6.
2de kerstdag, daar doen ze in Frankrijk niet aan. Alle winkels waren open en het was een drukte van belang. Vandaag stond Genève op het programma. Eerst ‘s-morgens de paarden verzorgen en daarna op naar Genève. Daar hebben we ruimschoots door de winkelstraten gewandeld en later heerlijk gegeten in een restaurant waar je alleen maar kip kan eten. Ik kan jullie vertellen: de kip was heerlijk. De familie Smits hadden later deze avond een voorstelling van Cirque du Soleil en wij gingen huiswaarts waar we heerlijk gingen ontspannen in de jacuzzi.

Dag 7.
Alweer de laatste dag. De ochtend begon wederom met verse croissants en stokbrood van de lokale bakker. Deze zit lekker dichtbij en dat franse brood is toch wel erg lekker. Inmiddels begin ik steeds beter te worden in mijn Frans, zes croissants, een stokbrood en een lekker pudding taartje weet ik inmiddels in mijn beste Frans te bestellen. Ze beginnen me daar ook al te herkennen. Misschien wel vanwege mijn Franse uitspraak ;-)
Later vandaag gingen Rene en ik met de kinderen naar een Aqua park en de dames gingen koffie drinken in Montreux.
Dit alles is op ongeveer een uurtje rijden. Het aqua park had diverse glijbanen en een leuk golfslagbad waar ons prima vermaakten.

De dames gingen via de markt in Divonne les Bains naar Montreux. Op de markt werd een flinke zak warme kastanjes gekocht waarvan een groot aantal helaas niet open gingen. Dan maar naar Montreux voor een kopje koffie.
In Montreux langs het meer van Genève gelopen en zo ook langs Freddy, het standbeeld van Freddy Mercury. Montreux was een favoriete stad van hem.
Na het kopje koffie was daar op de terugweg naar de auto, de hoge nood. Waar ga je in Montreux heen als je naar het toilet moet, juist naar het duurste hotel van de stad. De smoezen waren verzonnen wanneer ze aangesproken zouden worden want je gaat natuurlijk niet zeggen dat je alleen maar binnenkomt om te plassen. Jas open en zelfverzekerd de receptie groetend liepen zij onderwijl spiedend naar een toilet, langs de lobby. Het was er doodstil dus de dames vielen wel op. Zou hier de crisis ook hebben toegeslagen?? De toiletten werden niet gevonden. Terug langs de lobby, een snoepje mee pikken en weer naar buiten. Montreux, een mooie stad aan het meer van Genève.

Bij het pompstation op de grensovergang tussen Zwitserland en Frankrijk kwamen we de dames tegen, stapten Madison en Indy over en keerden we huiswaarts.

Voor ons laatste avondmaal in Frankrijk gingen we naar het favoriete restaurant van Geoffrey, De Mongool. Een Mongools bbq-restaurant waar je lekker je eigen maaltijd kan samenstellen. Dit wordt lekker op de grilplaat klaargemaakt. Je kan daarbij ook je vlees of vis aan de spies grillen boven het vuur. Er was keuze uit diverse bijzondere vleessoorten zoals kangoeroe en struisvogel. Geen restaurant voor vegetariërs ! Wij hebben heerlijk gegeten en niemand heeft zich gebrand aan de spies.

Thuisgekomen gingen we op tijd naar bed voor de lange reis naar Nederland.

Samengevat hebben we een heerlijke vakantie gehad bij de familie Smits in Frankrijk. Het was actief en relaxed tegelijk. Een mooie omgeving waar we een echt vakantie gevoel aan over hebben gehouden. Nogmaals bedankt voor jullie gastvrijheid !

Het schrijven van een blog is erg leuk maar soms lastiger dan je denkt: wat is interessant om te schrijven en welke anekdotes zijn leuk voor lezers. Het heeft mij in ieder geval wel geïnspireerd om voor onze vakantie in 2010 waar we 5 weken naar het westen van Amerika + Hawaï gaan, ook een blog bij te gaan houden voor het thuisfront. Wanneer het webadres beschikbaar is zal ik Wendy vragen deze met jullie te delen.

Als laatste wil ik namens ons allemaal proosten op de gezondheid van de lezers van deze blog. We wensen jullie het beste voor 2010!!

Groeten,
Sander

KERST 2009

2009-12-24T13:16:00.000-08:00

Kerst 2009. Het is alweer een jaar geleden dat wij het Nederlandse leven verruilde voor het Frans/Zwitserse leven. Wat is het allemaal snel gegaan. Heel veel nieuwe ervaringen, een nieuwe taal, een nieuwe school, nieuw werk voor René, een nieuw huis, kortom : een volstrekt ander leven. Na een jaar kunnen we constateren dat we het prima naar ons zin hebben en dat is een fijn gevoel.

Deze kerst hebben we familie op bezoek. Schoonzus Daisy en Zwager Sander zijn hier samen met nichtjes Jill & Indy voor een week en we hebben het érg gezellig zo met z'n achten. Sander wilde graag gast-redacteur zijn voor de blog. Een aanbod dat ik natuurlijk niet afsla! Hieronder dan ook zijn verslag van het eerste deel van de vakantieweek.

Wat een eer op het wereldberoemde blog van de familie Smits te mogen schrijven.

Inmiddels zijn we hier alweer 4 dagen en hebben we twee mooie ski dagen achter de rug. Maar laat ik bij het begin beginnen.
Maandagochtend vroeg zijn we met de auto richting Frankrijk vertrokken. Het zag er aanvankelijk naar uit dat we de autorit moesten uitstellen in verband met de slecht berijdbare wegen. Wie had dat ook verwacht: heel Nederland plat door de sneeuw en wij gaan de sneeuw opzoeken in Frankrijk. Glijdend reden we Den Haag uit en daarna begon de ellende, langzaam rijden op de snelweg om daarna bij een benzinestation vast komen te zitten in de sneeuw. Het langzaam rijden was zeker een goed advies van de ANWB, diverse ongelukken zijn we onderweg tegen gekomen. We hielden ons dus aan dat advies.
Langzaam maar zeker kwamen we in Luxemburg uit waar we een uur in de file hebben gestaan. Daarna waren de wegen goed te berijden en konden we vaart maken. Op een uur afstand van de bestemming kwamen we terecht in een sneeuwstormpje waar we wederom langzaam moesten gaan rijden en dat door de bergen, een hele ervaring! Na 3 ½ uur vertraging kwamen we aan op bestemming waar Wendy een uur later met drie uur vertraging ook aan kwam. We zijn er en het feest kan beginnen. De kinderen hadden elkaar een half jaar niet gezien dus die gingen gelijk in de sneeuw dolle pret maken.

De volgende dag deden we het vooral rustig aan. Later die dag mocht ik een mooie maaltijd voorbereiden in de geweldige keuken van de familie Smits. Na het eten nog lekker aan de wijn gezeten en vroeg het bedje in. We zouden namelijk de dag erna voor het eerst gaan skiën met de kinderen.

Dag 3 stond in het teken van het skiën. Jill en Indy, onze dochters van 8 en 11 stonden voor de tweede keer op de latten. De eerste keer was een les op de borstelbaan van Berschenhoek. Jill pakte het snel op en probeerde de diverse banen uit met Geoffrey. Indy had wat koudwatervrees maar ging later ook alleen het bergje af. Voor mij zijn ze echte helden.
In de tussentijd ging Rene de hoger gelegen piste verkennen. Een half uur verstreek, een uur verstreek en sloeg een lichte onrust toe. Wendy besloot om ook naar boven te gaan om Rene te gaan zoeken. Net op het moment dat ze in de stoeltjeslift instapte, kwam Rene de berg afgeskied, hij er gelijk weer achteraan en weer een half uur later waren we allemaal weer herenigd. Rene bleek boven de verkeerde afslag genomen te hebben en kwam aan de andere kant van de berg uit. Twee liften later was hij weer op zijn vertrekpunt en kon toen de goede afdaling nemen (die op zich al bijna een half uur duurde).

Het ging zo goed met Jill dat Rene & ik besloten om met Geoffrey & Jill wederom weer naar de top te gaan (blauwe piste met soms wat stukken rood). Een hele mooie ervaring om zo door de witte natuur, met uitzicht op de Mont Blanc en het meer van Geneve, op de ski’s de berg af te gaan. Een toer van 40 minuten naar beneden. Erg leuk!! Natuurlijk hebben we ook de extra lange afdaling gedaan, Rene had dit traject immers al (ongewild) verkend.
Onderweg lagen Rene en ik nog letter in de knoop. Een valpartij waar ik te laat was met remmen zorgde ervoor dat we samen door de sneeuw aan rollen waren en de ski’s ook heftig in de knoop kwamen te liggen. De kinderen lagen natuurlijk in een deuk.
Indy ging in eerste instantie aan de hand het bergje op maar na een paar keer vond ze de lef om alleen af te dalen en later zelfs alleen met de lift weer naar boven te gaan. Toen was de beer los en was ze niet meer weg te slaan van het bergje.
Samen met Madison gingen ze zelfs stunten met de skilift. Rond drie uur gingen we weer met de gondel naar beneden en kwamen we moe maar voldaan aan bij huize Smits. Daar wachtte een warme jacuzzi op ons om onze vermoeide spieren lekker te masseren. Wat een dag!

Dag 4,24 december, gingen we wederom skiën. De gondel naar boven had helaas technische problemen (gelukkig zaten we er niet in ;-) en dus besloten we om naar de andere kant van de berg te gaan waardoor we (wel een half uur langer in de auto) uiteindelijk in hetzelfde skigebied konden komen.
Het was hier echter wel kouder en er stond een stevige wind. Maar de gondel ging naar boven en wij dus ook. Aan deze kant was er niet een echte kinderweide maar dat deerde Indy en Madison niet en ze gingen zonder problemen de skibaan af. Madison ging zelfs nog mee van de blauwe piste af. Wat een topper.
Jill, Geoffrey, René en ik gingen los op de hoge piste en dat ging met steeds meer vaart. We zijn er vandaag zonder kleerscheuren vanaf gekomen.
Deze kerstavond hebben we lekker gebarbecued en daarna met de zakdoekjes in de hand en met een grote fles champagne kijken naar the All you need is love-kerstspecial.

Morgen gaan we naar Chamonix: Ik heb er nu al zin in!

Wie weet kom ik deze week nog terug om de rest van onze dagen te beschrijven hier in Frankrijk. Natuurlijk wil ik Rene, Wendy, Geoffrey en Madison hierbij al bedanken voor de gastvrijheid.

Daarnaast wil ik ook alle lezers prettige kerstdagen wensen en het alle beste voor 2010.

Sander Peters
Gast redacteur

BIJNA EEN JAAR VOORBIJ....

2009-12-13T11:53:00.000-08:00

Twee weken geleden alweer sinds de laatste update. De tijd vliegt, met name in deze feestmaand. Om het leed van het lang wachten te verzachten hierbij een lange blog vol met foto's.
We hebben Sinterklaas gehad die ook hier zijn pakjes heeft kunnen achterlaten. De kinderen hadden wat ingestudeerd op de Nederlandse school en alle klassen mochten dit in een lange (!) voorstelling laten zien. Ook Sinterklaas en de Zwarte Pieten waren aanwezig. Op pakjesavond zelf had Sint een grote tas met veel pakjes voor de voordeur klaargezet en zo hadden we een gezellige oerhollandse avond temidden van veel kruid- & pepernoten waarmee de oma's uit Nederland ons in ruime mate hadden voorzien.

Een dag later werden de kerstspullen uit de garage gehaald en werd ons huis in kerstsfeer gebracht. Onze eerste kerst in ons huis. Het ziet er gezellig uit. Vorig jaar zaten wij met kerst in het hotel, te wachten tot eindelijk de overdracht bij de notaris kon plaatsvinden. Wat lijkt het allemaal al lang geleden.

De kerstrapporten zijn afgelopen week uitgedeeld en wat kunnen wij weer trots zijn op onze kroost. Geweldige cijfers en lovende woorden over kinderen die immer nog goede vooruitgang boeken.

Gisteren had Geoffrey een ijshockeywedstrijd in Chateau d'Oex (Zwitserland). Een romantisch dorp in de bergen. René was samen met hem gegaan omdat Madison en ik 's-avonds naar het kerstdiner van de manege gingen. René belde helemaal enthousiast op dat het een geweldige locatie was. Een buitenbaan in een schattig dorpje, temidden van bergen en volop sneeuw. Het was het perfecte plaatje van hoe een ijshockeywedstrijd er eigenlijk uit hoort te zien. Een volgende keer (in februari) dat we daar weer 'uit' spelen, gaan Madison en ik dan ook zeker mee om dit ook zelf te ervaren.

Vandaag was de dag aangebroken van Madison's eerste wedstrijd met Chocapic. Het was een combinatie spring/behendigheidswedstrijd. De hindernissen werden afgewisseld met slalom, vlaggensteken (vlag pakken, 2 sprongen met de vlag, vlag in een kleine pion steken) en een volte rondom blokken. Een aantal ingebouwde behendigheidsonderdelen dus. Madison was veruit de jongste op dit onderdeel en als enige met een shetlander; de anderen waren allemaal grote pony's dus wij vonden het toch wel spannend. Zijzelf kende geen enkele twijfel. Ze moest als eerste starten en ging als de brandweer. Ze was even 'de weg kwijt' toen ze de vlag moest pakken maar dacht dat ze eerst nog een andere sprong moest doen, waardoor ze 'kostbare seconden' verloor ;-) maar daarna herpakte ze zich snel en maakte het parcours prima af. Met deze rit (die 'op tijd' gaat) werd ze 2e !! Een geweldige prestatie voor de eerste wedstrijd van onze jongste!!

Superteam !

Prijsuitreiking. Een toepasselijke kerstsok en natuurlijk een rozet die vanaf dat moment overal mee naar toe is gegaan en nu onder haar kussen ligt

Hieronder een filmpje van de wedstrijd van onze 7-jarige kanjer, gemaakt door een trotse moeder. Voor het leukste effect, zet het geluid aan want de aanmoedigingen vanuit het publiek zijn ook érg leuk ;-)
1. Start tussen de vlaggen + Slalom
2. Volte rondom blokken
3. Hindernis
4. Hindernis
5. Vlag pakken
6. Hindernis
7. Hindernis
8. Vlag terugplaatsen in pion
9. Hindernis + finish

KLUSTIJD

2009-11-29T12:35:00.000-08:00

Enige tijd geleden kreeg ik ineens de klus-geest. Zoiets gaat bij mij in golven. Bij René gebeurt dat doorgaans niet want die heeft een hekel aan klussen en daarbij ziet het huis er wat hem betreft, prima uit. Het moet gezegd, alles is nieuw en keurig afgewerkt maar in mijn vrouwenbeleving is er een groot verschil tussen prima afgewerkt en "je smaak zijn". Mannen zijn daar in regel iets minder uitgesproken in en de mijne vormt daarop geen uitzondering.

De keuken was geel/oranje. Op zich niks mis mee maar niet mijn kleur. Op een goed moment kreeg ik ineens een ingeving dat 'ie parelgrijs moest worden en zo geschiedde. De verf werd gehaald en enthousiast ging ik aan het werk. Ik vind klussen (en met name verven) overigens erg leuk. Dit soort klussen worden bij mij echter wel wat uitgesmeerd omdat ik vanwege mijn drukke dagelijkse programma, alles tussendoor moet doen. Nadat het verfwerk af was en wij beiden erg blij waren met het resultaat, kocht ik ook nog een gordijnrails en gordijnen voor de finishing touch. Normaal doet René het boor- & ophangwerk maar in een enthousiaste bui nam ik bij thuiskomst, een uurtje voordat de kinderen uit school kwamen, de boor ter hand. De eerste keer en het viel me niet tegen. 's-Avonds kon ik René dan ook niet alleen verrassen met de finishing touch in de keuken, maar ook met het feit dat hij in het keukenproject helemaal niets hoefde te doen.

Aangestoken door de keuken die nu wel helemaal onze stijl was én door Maaslandse vriendin Mariette die met de koop van haar mooie nieuwe huis vol enthousiaste verhalen zit met wat ze allemaal gaat doen, wilde ik gelijk door met de logeerslaapkamer.
Echter, daar moest nieuwe vloerbedekking (vinyl) in, de deuren moesten geschaafd, er moest worden behangen en uiteraard nieuwe plinten. Het behangen besloten we zelf te doen, voor de vloer, plinten en het schaven van de deuren besloten we een bedrijf in te schakelen. Ook hadden we nog een kast in Geoffrey's kamer die nodig afgemaakt moest worden. Geen Frans bedrijf dit keer want voor je het weet ben je weer weken verder omdat ze niet komen opdagen, maar een Engels(talig) klusbedrijf waarvan er hier in de omgeving ook een aantal zitten.
Het eerste bedrijf hield zich prima aan de afspraak en maakte een goede indruk. Helaas had dit eenmansklusbedrijf geen ervaring in het leggen van vinyl en zei dat ook eerlijk. Geoffrey's kast werd super afgemaakt maar de logeerslaapkamer was nog steeds niet gedaan.
Het tweede bedrijf werd benaderd. Deze zou komen. Op woensdag na 14.00 uur. Helaas, deze man woont waarschijnlijk te lang in dit gebied want hij kwam niet. De volgende dag kreeg ik 's-middags een mail dat hij een spoedklus tussendoor had gekregen en dus helaas niet had kunnen komen. Een telefoontje was kennelijk niet bij hem opgekomen en ik was al gelijk klaar met hem.
Bedrijf nummer 3 was aan de beurt. Uiteindelijk wint nou eenmaal de aanhouder. De man was keurig op tijd, nam alles netjes op en zei me een prijsopgave te geven. Twee dagen later kreeg ik een enorm bedrag door. Nadat ik om een specificatie had gevraagd, deelde hij me mee dat hij uitgegaan was van 2 man à 9 uur dus 18 uur in totaal. Let wel, we hebben het hier over een vierkant stuk vinyl leggen én een paar plinten.
En toen was ik er klaar mee. We gingen het goddorie gewoon zelf doen. Wat een geklooi met al die lui.

Het volgende weekend werd er behangen. Het ging prima. We waren een goed team en in het weekend zat alles erop.
Toen de vloer. Op dinsdagavond begonnen we en 2 uur later waren we klaar. Weliswaar nog niet met de plinten maar wel met het erinsnijden. Het lag keurig en er was geen enkele snij-fout gemaakt. Dit weekend de plinten ertegenaan en toen konden we elkaar trots een high five geven. HA ! Who needs professional handymen ?

Nu is onze eigen slaapkamer aan de beurt. Jazeker, ik ga in een straf tempo door. De wand achter ons bed krijgt behaard bruin/wit koeienbehang, een behang waar ik sinds het begin al helemaal verliefd op was. Ik hoop dan ook dat ze het nog hebben. Deze week ga ik naar de binnenhuisarchitect die dealer is van het merk. Ik hoop uit alle macht dat het nog steeds in de collectie zit en hij het voor me kan bestellen.
René hoort het licht zuchtend aan.....het is uiteindelijk maar 1 wand en de vloer ligt er prima bij dus daar hoeft niets aan gedaan. Dat scheelt !

Voor de meiden overseas, de dame bijna overseas maar nu nog in Nuenen én de overig geïnteresseerden: Ik heb foto's gemaakt van ons projectje. Ik begon een beetje laat met de 'voor'-foto's maar je krijg een idee van de kleuren. Enjoy !

Deur naar de gastenbadkamer voor

Deur naar de gastenbadkamer na

Muur + toegangsdeur voor

Muur + toegangsdeur na

Raam voor (de goede gordijnen waren al gemaakt en hingen al een poosje)

Raam na

Vloer voor
Vloer na

ZOMERWEER

2009-11-17T14:36:00.000-08:00

Het zijn rare tijden in November als het over het weer gaat. Zo berichtte ik vorige keer over sleëen in de sneeuw; vandaag was het maar liefst 18 graden, werden de
t-shirts weer uit de kast getrokken en een blik op de berg leerde dat ook de sneeuw weer helemaal weg is.

Ook voor de paarden is het lastig. De afgelopen tijd is het flink koud geweest en alhoewel Mango nog niet geschoren was (vandaag gebeurd) en dus nog een warm eigen jasje had, had hij ook een (warme) deken op voor de koude nachten en de uren dat hij buiten in het veld loopt. Gisteren had Mango de hele dag lekker in de wei gelopen. Ik was (bij hoge uitzondering) een keertje niet geweest doordat ik gisteren vele andere verplichtingen had. 's-Avonds kreeg ik een telefoontje.....
De buitendeken was door de stalmensen omgewisseld voor de binnendeken en Mango bleek van top tot teen doorwaternat van het zweten te zijn. Ach gos, dat arme schaap. Had de hele dag met die dikke deken in de wei gestaan terwijl het gisteren al best lekker weer aan het worden was. Geen 18 graden maar toch...
Om 22.00 uur toen het bezoek weg was, toch maar even naar stal gegaan om poolshoogte te nemen. Met een dun dekentje was het zweet in enkele uren gelukkig al voor een deel weggetrokken en hij kreeg weer een 4e schone, droge deken om ook de rest te kunnen absorberen. We konden rustig slapen gaan.

Vanmorgen om 5.00 uur werd ik wakker, deels door René die een vliegtuig moest halen maar daarna schoot door mijn hoofd : CHOCAPIC....... De pony van Madison staat dag en nacht in de wei en had (tegen de regen) ook een (gelukkig-niet-zo-dik-maar-toch-)dekentje op. "Die zal het dus ook wel warm gehad hebben" schoot door mijn hoofd (Op maandag rijdt Madison niet omdat ze dan tot 17.30 uur op school zit dus hadden we hem ook niet "gecontroleerd") "en vandaag zou het dus nog warmer worden"..... Ik kon de slaap niet meer vatten, zag steeds die arme dreutel voor me die het tjokkieheet had.

Uiteindelijk dus maar eruit gegaan.
Om 8.00 uur zou ik de kinderen bij de buurvrouw brengen omdat ik om 8.30 uur in Genève moest zijn. Maar eerst moest ik orde op zaken stellen. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om het nog een paar uurtjes (tot ná mijn afspraak) uit te stellen.
De kinderen werden naar de buren gebracht en ik ging (in mijn "nette outfit") naar de manege. Snel mijn laklaarzen voor een paar rubberen verwisseld, halstertje gepakt en daar ging ik dan, op naar het grote 'weiland', op zoek naar Chocapic.
Het is echt een drama, de weg ernaartoe en ook ín het weiland. Het is spekglad en je zakt diep weg in de modder. Bij iedere stap denk je dat je je laars verliest en ik zou de eerste niet zijn bij wie dat ook zou gebeuren. Om buiten de looproute te blijven (die helemaal onbegaanbaar is door de pony's die er iedere dag meerdere malen overheen denderen) ging ik onder het schrikdraad door.
Toch een beetje spannend. Je hebt zo'n beweging heel soepel in gedachten zitten maar dat valt vies tegen, helemaal niet om 8.00 uur..... even werd steun gezocht op de grond dus een smerige modderhand was het gevolg. En waar veeg je die dan weer aan af als je nette kleren aan hebt...tjongejongejonge, wat een gedoe allemaal.
Zuchtend liep ik verder.
Ik zag een boel pony's maar Chocapic die was natuurlijk weer nergens te bekennen.
Sndvrrrr. Het is een megagroot 'gebied' met bossen, bomenrijen, beekjes, bloemenvelden etc.
Uiteindelijk zag ik hem en kon ik hem bevrijden van zijn deken. Natuurlijk was hij totaal niet bezweet dus hij was op tijd 'verlost'. Een beetje uilig keek íe me aan. "Dat was het dan ?" leek hij te willen zeggen.
En ja, dat was het dan. Daar ging ik weer, nu met een smerige, modderige deken (want ze rollen er niet minder mee dan dat ze geen deken op hebben) die ik angstvallig probeerde weg te houden van mijn kleren.
De weg terug lijkt gelukkig altijd korter maar buiten adem was ik wel.
Daarna nog even de laarzen schoongeborsteld onder de waterstraal, terug in het laarzenuitleenvak en mijn laklaarzen weer aan.
Mango nog een aai over de bol en in de auto op weg naar Genève waar ik een half uur later dan gepland aankwam...

Er zijn ochtenden dat ik rustiger opstart..

WINTERWEEKEND

2009-11-08T11:21:00.000-08:00

De afgelopen week zagen wij de eerste sneeuw op de bergen in de Jura verschijnen en ons realiserend dat de winter nu echt in aantocht was, gingen we dit weekend maar eens wat spijkers met koppen slaan.

Nadat de mannen zaterdag terugkwamen van de 2 uurtjes "hockey libre" op de ijsbaan en de vrouwen terugkwamen van de paarden, gingen we op weg naar Carouge (bij Genève) om ski's en schoenen te regelen voor het hele seizoen. Het slechte weer had meer winkelend publiek in de auto doen laten stappen want er stond op de afrit van de snelweg al een file richting het winkelgebied.
Soms heb je echter wel eens van die dagen dat alles mee lijkt te zitten. Zaterdag was zo'n dag.
Na aanvankelijk in een slakkegangetje het parkeerterrein eindelijk bereikt te hebben, ging pal voor de deur iemand weg en hadden we dus een parkeerplaats. Dat kwam niet slecht uit want het regende flink. Eenmaal binnen trokken we een nummertje en zagen we dat er 34 mensen voor ons waren. Dat was even slikken maar niets kon onze goede bui doen verdwijnen. Overal lagen nummertjes van diezelfde dag. Op die briefjes werd ook aangegeven hoeveel mensen er nog voor je waren. Degenen die die zaterdag om 10.30 uur binnen waren geweest (het was inmiddels 15.00 uur), hadden maar liefst 69 mensen voor zich gehad. Het kon dus altijd erger. Tijdens het doden van de tijd ging deze Sherlock op zoek naar ongebruikte briefjes et voilà, ik vond er eentje !! Iemand vond het wachten kennelijk mooi geweest en had zijn briefje ergens neergelegd. Het nummer was bijna aan de beurt. Toch enigszins gespannen wachtten we tot we aan de beurt waren. Stel je voor dat we door de mand vielen. Sta je toch mooi voor joker in een volle winkel..... Nummer 219 was aan de beurt en wij hadden 220....
"PING" hoorden we en zagen tot onze verbazing dat het nummerapparaat van 219 naar 222 versprong. Sndvrr.... hoe kan dat nou ? Zou ons gevonden nummer 220 al in het systeem geblokkeerd zijn ofzo? Vol bravoure sprak ik een winkelmedewerker aan en zei haar dat wij aan de beurt waren maar dat het nummerapparaat ons nummer had overgeslagen. Gelukkig werd ik hierin gesteund door nummer 221 en dus konden wij meelopen. Joepie ! Dat scheelde minimaal een uur !

We werden op een zeer vakkundige en snelle manier geholpen en dus gingen we een half uur later bepakt en bezakt de winkel weer uit !! René kocht nog een jack en voor Geoffrey kochten we nog een helm. Die had afgelopen seizoen zonder helm geskied maar aangezien beide kinderen vanaf Januari naar skiles gaan op woensdagmiddag, was de helm verplicht.

Daarna naar de oude stad in Genève waar we erg gezellig hebben gegeten in een Italiaans restaurant en daarna voldaan naar huis. Het was een leuke dag geweest.

Zondagmorgen besloten we 'naar boven' te gaan met de slee. De sneeuw lag nu al een paar dagen op de toppen dus we waren benieuwd wat we aan zouden treffen. De doos met wintersportspul werd uit de garage getoverd en 'in tenue' gingen we naar boven.
Het was een mooi ritje (een kleine 15 minuten rijden). Het landschap veranderde enorm snel en boven aangekomen lag er een enorm pak sneeuw waar naar hartelust gesleed kon worden. Het was jammer dat de liften nog niet open zijn want er lag meer dan genoeg sneeuw om goed te kunnen skiën. Het was gezellig druk op de piste en niet al te koud. We vermaakten ons prima voor een paar uurtjes en daarna gingen we weer terug naar beneden.
Er moest nog huiswerk gemaakt worden en Madison & ik moesten nog naar de paarden waar we ook weer een paar uur doorbrachten. Toen we terugreden van de manege besloten Madison en ik om in de jacuzzi te gaan. Bij thuiskomst bleken Geoffrey en René daar al in te liggen en snel sloten we aan. Het was heerlijk, in het donker in een lekker frisse buitenlucht, heerlijk bubbelen in het warme water. We kwamen helemaal bij.

Het is een supergezellig winterweekend geweest.
Hieronder nog wat foto's van de verandering van het landschap tijdens ons ritje 'naar boven'.

Vanaf halverwege de berg naar beneden gefotografeerd, het meer van Genève op de achtergrond.

MOE MAAR NIET VOLDAAN

2009-10-29T13:55:00.000-07:00

De herfstvakantie is hier inmiddels begonnen en afgelopen vrijdag togen wij direct na school richting het vliegveld voor een paar dagen Nederland.
Aangekomen verliep alles voorspoedig tót we bij de gate aankwamen. De vlucht werd almaar later en later gescheduled en op een gegeven moment was daar het verlossende woord : de vlucht werd geannuleerd (wegens technische problemen) en ging pas de volgende dag om 10.10 uur. De passagiers kregen een hotelovernachting en wij gingen gewoon naar huis. Vooral Geoffrey was teleurgesteld maar een stevig Mc.Donalds menu maakte een hoop goed.

Daarna naar bed en de volgende morgen weer vroeg eruit, wederom op weg naar het vliegveld. Bij het inchecken wist men ons direct te vertellen dat er een fout was gemaakt de avond ervoor. De vlucht ging niet om 10.10 uur weg maar om 12.10 uur.
Rustig doorademen, tot 10 tellen en je niet druk maken. Een lichte vorm van ergernis was echter wel waarneembaar.....

Het lange weekend was gevuld met allerlei afspraken. Enige familie werd bezocht, met wat vriendinnen werd gegeten en niet onbelangrijk: ik kon heerlijk weer naar mijn eigen vertrouwde kapper...... Daar had ik écht tijd voor ingeruimd. Het was heerlijk en het zit weer helemaal als gegoten. In Frankrijk heb ik uiteraard wel een kapper bezocht maar helemaal naar mijn zin was het toch nog niet.

Geoffrey en Madison hebben op hun oude school, de Aloysius in Maasland, weer een middag meegedraaid. Geoffrey vond het geweldig om al zijn klasgenoten weer te zien, Madison vond het ook leuk en zo hadden die twee een erg leuke middag. Natuurlijk werd er na school gespeeld bij vriendje cq vriendinnetje. Het bezoek aan Maasland was dan ook zeer de moeite waard.

Woensdagmorgen vroeg zaten we weer in het vliegtuig, terug naar huis.
Er waren nog zoveel andere mensen die ik nog even had willen zien en er waren nog zoveel andere winkels waar ik nog graag had geshopt maar gebleken is wel dat 3,5 dag eigenlijk te kort is. Alles moet gehaast en je komt eigenlijk toch niet toe aan wat je allemaal wilt doen.

Moe dus maar in die zin niet voldaan. We hebben genoten van wie en wat we wel gezien hebben maar hadden graag nog veel meer gedaan. Reden genoeg om in de toekomst weer een weekendje Pays Bas te plannen.
Voorlopig genieten we hier weer van de herfstvakantie die lekker nog tot 5 november duurt...

ORANGE SHOP

2009-10-13T12:56:00.000-07:00

Vandaag stond weer een onvermijdelijk bezoek aan de orange-shop op het programma. Al maandenlang betalen we voor een extra internet telefoonlijn voor de internationale gesprekken maar deze functioneert niet. Beetje zonde van het geld. Immers, we bellen nu voor de hoofdprijs naar het buitenland én betalen de maandelijkse abonnementskosten voor het internationale abonnement dat we niet kunnen gebruiken.

Ervaring met de orange shop, waarover maanden geleden ook al uitvoerig verslag is gedaan, heeft geleerd dat je ruimschoots de tijd moet nemen als je bij deze jongens langsgaat. En tijd, dat is doorgaans waar het hier aan ontbreekt met paard, pony, ijshockey heenenweergerace, het huishouden én niet in de laatste plaats: Franse les.
Dat laatste staat momenteel 3,5 week stil. Hallelujaa!! Ik weet, ik kies er zelf voor maar wat heerlijk dat het onverwacht even een paar weken stilligt. De herfstvakanties zijn in Zwitserland en Frankrijk niet op elkaar afgestemd en zelfs binnen Zwitserland hebben de internationale scholen een andere vakantieweek dan de openbare scholen. Van iedere smaak zit er iemand in onze Franse les (en dat met maar 5 mensen in de groep !) en dus moet met iedereen rekening gehouden worden. Resultaat: 3,5 week geen Franse les.
Ik geniet met volle teugen. Wat een tijd extra !
Vandaag pas de 2e 'vrije' dag maar de keuken is al bijna afgeverfd én ik kon vandaag dus naar de Orange shop.....

Met mijn modem in een tasje ging ik op pad. Ik had ruim een uur de tijd voordat ik naar de Nederlandse school moest (in hetzelfde stadje) om de kinderen op te halen.
Toen ik aankwam, bleken er 3 mensen voor me te zijn. 'Makkie' dacht ik nog en plofte neer op de enige stoel die er stond. De minuten verstreken en na 20 minuten was er nog niks gebeurd. Er waren 2 medewerkers die hielpen dus ik werd wat zenuwachtig.
De rij werd buiten allengs langer en ik had medelijden met de mensen die achteraan aansloten. Binnen leek niemand zich druk te maken over het groot aantal wachtenden. Telefoons werden op het dooie akkertje geïnstalleerd, batterijtjes erin gedaan, nog even een gezellig praatje hoe lekker het zonnetje scheen etc. Nadat een klant weg was, werden rustig alle notitieblaadjes doorgebladerd en één voor één tot een propje verfrommeld. Jaja, je gaat op alle details letten als je ziet dat je in tijdnood dreigt te raken.......

Vijf minuten voordat ik wegmoest, was ik aan de beurt. Snel legde ik de medewerker uit wat het probleem was en vertelde in 1 adem door dat ik nu écht naar school moest om de kinderen op te halen. "Ohhhh, geen probleem hoor, gaat u maar" zei de meneer die zich helemaal nergens druk om leek te maken. "We zien u later wel weer, ik controleer uw modem wel".
Met een 'erg bedankt en tot straks' spoedde ik me naar school waar ik net op tijd aankwam om zoals afgesproken het laatste half uur van een schoolvoorstelling bij te wonen. Nadat dit afgelopen was, werden de kinderen ingeladen en togen wij weer naar de Orange shop.
Via de uitgang ging ik illegaal naar binnen. Ik ging natuurlijk niet wéér in de rij staan. Eenmaal binnen zag ik vanuit de winkel nog steeds dezelfde mensen buiten in de rij staan en dat, terwijl ik toch ruim 3 kwartier weg was geweest.
Mijn meneer was in geen velden of wegen meer te bekennen. Zodra de registratie-medewerker vrij kwam, schoot ik hem aan.
Aardige man, dat moet gezegd. Als je eenmaal aan de beurt bent, kan niemand zeggen dat er niet uitgebreid tijd voor je wordt genomen. Maar goed, dat is tegelijkertijd ook het probleem........
Enfin, via de andere meneer hoorde ik dat het modem was getest en er niks aan het handje was. Helaas dus maar het ligt volgens de shop waarschijnlijk aan de lijn thuis......Het lijkt mij een erg sterk verhaal maar helaas ben ik natuurlijk niet bij het uittesten van het modem geweest.
Ik kreeg een telefoonnummer mee dat ik dan maar moet bellen en misschien kunnen zij het oplossen.
Eens kijken wanneer we daarvoor tijd gaan maken..........

CULTUURVERSCHILLEN

2009-10-01T12:38:00.001-07:00

Keer op keer loop je hier tegen de cultuurverschillen aan tussen Nederland en Frankrijk.
Het niet nakomen van afspraken is al uitgebreid aan bod geweest in deze blog (zie: bubbelverhalen). Inmiddels hebben wij daar dan ook de nodige ervaringen mee en proberen we afspraken met bedrijven tot een minimum te beperken.

Inmiddels is mij ook bekend dat als je iemand niet kent (bijv. de 16 jarige zaterdag-cassière bij de supermarkt), je altijd Vous (U) moet zeggen en nooit Tu (jij) moet gebruiken. Als je Tu gebruikt, komt dit over als ongelooflijk respectloos. Moeilijk, ik ben nogal van de jijen en jouwen, waarbij dat in mijn geval nooit iets afdoet aan het respect dat ik voor iemand heb.

Ken je iemand niet goed, dan zeg je ook geen Salut (Hoi) als je iemand tegenkomt. Het blijft bij het meer formele Bonjour. Salut is prima voor kinderen of voor vrienden & vriendinnen (van gelijke leeftijd of jonger) maar daar blijft het dan ook bij.

In Frankrijk zijn ze van het betere stampwerk op school. Geoffrey & Madison moeten regelmatig hele gedichten uit hun hoofd op kunnen dreunen. Zelf denken is niet heel belangrijk, gewoon 'orders opvolgen' om het even heel kort door de bocht te zeggen. Ook aan gedragsregels wordt veel waarde gehecht. Iedere leerling moet ieder jaar de gedragsregels van school ondertekenen en zo wordt bijv. in de zomer verzocht om de kinderen geen blote buiken truitjes aan te doen, of erg korte rokjes. Geoffrey zegt ook weleens : "Ze zijn allemaal zo gehoorzaam mam. Niemand doet iets geks of stouts"

Madison is in de zomer 7 jaar geworden en heeft iedere dag huiswerk. Ook heeft ze sinds deze week bijles op school. Prima overigens dat er extra aandacht aan Frans wordt gegeven, dat pakt school weer goed op.
In praktijk betekent dit voor Madison dat ze 2 dagen per week tot 17.30 uur op school zit. Vandaag kwam ze om 17.45 uur thuis en toen ik in haar huiswerkschrift keek, viel ik bijna om van verbazing (en ergernis om heel eerlijk te zijn). Voor morgen moet een dictee geleerd worden (+/- 15 woorden), een gedicht geleerd (+/- 10 regels) en moeten er 3 bladzijden van een boek gelezen worden. Wat mij betreft een beetje teveel van het goede ...

Dit zijn een paar voorbeelden van de lastige verschillen. De ene dag valt het je niet eens op, de andere dag moet je er heel flink van zuchten.......
Maar 's-lands wijs, 's-lands eer. Ik ben de eerste die zich daaraan conformeert.

Wat ook opvalt en dat is weer van een andere, lees: leuke categorie : Als de politie staat te controleren, wordt je hier ALTIJD met lichtsignalen van tegenliggers over geinformeerd. Eerst dacht ik dat er wat mis was met mijn auto maar al gauw had ik het in de gaten. In Nederland wordt dat af en toe gedaan maar hier is het echt standaard. Daar kan ik dan wel weer vrolijk van worden.
Ook liften is hier aan de orde van de dag. De bussen rijden niet echt regelmatig en dus staan er hele volksstammen te liften en worden ook achter elkaar meegenomen. Tot nu toe heb ik me er nog niet aan gewaagd. Moet je weer Frans gaan praten, ik ben blij dat ik dat in de auto even niet hoef te doen en lekker naar World Radio Switzerland (Engels) kan luisteren ;-)

KLAAR MET GEEL

2009-09-12T10:45:00.000-07:00

Helemaal klaar met geel, zowel op de blog als in de keuken. In de keuken wordt het parelgrijs, het ziet er gelijk een stuk strakker uit en we zijn na 1 laag en na 1,5 muur al tevreden met het effect. Op de blog wordt het blauw. Ik zeg : Welkom blauw !

LAPPENMAND

2009-09-12T09:54:00.001-07:00

Afgelopen weekend had Geoffrey zijn eerste ijshockeywedstrijd in Zwitsers tenue en guess what.... hij scoorde ook het eerste goal voor zijn team !! Hij wordt getraind door oud NHL-speler Michal Grosek dus we zijn helemaal blij. Beter kun je niet krijgen. Het is toch wel heel erg leuk dat ijshockey hier een grote sport is. In Den Haag hadden we natuurlijk ook een prima jeugdopleiding maar het is hier alleen maar beter geworden.

De eerste volle schoolweek zit er ook weer op. Ook de eerste volle week waarbij ik nu 3 keer per week Franse les heb (in ieder geval tot de kerstvakantie). Ik vraag me nu al af of dit niet een wat te voortvarende afspraak is geweest. Drie ochtenden in de week is best pittig als je ook nog een paard hebt (die alle middagen opslokt) én een huis(houden) draaiend moet houden.
Op de woensdagen zijn de kinderen de hele dag vrij, nou ja vrij...De dag is gevuld met een sneller bezoek dan gebruikelijk aan paardlief en een heen en weer rijden naar de ijshockeytraining waarbij op de terugweg het gaspedaal even wat dieper ingedrukt wordt omdat hier dan weer de Franse leraar voor Geoffrey op de stoep staat. Nadat deze is voorzien van de gebruikelijke thee met een koekje, racen Madison en ik wederom naar de manege voor haar privé-springles om 16.30 uur.
Blijft over de vrijdag waarbij ik de ochtend vrijhoudt voor overige afspraken (afgelopen week had ik gelukkig niets staan en dus heb ik een begin gemaakt met het verven van de keuken....). 's-Middags heb ik mijn dressuur-privéles en daarna weer naar school om de kinderen te halen.

Gisteren ging het even mis. Mango liep fantastisch maar blijft altijd een felle donder die erg gauw schrikt van een tractor hier of een windvlaag daar. Altijd opletten geblazen dus. Tijdens de les draag ik een zendertje in mijn oor waarbij ik de instructrice dus in mijn oor hoor praten. Er hangt dus een draadje aan dat weer verbonden is met een klein kastje dat aan mijn broekband geclipt zit.
We gingen fantastisch Mango en ik, en waren een dressuurproef aan het oefenen voor een wedstrijd van binnenkort. Zittend in een galop, springt ineens het kastje los van mijn broekband en slaat tegen Mango's flank aan. Hij schrok zich te pletter en maakte een enorme sprong naar de zijkant. Eén zo'n onverwachte sprong kan je doorgaans nog wel opvangen maar ik had geen tijd om te herstellen. Het kastje bleef immers bij iedere stap tegen hem aan slaan en ik was druk bezig om mezelf in het zadel te houden dat ik niet ook nog eens dat kastje kon pakken (dat ergens bij mijn voet aan het bungelen was). Afijn 20 seconden later waarbij Mango nog steeds panisch alle kanten opsprong vloog ik ernaast en viel op mijn rug op de grond. Door de klap krijg je even geen adem meer. Hoewel ik dat al talloze keren heb gehad en dus ook weet dat dat vanzelf weer terugkomt, blijf ik dat altijd een erg vervelende ervaring vinden. Terwijl ik ging vallen schoot in die split second door me heen : Oh jee, ik ben geen 20 meer, als ik maar niks breek......
Gelukkig viel het mee. Veel pijn in mijn onderrug van de val maar niet het gevoel dat er iets mis zou zijn.
Snel weer erop geklommen en mijn les afgemaakt. We sloten prima af.
Toen ik 15 minuten later afstapte voelde ik wel dat alles enorm aan het verstijven was en tegen de avond kon ik nauwelijks nog op of om.

Snel werd Alice, mijn fantastische Zweedse back up als ik op vakantie ben of niet kan rijden, ingeschakeld en zij zou in ieder geval vandaag gaan rijden.
Waar ik eigenlijk verwacht had dat ik vandaag 'slechter' zou zijn, valt het me mee. Natuurlijk nog erg beurs en moeilijk in de bewegingen (alles heel rustig aan) maar niet slechter dan gisteren. Wel pijn in mijn nek maar dat is natuurlijk ook logisch na zo'n val.
Morgen nog een beetje rustig aan en dan maandag er hopelijk weer op.
Vandaag kon ik wel mooi foto's nemen van mijn fantastische paard toen Alice aan het rijden was. Dat is dan weer een voordeel van verplicht aan de kant zitten !

WE ZIJN BEGONNEN !

2009-09-03T03:42:00.000-07:00

Vanmorgen was het dan zover. Voor de kinderen weer een spannend moment. Terug naar school. Natuurlijk zijn ze nu bekend op de school maar een begin van het schooljaar hebben we nog niet meegemaakt en dat gaat hier toch wat anders dan in Nederland.

Op school aangekomen was het een drukte van belang. Op het schoolplein staan grote borden met daarop papieren en namen van de kinderen en de klassen. Je moet dus gaan checken bij wie je in de klas komt en in welke klas je zit. Dat is tot dan dus nog niet bekend aangezien het lerarenkorps dit pas tijdens de zomervakantie beslist. Geoffrey en Madison waren allebei blij met de klas waarin ze ingedeeld waren. Nu nog de rij zoeken waar ze heen moesten. De kinderen moeten zich bij aanvang zowel 's-morgens als 's-middags immers in een rij twee aan twee opstellen. Geoffrey ging er al gauw vandoor. Die wist precies waar hij heen moest en zijn zelfvertrouwen groeide met de minuut. Madison had zoals verwacht wat meer moeite maar de nieuwe juf pakte onmiddellijk haar hand en was dus zeer doortastend. Prima, we waren er blij mee.

René naar zijn werk, ik naar de osteopaat in Zwitserland (aangezien ik nog wat naweeën heb van het feit dat ik vorige week door mijn rug ben gegaan) en het gewone leven was weer begonnen. Om 11.30 uur had ik twee opgetogen kinderen (+ buurmeisje) in de auto zitten die helemaal blij waren dat alles 'goed gegaan' was.

Inmiddels heeft Madison afgelopen dinsdag ook haar eerste springles gehad op haar pony. Het ging geweldig. Ik keek mijn ogen uit en zo ook de instructrice die mij meerdere keren vroeg of dit écht de eerste keer was dat ze sprong. Onze springkampioenspony was ook weer helemaal in zijn element. Die bloeit helemaal op als hij mag springen. Erg leuk om te zien die twee. Het belooft een mooi team te worden samen. Onderstaand een ieniemienie-10seconden-filmpje van een vleugje les.

ZOMER UPDATE

2009-08-27T12:58:00.000-07:00

Het nadeel van lang niet schrijven is dat je niet weet hoe te beginnen en het dus steeds weer uitstelt. Voor je het weet ben je echter weer een week verder. Het moest er nu toch echt van gaan komen. Een diepe zucht dan maar en ik begin gewoon maar bij het begin van deze zomer-opsomming om zodoende weer 'bij' te zijn.

Vlak na de laatste blog zijn René en ik naar Nederland afgereisd om de kinderen op te halen en om de verjaardag van (schoon)mama Micky te vieren.
We zijn met de auto gegaan zodat we deze goed vol konden laden met Nederlandse spullen voor de terugweg (én vol zat 'ie toen we terugreden.......)
Op de camping hebben we 4 dagen doorgebracht waarin we o.a. Micky's verjaardag vierden en Geoffrey's verjaardag.
Geoff was helemaal in zijn element omdat er ook een aantal vriendjes uit Maasland naar Brabant waren gekomen. Hij had een heerlijke dag en wij ook !

Na 3 heerlijke weken in Nederland voor de kinderen, gingen we weer richting Frankrijk. Niet gelijk naar huis maar eerst nog een paar dagen naar Parijs. De kinderen wilden graag de Eiffeltoren zien en beklimmen en dus hadden we een tussenstop in de hoofdstad. Het was erg leuk. De eiffeltoren is beklommen (ach ach mijn arme kuiten een dag later) en we hebben in vogelvlucht nog een ronde langs wat Parijse highlights (Champs Élysées, Notre Dame, Arc de Triomphe, Louvre) gedaan.
We hadden een perfect hotel midden in de stad dus we zaten overal dichtbij.
Shop till you drop

Onderweg naar boven

Daarna weer op huis aan waar we 's-avonds terugkwamen. Natuurlijk spoedden Madison en ik ons naar de stal om even onze paardjes gedag te zeggen. Alles was goed, ze zagen er prima uit en waren goed verzorgd toen we weg waren.

René was nog 1,5 week vrij en het eerste weekend dat volgde was met de Beeloo's. De familie Beeloo die we kennen van de ijshockey in Nederland hadden daad bij het woord gevoegd en kwamen voor een weekend naar ons toe. Geoffrey en Mike hadden elkaar helemaal gevonden en het dik naar hun zin. Het was een gezellig weekend dat we volgepropt hebben met lokale activiteiten zoals survival, rodelen, lekker bubbelen in de jacuzzi en natuurlijk veel (buiten) eten.
Mike & Geoffrey

De week erna hebben we verschillende dingen in de omgeving gedaan.
Onder andere zijn we naar een waterpark geweest in de buurt van Montreux. Het was hartstikke leuk. Helaas hadden we niet in de gaten gehad dat we op een betaald parkeren-plaats stonden en bij terugkomst troffen we dan ook een bon onder de ruitenwisser. Shit ! Gelukkig viel het allemaal wel mee. Er zat een bekeuring in maar.....als we volgens het briefje 10 Zwitserse Frank in het bijgaande envelopje deden en die in de daarvoor bestemde brievenbus deponeerden, dan was het goed. Dat was nog minder dan een parkeerplaats bij een willekeurig Nederlands pretpark dus dat viel alles mee.
's-Avonds hebben we heerlijk aan het meer van Genève (waar Montreux ook aan ligt) gegeten en we hadden allemaal een heerlijk vakantiegevoel. Het mooiste van dat alles was/is dat we niet op vakantie zijn maar hier gewoon wonen en dus ruim een uur later gewoon lekker in ons eigen bedje lagen. Wat een voorrecht !!

Ook hebben we een bezoek aan het kantoor van de United Nations in Genève gebracht. Het was erg interessant om daar rond te lopen en we kregen een rondleiding van een gids. Bijzonder om te zien waar de wereldleiders regelmatig acte de présence geven en om wat meer over de United Nations te leren. Het was érg de moeite waard !
De huidige grootste conferentiezaal bij de United Nations in Genève

Een paar dagen later hebben we een klein motorbootje gehuurd om op datzelfde meer van Genève lekker te varen en te zwemmen. Het was hartstikke leuk. Eerst even spannend, de tank werd gevuld, er werd even uitgelegd hoe de motor aan en uit ging en c'est tout. Bonne voyage ! Daar gingen we dan, rustig de haven uit en het mooie meer op. Al gauw waren we helemaal gewend en genoten we van de uren op het water.
Broer & Zus

Afgelopen weekend is Geoffrey ook weer begonnen met zijn ijshockeytraining. Hij had zowel zaterdag als zondag training en kwam beide keren met een grote smile uit de kleedkamer. Hij had het dik naar zijn zin gehad dus dat belooft een erg leuk seizoen voor hem te worden !! Zijn trainer is een Amerikaan dus hij verstaat hem beter dan de (meest Franse) kinderen uit het team. Ook wel eens leuk, de omgekeerde wereld ;-)

Madison heeft deze week ponykamp. Ze heeft het goed naar haar zin. Ze vindt het nog altijd niet leuk als ik wegga 's-morgens nadat ik met mijn eigen paard klaar ben maar als ik haar 's-middags op ga halen, is ze druk Frans aan het kwetteren en vraagt ze me om weg te gaan en later terug te komen. Morgen de laatste dag en dan volgt aan het einde van de dag de diploma-uitreiking.

Volgende week donderdag gaan de kinderen weer naar school en ik moet bekennen : Na bijna 10(!)weken vakantie is dat ook wel weer prima. Op een gegeven moment is het mooi geweest en wordt het tijd om weer wat structuur en dagelijks ritme te krijgen. Geoffrey is alweer druk met zijn Franse sommen/vraagstukken en doet dat uitstekend. Vanaf volgende week komt de bijlesleraar weer iedere dag om de boel klaar te stomen voor de eerste schooldag. We zijn er (bijna) klaar voor !!!!

FAMILIEBEZOEK EN WEEKEND MILAAN

2009-08-04T04:34:00.000-07:00

Inmiddels zijn we weer ruim een week verder en hebben we schone zus Daisy en zwager Sander op bezoek gehad. Alle kleinkinderen zaten met opa en oma in Attractiepark Slagharen dus ook zij waren tijdelijk kinderloos. Het was ERG gezellig. Ze zijn 4 dagen geweest en hebben lekker de toerist uitgehangen. René moest gewoon werken maar schoof uiteraard 's-avonds aan en zelf kon ik ook gewoon mijn paardenverplichtingen doen. Ze zijn lekker zelf de hort opgegaan met de cabrio en hebben een goede indruk van onze nieuwe wereld gekregen. De avonden hebben we met z'n vieren gevuld met bbq, bioscoop, uit eten gaan en de pre-fètes de Genève waar het donderdagavond een drukte van belang was.

Ideaal bezoek dus ! Op een gegeven moment heb je het zelf namelijk wel gezien met de toeristische attracties. Je neemt je bezoekers toch steeds mee naar dezelfde plaatsen en dan is het heerlijk als mensen er zelf op uittrekken en je niet de tourguide hoeft uit te hangen. Niet dat het niet gezellig zou zijn, integendeel ! Maar als je hier woont, staan je dagelijkse verplichtingen (in mijn geval bijv. de dagelijkse gang naar de stal) niet stil. Wij zijn immers niet op vakantie!! Daarnaast is het natuurlijk ook leuk als je er (in het geval van Daisy en Sander) gewoon ook lekker samen op uit kan trekken en je de auto tot je beschikking hebt. Dan heb je een 3e schoonzus-wielaandewagen helemaal niet nodig, temeer omdat René gewoon moest werken.

Op vrijdagmiddag ging de reis weer naar Nederland en nadat ik ze op het vliegveld had afgezet, heb ik René opgehaald uit het werk en zijn we samen vertrokken voor een heerlijk weekend Milaan. Over Milaan hoor je verschillende berichten. Veel mensen die hier wonen zijn er wel eens geweest want het is hier niet al te gek ver vandaan (ruim 3 uurtjes) en de meningen waren over het algemeen niet heel positief.
Wij waren dan ook blij verrast dat wij het er in ieder geval helemaal top vonden !
Echt een leuke stad met van alles wat : cultuur, shop till you drop, overzichtelijk (het verkeer viel ons 100% mee) en niet in de laatste plaats : HEEERLIJK eten !
Het hotel was pal naast een metrostation gelegen dus een ideale ligging.
Hier gaan wij zeker terugkomen, al is het maar om een voetbalwedstrijd te bezoeken met de kinderen (of in ieder geval met Geoffrey). Echt een heerlijk weekend waarbij we helemaal een vakantiegevoel hadden !!

En nu weer terug op het honk. René nog een weekje werken en ik lekker veel tijd op stal. Heerlijk hoor, ik geniet er goed van. Volgende week zijn de kinderen weer terug, begint René's vakantie en krijgen we de Beeloo's nog een weekend op bezoek. We hebben dus nog een paar leuke weken voor de boeg voordat in september de schooldeuren weer opengaan.

In het San Siro stadium

De Duomo

Het memorial aan de Franse kant van de Mont Blanc tunnel ter nagedachtenis aan het ongeluk in 1999

VAKANTIE: BLOGKOMKOMMERTIJD

2009-07-26T05:42:00.000-07:00

Ik word op velerlei manieren behoorlijk achter mijn kladden gezeten voor een update van de blog. Het is dan ook nog nooit zo stil geweest in blogland maar dat komt door de vakantie.

De kinderen hebben begin juli vrijgekregen en vanaf die tijd zijn we alleen maar bezig geweest. Eerst was daar oma Lies die de eerste 2 weken van de vakantie op bezoek was. We hebben een aantal uitstapjes gemaakt, zoals naar het historische plaatsje Yvoire.

Een dag nadat oma vertrokken was, was de grote dag voor Madison. Haar pony Chocapic was eindelijk van haar. Sinds die dag werd er dagelijks een hoop getut: geborsteld, geknuffeld, gelopen, gewassen, gereden, zadel eraf, zonder zadel gereden, weer geknuffeld....enfin, een paar uur per dag is zo makkelijk gevuld.

Weer een dag later kwam goede vriendin Saskia met kinderen aan. Wij hadden baby Jacky nog niet in levende lijve gezien en de kinderen waren dan ook niet bij hem weg te slaan.

Het was erg gezellig om elkaar na ruim een half jaar weer te zien en we hebben dan ook uren in de jacuzzi lekker zitten kletsen onder de Franse sterrenhemel.
Natuurlijk moesten de paarden geshowd worden en Jacky kon het prima vinden met onze nieuwsgierige 'Chock'.

De jongens hebben zich onder andere uit kunnen leven in de rodelbaan boven op de berg wat ook weer voor leuke momenten zorgde.

Nadat Sas weer vertrokken was, gingen de kinderen en ik ons opmaken voor ons vertrek naar Nederland. Maandagmorgen vertrokken we en de vlucht ging om 6.55 uur. Vroeg uit de veren dus ! René bracht ons weg en toen we om 5.45 uur in de auto zaten, vond ik het toch net even te laat. We hadden eigenlijk gepland om om 5.30 uur weg te gaan maar het lukt mij nooit om op tijd te komen of weg te gaan.
Toen we even over zessen het parkeerterrein van het vliegveld opreden bleek het er ontzettend druk. Ik schoot alvast de auto uit om in te checken bij een van die handige check-in-computers en Rene zocht verder naar een parkeerplaatsje. Het E-ticketnummer werkte niet en dus wilde ik mijn paspoort scannen. Het eerste pasppoort dat ik uit mijn tas diepte was van Geoffrey, de tweede van Madison en de derde én laatste: van René........... Duh !! Ervaren wereldreizigster als ik ben, eentje die het allemaal weet te vertellen en dan dit..... Met enige paniek stormde ik weer naar buiten waar Rene net aan zijn 2e rondje ging beginnen. "Ik heb het verkeerde paspoort gepakt" schreeuwde ik nog net niet. De kinderen en koffer werden uit de auto getrokken en Rene ging in razendtempo terug naar huis.
Het was inmiddels 6.15 uur. De vlucht ging om 6.55 uur. Het was tegen beter weten in maar liever iets gedaan dan nu de strijd al op te geven. Ik begaf mij naar de incheckbalie waar ik de enige was. Alle andere passagiers waren al lang ingecheckt. Gelukkig werd ik geholpen door een erg aardige Zwitser/Fransman die mij in ieder geval al incheckte maar mij nog geen boarding pass mocht geven. De koffer werd op stand by gezet en ons restte niets anders dan wachten. Als de man informeerde hoe lang het nog duurde zei ik steevast : "Nog 5 minuten". Zoals te doen gebruikelijk in dit soort situaties leken de minuten uren te duren maar eindelijk kwam om 6.45 uur, tien minuten voordat de vlucht zou vertrekken, het verlossende telefoontje van René: "Ik ben er bijna". Snel rende ik naar buiten waar ik de paspoorten omwisselde en racete ik weer naar de balie waar ik op vertoon van het paspoort mijn boarding pass kreeg. Rennend gingen de kinderen en ik de roltrap op richting de douane. Onderweg omhoog zag ik René de hal in komen rennen. Zwaaiend en roepend kon ik zijn aandacht trekken en sjeesde ook hij de roltrap op om de kinderen en mij nog even gedag te zeggen. Het ging allemaal in een razendtempo. Bij de security check werden we na wat geharrewar met voorrang doorgelaten en konden we doorlopen naar de gate waar de stewardess al druk gebarend op ons stond te wachten. Nadat we het vliegtuig instapten, gingen onmiddellijk de deuren dicht en konden we vertrekken. Wat een consternatie..... Maar we hadden het gered, met dank aan het vriendelijke grondpersoneel aan de balie.

Op Schiphol aangekomen moesten we eerst onze huurauto ophalen en daarna konden we eindelijk op weg. Eerst naar Den Haag waar ik de komende 4 dagen bij mijn moeder zou slapen en waar Madison ook de eerste 2 nachten zou blijven. Daarna snel doorgereden naar Maasland waar Geoffrey niet kon wachten om naar zijn vriend Bas te gaan. Ook Bas vond het allemaal erg leuk en spannend om Geoffrey weer te zien en 2 minuten later waren de vrienden weer verenigd alsof ze elkaar gisteren nog gezien hadden.

De rest van de week was gevuld met afspraken met familie, vrienden en vriendinnen, shoppen en op woensdag en vrijdag fungeerde ik ook nog als taxichauffeur om de kinderen naar een volgend slaapadres te brengen.
Vrijdag gingen we richting de camping van opa Otto en oma Micky die al vol verwachting met andere familie op ons zaten te wachten. Madison's verjaardag werd dunnetjes overgedaan met een heuse verjaardagstaart met paard en Madison werd bedolven onder de kadootjes.
Daarna was het voor mij tijd om te vertrekken richting Schiphol. De kinderen blijven 2 weken op de camping in Nederland en die halen we dan weer op.

Gelukkig verliep de terugreis een stuk voorspoediger en verliep ondanks dat het de drukste dag van Schiphol was (volgens teletekst) alles snel en op tijd.
Om 20.15 uur landde ik weer in good old Genève waar René me al op stond te wachten.
Home sweet Home !!!!
We zijn lekker uit eten geweest en daarna kon ik mezelf natuurlijk niet bedwingen om even langs mijn Mango (paard) te gaan. Hij lag lekker in zijn box en ik kon er rustig een kwartiertje naast gaan zitten. Het was een heerlijk "samen"-momentje in de verlaten stal om 22.00 uur.

Dit weekend doen we lekker rustig aan. Het is heerlijk weer en we zitten veel buiten.
Morgen gaat Rene uiteraard weer aan het werk en ik ook. Immers, Sander en Daisy komen aanstaande dinsdagmiddag aan om een paar dagen hier door te brengen en er moet nog een hoop opgeruimd en schoongemaakt worden.
De drukte gaat dus nog even door.....
Regelmatige updates durf ik dan ook niet te beloven in deze hectische vakantietijd maar een eerste stap is gemaakt.........

TROTS

2009-06-29T14:02:00.000-07:00

Afgelopen week werd vooral beheerst door gevoelens van TROTS. Vorige week zaterdag was de afsluitende ceremonie van het honkbalseizoen. Zoals al eerder gezegd was Geoffrey's team ongeslagen kampioen geworden en werden zij gehuldigd. Maar daarna kwam voor ons allemaal nog een verrassing: Geoffrey ontving daarnaast ook nog eens de (individuele) SPORTSMANSHIP AWARD 2009. Deze wordt uitgereikt aan degene die zich heeft onderscheiden in dat seizoen op gebied van spelen, trainen, inzet etc. Kortom, een voorbeeld voor het team ! Jankbekje die ik ben, stond ik natuurlijk driftig mijn tranen weg te slikken toen Geoffrey deze award uitgereikt kreeg. Geoffrey vroeg vervolgens of ik éééven normaal wilde doen.... Sorry jongen !

Trots waren we ook toen beide kinderen met hun Franse overgangsrapporten naar huis kwamen. Het zag er prima uit en de teksten van beide leraressen waren lovend. Ze hebben beiden een enorme ontwikkeling doorgemaakt en zijn ook beiden over naar de volgende klas. Madison gaat naar CE1 en Geoffrey naar de laatste klas basisschool CM2. Hoewel het heus niet altijd makkelijk is en ze natuurlijk nog steeds meer hebben met Nederland dan met Frankrijk, wordt het stukje bij beetje steeds makkelijker. Dit zijn nu eenmaal processen die niet binnen een jaar afgerond zijn. Daarvoor zijn een nieuwe taal, een nieuwe omgeving, nieuwe gebruiken en gewoontes op school veel te ingrijpend. Maar er gaan 2 hele vrolijke kinderen 's-morgens naar school en er komen 2 hele vrolijke kinderen (die resp. touwtje gesprongen hebben en gevoetbald etc)
's-middags uit school. Voor Geoffrey wordt het volgend schooljaar ook leuk dat hij dan ook naar Nederlandse school gaat op dinsdagmiddag. Madison is daar dit schooljaar al naartoe gegaan en heeft het er erg naar haar zin. Ook daar had zij een fantastisch rapport. Alles (en dat is dus ook ALLES) was Zeer Goed, de hoogste score die behaald kon worden.

Goed en dan nu : vakantie ! En dat wordt een druk programma !
Oma Liesje komt morgenavond aan en blijft bijna 2 weken. Daarna komt Sas met de kinderen een aantal dagen. Vervolgens gaan de kinderen een aantal weken naar Nederland waar ook een paar dagen bij Maasland-vriendjes wordt geslapen, komen Daisy & Sander langs, gaan René & ik nog een weekendje naar Milaan en krijgen we mid augustus de Familie Beeloo nog een weekendje te logeren. Het wordt erg druk maar we kijken ontzettend uit naar alle bezoekers en bezoeken !!!

GENIETEN

2009-06-18T11:49:00.000-07:00

Geen sappige verhalen deze keer over te late leveringen of mensen die niet op komen dagen. Het is momenteel Genieten met een hoofdletter G. Saai wellicht voor de meeste lezers maar niet getreurd, ik ga volgende week terug naar de Orangeshop met onze livebox (modem) omdat de telefoon per internet niet werkt. De ervaring heeft al geleerd dat er vast wel weer meer dan genoeg blog-inspiratie uit dit bezoek te halen zal zijn.

Goed, terug naar deze keer. Allereerst het meest verrassendste nieuws van afgelopen week: we hebben een fantastisch paard gekocht !! Sinds een week of 4 was ik weer begonnen met paardrijden (ik heb vroeger een eigen paard gehad). Gelijk na de eerste keer rijden sloeg het paardenvirus weer in alle hevigheid toe en wilde ik eigenlijk ook wel weer iets 'eigens'. Als je eenmaal in je leven met het paardenvirus besmet bent geraakt en je je eigen beestje hebt gehad, blijft het altijd kriebelen. Althans, zo werkte het bij mij.
Madison is in Januari begonnen en krijgt in Juli haar eigen pony. De gedachte om samen te rijden is geweldig.
Enfin, ik liet aan de staleigenaresse vallen dat ik 'misschien wel weer een eigen paard wilde'. De volgende dag schoot ze me aan dat een van haar instructrices haar paard wilde verkopen. Zij wil zich meer toeleggen op het springen en dit paard was gekgenoeg (want zijn vader is het legendarische springpaard 'Galoubet A') veel meer dressuurgericht (en dus veel meer mijn ding). 's-Middags heb ik een 'proefrit' gemaakt en ik was gelijk verkocht. Diezelfde middag werd de koop gesloten en had ik een superpaard. Het is helemaal geweldig ! Iedere dag ga ik lekker rijden en "Mango Courcelle" en ik beginnen steeds meer op elkaar ingespeeld te raken. Hij heeft een fantastisch karakter. De stal/manege is op 100 meter afstand van huis. Op de fiets ben ik er dan ook binnen 2 minuten. Ze hebben er alle faciliteiten, binnenbak, 2 buitenbakken, weilanden, mooie boxen, zeer goede instructrices en uitrijdmogelijkheden in het 'veld'. Kortom : hier spreekt een zeer tevreden en blij mens !!!

Madison vindt het natuurlijk helemaal geweldig en stapt lekker rond op Mango. Geoffrey gaat ook regelmatig mee en vindt het ook leuk om een beetje op Mango te stappen.

Verder loopt het schooljaar hier langzaam ten einde. Dinsdag 30 juni is de laatste schooldag. De maanden Juli en Augustus zijn hier de zomervakantie en dat wordt heel letterlijk genomen. In September gaat alles weer naar school. Volgende week is ook de laatste les op de Nederlandse school en ook de laatste les van mijn Franse cursus. Aankomend weekend is de seizoenafsluiting van de honkbal (Geoffrey's team is 1e geworden met 0 verloren wedstrijden!!). Dit wordt uitgebreid gedaan met een picknick en een officiële ceremonie. Ook aan de zomerijshockeytrainingen komt binnenkort een einde. Alles ligt hier dus stil tijdens de zomervakantie.

Ondanks de momenteel nog drukke weekenden door de sport (honkbal en paardrijden op zaterdag) van de kinderen, proberen we toch in het weekend nog wat dingen in de omgeving te ondernemen. Naar aanleiding van de nieuwste film van Dan Brown (Angels & Demons) die René en ik samen bezocht hebben, zijn we dan ook vorig weekend met de kinderen naar de expositie bij CERN geweest. Het was erg leuk en leerzaam en uiteindelijk maar een klein kwartiertje van ons huis. Dat soort dingen laat je dan uiteraard niet lopen.

Het kwik loopt hier inmiddels ook regelmatig op tot 30 graden en aangezien ons zwembad volgend jaar pas wordt aangelegd, vertoeven we momenteel zo nu en dan bij de buren in het bad.

Gemak dient de mens dus we hebben een trap tussen onze tuinen geplaatst zodat we makkelijk heen en weer kunnen lopen.

Zij in onze jacuzzi, wij in het zwembad. En als je dan overdag in het koele zwemwater kan duiken temidden van het fantastische berglandschap en vervolgens 's-avonds laat in je warme jacuzzi zit, dan weet je waar de uitdrukking "Leven als God in Frankrijk" vandaan komt....

BUBBEL VERHAAL

2009-06-08T11:54:00.000-07:00

In Maart hebben wij een jacuzzi besteld.
Eind April zou deze geleverd worden maar zoals gebruikelijk in Frankrijk: eind April werd er helemaal niks geleverd. Wekelijkse mailtjes met het bedrijf leverde weinig meer op dan het antwoord : “Zodra de jacuzzi arriveert, zullen wij u bellen”.
De weken verstreken en er gebeurde niets.
De laatste week van Mei ben ik daarom zelf maar naar de winkel gegaan met de smoes dat ik begin Juni een groot feest had en ik uitnodigingen de deur uit had gedaan dat iedereen badkleding mee moest nemen. Het zou toch wel heel gênant zijn als ik begin Juni nu mijn jacuzzi niet had, nietwaar?
De mevrouw in de winkel was het helemaal met me eens. De schaamte zou groot zijn en dat ging dan ook niet gebeuren. “Volgende week” zou ‘ie echt geleverd worden.
Het werd “volgende week” en op vrijdag heb ik maar weer een mail gestuurd.
Het drama-gehalte werd wat zwaarder aangezet en de secretaresse die alle mails opent, leek zich nu ook mijn afschuwelijk lot van een ‘feest met badgasten maar zonder jacuzzi’ aan te trekken.
“Ik ga nu naar de winkel en ik kom er straks gelijk bij u op terug” mailde zij mij vrijdagmorgen, onmiddellijk nadat ik mijn mail gestuurd had. Ik denk dat ze in de winkel is gebleven want ze heeft die dag niet meer teruggemaild.
De maandag erop was het 2e pinksterdag maar dinsdagmorgen zat ik weer in haar mailbox. “Mevrouw, alstublieft kunt u mij zeggen wat de status is want de nood is nu toch wel heel erg aan de man. Komend weekend komen immers mijn gasten van all over the world, allen mét zwembroek. Hoe moet dit nu ? Sorry sorry sorry dat ik zo op uw nek zit, maar u zult vast begrijpen dat dit zeer belangrijk voor me is”
Woorden van die strekking. Er worden immers nog steeds meer vliegen gevangen met stroop dan met azijn.
Ik hoorde niks per mail maar ’s-middags ging de telefoon: de secretaresse.
Morgen (afgelopen woensdag) zouden ze tussen 8.00 en 9.00 uur beginnen met de werkzaamheden (die 2 dagen zouden duren).

De volgende dag (woensdag) zag ik om 8.10 uur mannen door mijn tuin scharrelen en ik verslikte mij bijkans in mijn (stok)broodje. Op de afgesproken dag komen mag in Frankrijk al bijzonder genoemd worden; op tijd komen kan men hier scharen onder de noemer “wonder”.

Met de eigenaar van het bedrijf die even later ook verscheen, werden de werkzaamheden besproken en de mannen konden aan de slag. Terloops vroeg de eigenaar nog of de elektriciteit inmiddels geregeld was….. “Nee, natuurlijk is er niks geregeld, dat zou u regelen”. Dat was namelijk part of the deal. Alles bijeenbrengen onder 1 bedrijf scheelt een hoop geregel en gedoe. Hij zou even gaan bellen en kon me even later melden dat de electricien ook diezelfde dag nou zou komen om het te regelen. Zelf zou hij later de dag nog even langskomen of alles goedging.

De mannen hebben voortreffelijk werk geleverd. Een nieuw aangelegd terras en een buis onder de grond voor de electriciteit. Alles was om 17.00 uur klaar.
Electricien en de eigenaar heb ik die dag niet meer gezien maar goed, je kan niet alles hebben natuurlijk.

Donderdag, de volgende dag, waren wij er om 8.00 uur klaar voor. Om 8.40 uur moest ik weg voor Franse les maar dan had ik 40 minuten om ze even “op weg” te helpen. Niemand kwam. Franse les kon ik afbellen maar om 11.00 uur was er nog steeds niemand geweest.
Vol verwachting wachtte ik af. De irritatie begon iets meer toe te nemen toen ik om 13.30 uur nog niks gehoord had en ik schoof maar weer achter de computer om vriendelijk te vragen wanneer zij dachten te komen. Geen reactie.
Om 16.15 uur ging de telefoon: de secretaresse. Een franse riedel waar ik weinig van snapte maar ik begreep wel dat het de bedoeling was dat ik zélf de electricien ging bellen om een afspraak te maken. ‘Pourquoi’ wist ik nog uit te brengen maar het antwoord begreep ik niet. Erg frustrerend als je vol met vragen zit maar ze niet kan stellen. Ik noteerde het nummer van de elektricien en vroeg aan een Nederlands vriendinnetje die hier al jaren woont en erg goed Frans spreekt, of zij alsjeblieft even voor me wilde bellen. Aldus geschiedde en wat zei de elektricien ? “Nee mevrouwtje, zo snel gaat dat niet. Ik ga nu een offerte maken en die is misschien volgende week af. Daarna moeten we dan het werk in gaan plannen dus dat duurt nog wel een poosje”
Het vuur spoot bijna uit mijn oren, zo kwaad was ik. Onmiddellijk ben ik naar huis gereden en heb ik een venijnige, en ik mag wel zeggen, ZEER venijnige mail gestuurd (met behulp van de vertaalmachine op internet). Ik was er op z'n zachtst gezegd helemaal klaar mee en het was dan ook voorbij met aardig zijn, begrip hebben en stroop smeren!! Waren ze nou helemaal besodemieterd !! Hoe het verder moest, wist ik even niet, maar ik was in ieder geval mijn frustratie kwijt.

De volgende dag ging ’s-morgens de telefoon. Een alleraardigst vrouwtje dat nog Engels sprak ook. “Goedemorgen mevrouw, ik wilde even doorgeven dat we om 13.30 uur de jacuzzi komen installeren. De elektricien zal er ook zijn om de boel aan te leggen”. Mijn mond viel open. Dus zo werkt het kennelijk hier. Met je vuist op tafel slaan.

Om 13.30 uur stond de elektricien voor de deur en na een poosje was keurig de extra elektra groep aangelegd. Hij wist mij nog te zeggen dat de jacuzzi om 15.00 uur kwam en ja hoor, om 15.00 uur kwam ‘ie dan. Met 9 man om hem op zijn plaats te tillen. Alles helemaal prima, allemaal blije gezichten.
Eén mannetje bleef achter om de boel schoon te maken, hem aan te sluiten, vol te laten lopen en mij wat uitleg te geven.

Zaterdagmorgen was ‘ie goed op temperatuur en met de mannen naar de honkbal, mochten Madison en ik hem voor het eerst uittesten. De CD van Belle Perez ging erin, de bubbels gingen aan en vervolgens lieten wij ons in het warme water zakken. Het beviel uitstekend ! Madison is er zelfs 1,5 uur ingebleven terwijl Belle nog maar een rondje ging zingen.

’s-Middags zou het ‘mannetje’ van de dag ervoor nog terugkomen. Hij moest het water nog testen, de kap (waar een kleine scheur in zat) vervangen en ons nog de gebruiksaanwijzing geven.
Hij moet nog komen……

Zaterdagmorgen: testdag. En accoord bevonden
En die graafmachine op de achtergrond? Die staat er ook nog steeds!

GROENE VINGERS

2009-06-02T11:20:00.001-07:00

Als ik iets niet heb, zijn het wel groene vingers. Het krijgen/hebben van groene vingers valt of staat naar mijn mening bij het hebben van lol bij het werken in de tuin. Daar gaat het bij mij gelijk al mis want ik vind er werkelijk geen ene moer aan.

In Maasland waren wij gezegend met onze fantastische buren Job en Dineke die het hele onderhoud van onze tuin op zich hadden genomen. Zodoende stond onze tuin er altijd pico bello bij. Hier is het een ander verhaal. De oppervlakte is minimaal 10 keer zo groot en hier geen Job en Dineke.

Met Pasen waren hier (schoon)papa en (schoon)mama die, zoals eerder geschreven veel tijd in de tuin hebben doorgebracht. Het was nu nog een kwestie van bijhouden en dat probeer ik ook echt wel te doen. Alles is nu echter ook flink tot bloei gekomen en dat brengt ook weer extra werk met zich mee.
Daarnaast verdenk ik het onkruid er soms van om zich te verstoppen in de aarde of onder het grind en nét als ik mijn tuinhandschoenen en uitsteekmesje heb opgeborgen, collectief omhoog te springen. Joehoeoeoeoe........daar zijn we weer........

Gelukkig was tijdens de Hemelvaart Elly hier die er ook lol in heeft om wat te wroeten in de aarde. En zo vond ik haar 's-morgens al druk bezig in de tuin, flink aan de slag met de schoffel.
Ik werd door haar gewezen op een enorme hoeveelheid aardbeienplanten (waarvan ik dacht dat het onkruid was) en ook hebben we veel verse munt in de tuin staan.
Iedere dag pluk ik nu braaf aardbeien, voorlopig hoef ik niks te kopen want de dagelijkse hoeveelheid is groot. Ook de muntbladeren worden iedere dag in de thee gebruikt. Toch wel een beetje lol op die manier.

Ook het grasveld is een behoorlijke oppervlakte. Met onze kleine (weliswaar elektrische) grasmaaimachine loop je eigenlijk een beetje voor schut. Daarnaast blijf je heen en weer lopen om je grasbak te legen. Je loopt 1 keer heen en weer en de bak is alweer vol. Dit mede veroorzaakt door het feit dat we maar 1 keer per 2/3 weken maaien en er dus ook wel wat vanaf komt. Vrijdag heb ik de grasmaaier van de buren geleend omdat ik, welgeteld 2 minuten na aanvang van het maaien, met mijn grasmaaier tegen een paar losse stenen had gezeten en de messen/bladen onder veel kabaal dolgedraaid waren. Terwijl Hongaarse buur-opa mijn grasmaaier onder handen nam (ook hier hebben wij fijne buren), kon ik het werk vervolgen met hun (veel) krachtigere machine. Dat scheelt wel even een jas !! Het ging een stuk sneller, het was snoerloos (want hij loopt op benzine) en de opvangbak is vele malen groter dus nu ben je meer aan het maaien dan dat je aan het gras-legen bent. Rene is bijna jarig en je begrijpt dat ik al het perfecte kado in gedachten heb !! Wel is het nog even wennen aan zo'n groot apparaat dat ook uit zichzelf rijdt. Voordat ik het wist had 'ie een conifeertje opgeslokt omdat ik nog niet handig was met sturen. Oeps.....

hap slik weg boompje.....

Momenteel zijn ze hier het begin van de straat aan het asfalteren. Soms, heel soms dringt de gedachte zich bij mij op of ik niet eens kan vragen of ze wat asfalt over hebben.
Maar eerst vanmiddag weer lekker ontspannen met het uitsteekmesje aan de gang.
Heerlijk op je hurken in het brandende zonnetje. Wat wil een mens nog meer.

Zouden er ook elektrische onkruidwieders bestaan ? Uiteindelijk komt er ook nog een vaderdag aan in Juni......

"WE KOMEN ZEKER EEN KEER LANGS"....

2009-05-25T02:14:00.001-07:00

Dat is een veel gehoorde zin als je afscheid neemt in Nederland. Hoewel je best gelooft in de intentie van mensen om dat ook daadwerkelijk een keer te doen, weet je ook dat je de meesten nooit meer terug zal zien omdat het er niet van komt.

Hoe anders was dat met de Familie de Bloois uit ons voormalig dorp Maasland. Zij voegden daad bij het woord en afgelopen woensdagavond kwamen ze aan. Rudy, een schoolvriend van Geoffrey, Jorien, de allerbeste babysitter die er bestaat en Elly, dat heerlijke mens die de moeder is van dat stel.
We hebben het hartstikke leuk gehad. Voor Geoffrey was het natuurlijk geweldig dat hij van woensdagavond tot zondagavond zijn Nederlandse vriend om zich heen had. Madison had het ook prima naar haar zin met "grote zus" Jorien waar ze erg tegenop kijkt. Aanvankelijk was Madison goed pissig dat Rudy en Geoffrey op 1 kamer sliepen, Elly en Jorien in de logeerkamer en zij alleen. Dat werd dus al gauw veranderd. Madison dook naast Jorien en Elly verhuiste naar de kamer van Madison. Opgelost, iedereen blij.

Het weer was fantastisch en we hebben veel gedaan. We zijn naar Genève geweest, naar ons skigebied wat nu een heel ander gezicht is, zo zonder sneeuw. We hebben gerodeld boven in de bergen en gewinkeld op de markt. De dames hebben met René getennist, we zijn uit eten geweest en hebben uiteraard ge-bbqd.
alsof ze elkaar gisteren nog hadden gezien

moeder & dochter in Genève

Op zaterdag zijn de mannen bij Forestland in Divonne les Bains met tuigjes aan, de bomen ingegaan en hebben daar al 'tokkelend' het hele parcours afgelegd.

luisterend naar de instructies

Het is een leuk park. Madison vermaakte zich er prima in de bootjes en de elektrische race-autootjes.
Op die race-autobaan kreeg Jorien nog een leuke privé-voorstelling. Madison nam de bocht te krap en reed tegen de middenberm aan. Tussen de andere autootjes door, snelde ik de baan op om haar los te trekken. Het karretje schoot los en reed gelijk weg. Er bleek geen rempedaal op te zitten Ik viel voorover over Madison heen en rolde languit de baan op waar het volgende karretje recht op me af kwam rijden. Tjongejongejonge, wat lag ik weer voor paal. Jorien die het allemaal voor zich had zien gebeuren, pieste bijna in haar broek van het lachen....

Kortom, we hebben 4 hartstikke leuke dagen gehad.
Op maandagmorgen in alle vroegte vertrokken ze weer en is het 'gewone' leven voor iedereen weer begonnen.

EEN MIDDAG IN GENEVE

2009-05-19T00:41:00.001-07:00

Vorige week vrijdag waren de kinderen vrij en dus hadden we alle tijd om iets leuks te gaan doen. Aangezien we nog niet veel in Genève zijn geweest, besloten we ’s-middags naar Bain des Paquis te gaan. Een pier in het meer van Genève waar wat kleine kiezelstrandjes zijn en waar je lekker kunt zitten/eten.
Het weer zag er prima uit dus er werd een soort van strandtas ingepakt en we gingen op weg.

Het verkeer in Genève is altijd dramatisch druk, vandaar ook dat we niet heel vaak in de stad te vinden zijn. Waar ik linksaf wilde, net voor het water, mocht het niet en dus moest ik rechtdoor de grote brug over naar de andere kant van het meer. Voordat we eindelijk weer goed en wel terug aan 'onze' kant waren, waren we bijna een half uur verder. Het mocht de pret niet drukken, we hadden genoeg tijd.
Weer terug aan de goede kant doken we op goed geluk maar wat straatjes in om zo snel mogelijk van de drukke hoofdweg af te zijn. Het geluk was met ons: we vonden een kleine doch publieke parkeergarage van een hotel. De Rolls Royces en Bentleys stonden voor de ingang van het hotel en wijselijk besloten we onze ogen even dicht te doen toen we voorbij het bordje met de parkeertarieven reden. Op zoek naar een 'gewone' parking was op dat moment voor ons geen optie meer.
Voorbij de slagboom gingen we naar beneden en konden we 2 kanten op. Beide mogelijkheden waren gemarkeerd met LIBRE. De auto voor me ging links, wij gingen rechts. Al gauw bleek dat er aan onze kant helemaal niks “libre” was en dat de route heel snel richting uitgang leidde zonder de mogelijkheid om weer ergens de parkeergarage in te gaan. Stomverbaasd stonden we weer voor de slagboom om eruit te gaan. Snodverrr…. Nadat ik op het knopje had gedrukt en mijn verhaal had gedaan, werd de slagboom voor ons geopend. Helaas kwamen we totaal ergens anders uit dan waar we erin gegaan waren en dus restte ons niets anders dan met een grote zucht weer achteraan aan te sluiten in de stadsfile. Na een kwartiertje stapvoets rijden stonden we weer voor dezelfde parkeergarage. Het ritueel herhaalde zich tot de tweesprong. Het autootje voor me ging naar rechts waar het bordje nog steeds op LIBRE stond en een kleine uitlach-lach konden wij niet onderdrukken. Wijs geworden gingen wij uiteraard naar links en dat bleek de juiste keuze.

Eindelijk stonden we buiten met onze strandtas; we waren toch al bijna een uur binnen de stadsgrenzen van Genève maar het had ons nog niet ver gebracht.
Bain des Paquis was snel gevonden en na betaling van een paar franken gingen wij vol verwachting de pier op. Het ‘restaurant-terras’ (waar je alleen buiten kan zitten) was erg druk dus we gingen gelijk maar op het kiezelstrandje zitten. Madison sprong gelijk in bikini en wilde het meer in. Een zwaan die daar samen met partner vlakbij een nest had, was het daar niet geheel mee eens en maakte duidelijk dat ze een stukje verderop moest gaan. Alles werd weer opgepakt en 10 meter verder neergezet. Ook Geoffrey ging maar eens voelen hoe koud het water was en ik pakte mijn nieuwe LINDA. die ik net per post van mijn mammie ontvangen had. Hèhè….lekker even zitten.

Ik zat er net lekker in toen ik zag hoe een regendruppel op mijn blad uiteenviel.
Dít ga je niet menen….
Het zette niet gelijk door dus we bleven stoer zitten. Na een minuut of 5 was er echter geen houwen meer aan en begon het flink te regenen. Alles werd weer ingepakt

Bij een soort huisje bleven we even schuilen maar het zag er niet naar uit dat het minder ging worden en bovendien stonden we daar opeengepakt met vele anderen. Ik was er klaar mee. We gingen door de regen terug naar de auto. Als je eenmaal het gevoel van : “gadsie, ik word nat” geaccepteerd hebt, is het nog wel geinig ook, helemaal natgeregend worden. De temperatuur bleef goed dus het was niet koud en de auto stond gelukkig dichtbij.

Om toch niet het hele uitje in het water te laten vallen, besloten we (nou ja, ik) om nog even naar een winkelcentrum aan de rand van Genève te gaan waar we nog niet eerder geweest waren. Daar vonden we een lekker eettentje en konden we opdrogen. Al met al hebben we dus toch de middag in Genève doorgebracht. Niet helemaal op de plaats die we voor ogen hadden maar het gaat nou eenmaal niet altijd zoals je denkt dat het zal gaan.

Zwaan houdt de boel nog scherp in de gaten maar dit was ver genoeg. Van een stralend zonnetje bleek al geen sprake meer

Een leuke gadget in de parkeergarages: Je kunt van ver zien of er plaats is (groen lampje) en hoeft dus niet terwijl je voorbijrijdt als een bezetene links-rechts-links-rechts te kijken of er een vak vrij is. Zodra je je auto het vak indraait, gaat het lampje op rood. Slimme jongens, die Zwitsers!

NIEUWE KLEUREN, NIEUWE BUREN

2009-05-09T02:41:00.000-07:00

Ineens was ik die beige-blogkleur zat. Ben eigenlijk helemaal niet van de "gelen" maar het is wel weer even lekker fris zo en de kleur matcht goed bij het geel van de paardenbloemen op de foto. Jaja, op details wordt gelet.

Niet alleen nieuwe kleuren, ook nieuwe buren in ons aangrenzend weiland.
Een stuk of 30, allen met een echte Zwitserse bel rond de nek hetgeen 24/7 een luidruchtig, maar wel gezellig geklingel veroorzaakt. Ze zijn ontzettend nieuwsgierig, deze nieuwe dames en ze staan regelmatig ongegeneerd en lang naar binnen te gluren of er nog wat te halen valt.
Rene heeft slim opgemerkt dat het misschien beter is om ze vanuit de tuin niks te geven omdat het anders wellicht de nieuwe hangplek en daarmee ook een grote schijtplek (excusez-moi)wordt hetgeen weer vele strontvliegen veroorzaakt. Daar had ik nog niet aan gedacht....
Ik neem het me voor, geen soepstengels (want die vinden ze zo lekker) meer. Maar als je dan die verwachtingsvolle koeienogen ziet, het kwijl dat permanent uit de bekken lijkt te druipen en het geloei als ze menen dat ze wat gaan krijgen..... ach, nog één soepstengeltje dan....

Gefotografeerd vanaf de bank door een dicht raam

En nog eentje met een open raam en een ander gezelschap

Ons uitzicht op de Mont Blanc blijft fantastisch. En dus werd 'ie voor de zoveelste keer maar weer op de gevoelige plaat vastgelegd

LAVAGE

2009-05-04T03:27:00.000-07:00

In Nederland was ik vaste klant bij zo’n do-it-yourself-carwash waar je zelf, na het inwerpen van geld, je auto kan wassen met behulp van een hogedrukspuit en een schuimborstel.

Aangezien de auto inmiddels grijs was geworden, mede dankzij het feit dat het begin van onze straat nog steeds niet ge-asfalteerd is, moest ‘ie echt gewassen worden.

Vlakbij ons huis had ik een zelfde principe carwash gezien en dus toog ik in het weekend die kant op om de auto te ontdoen van de grijze vleug en de oorspronkelijke zwarte lak weer naar boven te toveren. Het was er druk. Niet alleen kan je er je auto wassen, ook stofzuigen behoort tot de mogelijkheden en de lokale gemeenschap maakt er veelvuldig gebruik van

Na een poosje in de rij gestaan te hebben kon ik dan eindelijk in ‘mijn’ wasstraat terecht en wilde ik mijn portemonnee pakken. Er zaten een hoop spullen in mijn tas, maar mijn portemonnee was nergens te bekennen. Een snel telefoontje naar huis leerde mij dat ik hem thuis vergeten was. Was ik snodvrrrr net aan de beurt, kon ik weer naar huis. Snel deed ik nog een kleine inspectie in de auto en gelukkig kon ik 4 losse Euro’s naar boven toveren. Daar moest ik een heel eind mee komen.

Grondig bestudeerde ik het mogelijke wasprogramma. Tijd is geld in dit soort wasstraten en aangezien mijn budget aardig beperkt was, moest het snel en efficiënt gebeuren.
Niks ergs aan, ik hou wel van een uitdaging !

Klaar voor de start als ware ik meedeed aan een wedstrijd waar mijn leven van afhing stond ik in de startblokken. Ik wierp mijn 4 euro in en drukte op nummer 1. De hogedrukspuit werd uit de houder getrokken en ik ging met het voorwassen van start. Als een razende ging ik overal langs. Van boven naar beneden, niet te lang stilstaan bij de smerige wieldoppen want dat kost tijd. Al snel was ik rond en kon ik nummer 2 indrukken : de hogedruk reiniging. De druk in dezelfde hogedrukspuit werd groter en wederom ging ik helemaal rond. Nu dan nummer 3, het schuimborstelen. Daarvoor moet je naar de andere kant van de wasstraat want daar hangt de schuimborstel. Als een razende Roeland stak ik mijn hogedrukspuit in de daarvoor bestemde houder en rende ik naar de andere kant.
Met de schuimborstel ging ik ook weer rond: ik zat op schema, ik was zo’n beetje halverwege en ik had nog € 2,20 tegoed staan. De adrenaline spoot door de aderen, het ging lekker !
Toen ik nog maar een heel klein stukje met de schuimborstel te gaan had, duwde ik alvast op nummer 4, het hogedruk-afspoelen.
Er zit namelijk een lichte vertraging in het programma dus het duurt altijd nog zo’n 10 seconden voordat het programma overspringt naar de volgende fase en tijd was geld. Met het laatste restje schuimborstel, reinigde ik de achterkant en terwijl ik de schuimborstel aan het opbergen was, hoorde ik plots een Frans gilletje waardoor ik uit mijn opperste concentratie werd gehaald. Toen ik opkeek zag ik een opspringende hogedrukspuit die de dame die haar auto aan het stofzuigen was, zo’n 5 meter voor mijn wasstraat, licht benevelde.
Tot mijn schrik zag ik dat het “mijn” hogedrukspuit betrof. Ik moet hem niet goed genoeg in de houder hebben gestopt en had natuurlijk al op fase 4, hogedruk-afspoelen gedrukt. Door de de druk was ‘ie eruit gesprongen en vloog alle kanten op terwijl ik nog bij de schuimborstel stond.
Snel rende ik naar de overkant waar ik de spuit aan de slang naar me toe probeerde te trekken. Niet heel slim want nu sprong de spuit op en richtte zich naar de achterkant waar een erg mooie, zojuist gewassen, nieuw uitziende auto net wilde wegrijden. De zijkant van de auto kreeg een fijne douche van mijn hogedrukspuit en de bestuurder keek op z’n zachtst gezegd niet blij. Mijn verstand herpakte zich weer en ik ging op de slang staan waarna ik de spuit weer in zijn nek kon grijpen. Met mijn meest onschuldige blik en de sorry-pose keek ik de boze bestuurder aan. Het werkte, de man reed weg en ik keek op mijn display. Nog slechts
€ 0,60 en een auto die helemaal in de shampoo stond. Als de brandweer deed ik mijn ronde. Weliswaar met de Franse slag maar mijn prioriteit was om de zeep van de auto af te krijgen voordat de watertoevoer stopte. Het lukte wonderwel, ik had na mijn ronde zelfs nog even tijd om de puntjes op de i te zetten. Voor fase 5, het glans-naspoelen was geen tijd meer maar zo op het eerste gezicht zag ‘ie er prima uit.

Toch tevreden reed ik naar huis waar ik met enige snelheid de straat indraaide. De modder op de zandweg spoot omhoog en nadat ik de auto geparkeerd had, zag ik tot mijn grote 'schrik' dat de zij-achterkanten alweer helemaal onder de modderspatten zaten. Voorlopig heb ik het autowassen afgezworen. Eerst moet er maar eens geasfalteerd worden hier. First things first.

WAT JE ZEGT BEN JEZELF

2009-04-28T04:16:00.000-07:00

Trouw bezoek ik 2 keer per week mijn Franse les en het moet gezegd: het gaat steeds beter. De woordenschat wordt steeds uitgebreider maar nog steeds moet ik goed nadenken over hetgeen ik wil zeggen. Dat maakt een spontaan gesprek of een losse flodder opmerking erg lastig.

In onze cursus zit ook een Argentijnse dame. Een aantal weken geleden liepen wij na afloop van de cursus samen richting de auto's. Zij had tijdens de cursus (uiteraard in het Frans) verteld dat ze naar Disneyland Parijs ging en iemand zei haar dat het afschuwelijk was, zulke lange rijen etc. Enfin, op weg naar de auto zei ik haar in het Engels (want makkelijker, nietwaar ?) dat het allemaal wel meeviel bij Disney zolang je maar vroeg in het park was en gelijk naar de meest populaire attracties ging. Schaapachtig glimlachend keek ze me aan en zei eigenlijk niet veel. Op dat moment waren we bij de auto's en scheidden onze wegen. Weglopend dacht ik bij mezelf: "Tjongejonge, wat een doos zeg".
Na de paasvakantie hadden we weer Franse les en was er een nieuwe cursist, een Poolse. De cursusleidster stelde ons aan haar voor en zei over de Argentijnse dame dat ze Spaans sprak en geen Engels....
Onmiddellijk ging bij mij een lampje branden. Dáárom had ze dus niet gereageerd op mijn Disney-betoog..

Een dag later zat ik bij de kapper. In tegenstelling tot de kapper in Nederland is er hier geen sprake van een paar relaxte uurtjes. Steeds ben ik extra alert om maar vooral niks te missen van wat de kapster tegen me zegt. Dit, natuurlijk mede vanwege het mogelijke gevaar dat als je niet oplet, je misschien wel peentjesoranje wordt geverfd. Na het verven lag ik met mijn hoofd in de wasbak toch even te ontspannen tijdens het haren wassen. De kapster was met een collega aan het praten maar stond plotsklaps naast me en keek me vragend aan......Ik had het hele verhaal gemist maar uit haar body language kon ik toch wel opmaken dat mijn reactie nu logisch zou zijn in het verhaal. Schaapachtig glimlachend knikte ik een beetje en onmiddellijk kreeg ik een déja vu van de Argentijnse dame die hetzelfde deed bij mij.....Het 'doos-zijn' ging ook mijn deur niet voorbij.

Losse flodder opmerkingen zijn ook moeilijk en dat vind ik vaak nog het lastigst. Je kan niet even snel reageren als er iets gebeurt.
Wachtend bij school greep een klein jongetje van een jaar of 2 mijn been, denkend dat hij zijn moeder te pakken had. Toen het kind omhoog keek, zag hij dat hij verkeerd zat. En ik ? Ik wist even niet wat ik moest zeggen en keek hem schaapachtig glimlachend aan.

Op straat zag ik dat iemand iets liet vallen uit haar tas. "Eh.....madame..." riep ik stamelend. Ze keek om en gelukkig zag ze zelf wat er gebeurd was. Een woordenstroom kwam vervolgens uit haar mond en ik ? Ik keek haar schaapachtig glimlachend aan.

Natuurlijk, als je er rustig nadenkt, er even 2 spreekwoordelijke tellen voor uittrekt, kan ik echt wel een Franse reactie-zin bedenken maar dat bedenken kost teveel tijd op het moment suprême. Het moment is alweer voorbij als je je zin in je hoofd hebt geformuleerd en dat maakt dus een spontane opmerking op dit moment nog steeds lastig.

Het goede nieuws is dat ik op het vlak van "Nederlands bijhouden", inmiddels niks tekort kom. Ik heb sinds kort een erg leuke groep meiden ontmoet die in de regio wonen en regelmatig afspreken voor koffie en cake.

Life is good !

GOED GESPREK

2009-04-24T14:15:00.000-07:00

Vanavond zijn Geoffrey en René naar Wrestlemania in Genève geweest. Aangezien René in die omgeving werkt ben ik Geoffrey vanavond gaan brengen. Het was gelijk een goede gelegenheid om allemaal een kijkje te gaan nemen op het kantoor van pap.
De kinderen vonden het erg leuk. Met name het feit dat iedereen 4 eigen computerschermen heeft en er tv's aan de muur hangen, sprak erg tot de verbeelding.
Nadat de mannen richting de Arena gingen, reden Madison en ik weer naar huis waarbij het al gauw duidelijk werd dat Madison door het kantoorbezoek ook over haar toekomstige carriere aan het nadenken geslagen was.

Mam, mag de CD van Ilse de Lange op. Nummer 5
Ja goed zo. Harder !
Ja zo ja.......Sooooo incredible..........
Mam, weet je wat ik wil worden later ?
Nou ?
Paardrijleerster, Dokter & Engelseliedjeszinger
Oh leuk zeg !
Wat wilde jij worden ?
Ehm....heel vroeger wilde ik volgens mij dierenarts worden.
Oh, dat vind ik ook leuk. Mag liedje 5 nog een keer ?
Soooooo incredible..........
Mijn juffrouw van school die wordt later politie.
Oh ja, hoe weet je dat ?
Nou dat kan ze zoo goed joh, als we naar de gymzaal lopen, dan gaat ze op de weg staan met haar handen zo wijzen dat de auto's moeten stoppen en als we dan allemaal weer op de stoep staan, dan doet ze haar handen weer naar beneden.
Goed van haar zeg !
Ja, ik wil denk ik ook politie worden.
Oh ja, dat wilde ik vroeger ook !
Oh leuk. Mag liedje 5 nog een keer op.
Ja, maar dat wordt de laatste keer hoor, ik heb dat liedje nou wel gehoord.
Jaahaa. Soooooooo incredible............
Mam, welk dier was het ziekst bij jou ?
Huh wat bedoel je ?
Doe die muziek eens uit. Jij was toch dierenarts ?
Nee, ik wilde dierenarts worden toen ik net zo oud was als jij.
Oh, dus dat ben je niet geweest
Nee
Hoezo niet
Ja gewoon omdat ik een andere leuke baan vond.
Oh waar ?
Nou bijvoorbeeld bij de rechtbank
Oh, gadver niks aan.
Doe die muziek maar weer aan, nummer 5 nog een keer graag
Sooooo incredible........

Wat een heerlijk wijfie is het toch!

LOODINDESCHOENEN WORDT JIPPIEJAJEE

2009-04-20T12:12:00.000-07:00

Het kan raar lopen....
Afgelopen donderdag mailde René maar weer eens naar de (ijs)hockeyclub in Zwitserland. We zouden immers op de hoogte gehouden geworden van selectietrainingen voor volgend seizoen die in April zouden worden gehouden.

Vanwege een miscommunicatie bleken we niet te zijn uitgenodigd en deelde de trainer ons na een aantal excuses per mail mee dat er diezelfde avond + maandag 20 april selectietrainingen waren.
Toch enigszins geïrriteerd bevestigde ik dat ik diezelfde avond naar de training zou gaan.
Gek misschien, maar ik had gewoon even wat meer voorbereidingstijd nodig en ik baalde dat ik het pas een paar uur van te voren hoorde. Een vreemde taal (daar gaan we weer), een club waar je de gebruiken en gewoonten niet kent, een trainer die je niet kent en René die er niet bij kon zijn vanwege werk.

Met lood in mijn schoenen gingen we erheen. Natuurlijk liet ik niks daarvan blijken aan Geoffrey en was ik Mrs. Zelfverzekerdheid zelf. Als ík al begon, hoe moest hij zich dan niet gaan voelen.
Aangezien we niet wisten hoe of wat, had Geoffrey zich thuis al omgekleed en hoefden we alleen de schaatsen maar aan te doen. Nadat dat ter plaatse gebeurd was, liet ik hem achter, in zijn eentje in een drukke kleedkamer vol met Frans kwetterende kinderen. Op zulke momenten 'breekt' je hart en moet je even slikken. Hijzelf leek er overigens weinig last van te hebben, hij is inmiddels wel wat gewend op school maar leuk is natuurlijk anders.

Gelukkig was de trainer een Franse Canadees dus kon ik ook in het Engels communiceren. Hij zou hem 2 ijstrainingen bekijken om te zien of hij aan het team toegevoegd kon worden en Madison en ik namen plaats op de tribune met de camera in de aanslag om alle interessante onderdelen van de training te filmen voor René.
Waar ik werkelijk geen pepernoot snapte van de Franse uitleg en wat ze precies moesten doen, zo leek Geoffrey het meeste goed te snappen en deed hij prima mee met alle in ingewikkeld Frans uitgelegde oefeningen, hier linksom, daar rechtsom, na 1 fluitje stickhandling, na 2 fluitjes zo snel mogelijk doorschaatsen naar het volgende vak etc. Af en toe werd 1 op 1 in het Engels wat toegelicht en het was een genot om te zien dat hij prima meedraaide in het team.

Ook Geoffrey had het goed naar zijn zin gehad en tevreden maar vooral enthousiast gingen we naar huis waar René 's-avonds ook kon genieten van de training op film.

Vandaag stond de 2e en laatste ijstraining op het programma.
Na de training sprak ik met de trainer en hij was érg enthousiast dus dat was natuurlijk ook weer erg leuk om te horen. Voor mij, maar natuurlijk ook voor Geoffrey.
De ijstrainingen zijn nu voorbij en over 3 weken gaat de off ice training beginnen. Deze is 2 keer per week dus naast het honkbal (dat aankomend weekend gaat beginnen) wordt ook deze training lekker voortgezet tijdens de zomer.

Het toeval wil nog dat op de ijsbaan vandaag een Engelse (zo bleek later) vader hoorde dat wij in hetzelfde dorp wonen als zij. Hij stelde voor om te gaan carpoolen zodat we beiden maar 1 keer per week het ritje naar de off ice training hoeven te maken. Handig maar vooral ook weer leuk voor Geoffrey dat er een Engelstalige jongen uit zijn team in hetzelfde dorp woont.

En zo werd mijn aanvankelijke loodindeschoenen-gang heel snel een jippiejajee-huppel.

KOFFIETIJD

2009-04-17T04:02:00.000-07:00

Het huis is steeds meer 'af', de kinderen draaien lekker op school, René heeft het zeer goed naar zijn zin op het werk en we zijn inmiddels gewend aan zijn nieuwe werkuren, ik heb 2 keer per week mijn Franse les. Kortom, alles staat hier na 4 maanden inmiddels goed op de rit.

Tijd om mijn wereldje weer iets groter te gaan maken.
Aangezien in mijn overtuiging een berg nooit naar iemand toe kan komen, ben ik hier zelf maar eens begonnen met een poging om wat nieuwe mensen te leren kennen.
Ik heb inmiddels begrepen dat veel contacten opgedaan worden bij de Internationale School of bij de Nederlandse les in Genève.
Wij hebben echter gekozen voor lokaal onderwijs omdat we hier niet tijdelijk wonen en dus kom ik niet bij de Internationale School.

In het blad van de Nederlandsche Vereeniging te Genève e.o. heb ik een uitnodiging gezet voor een koffie-ochtend bij mij thuis op donderdag 7 mei. De eerste reacties zijn al binnen en dat is altijd leuk. Niet dat ik verwacht dat er een enorme schare aan mensen langskomt, maar het is wel prettig om in ieder geval respons te krijgen.
Toen we in Amerika en ook in Luxemburg woonden waren de voorzieningen in de vorm van clubjes etc, voor 'moeders met kleine (niet schoolgaande) kinderen' erg goed. Je kon je overal aansluiten en er werd wekelijks afgesproken. Een leuke manier en ook een erg makkelijke manier om nieuwe mensen te leren kennen.

Nu de kinderen wat ouder zijn en naar school gaan, zit je toch weer in een andere doelgroep. Ik ben benieuwd wat deze nieuwe "zoektocht" gaat opleveren. Ik ben helemaal geen sociaal dier die iedere dag mensen om zich heen moet hebben, integendeel zou ik bijna willen zeggen, maar ik ben wel benieuwd om eens te kijken of er ook in 'mijn' groep, mensen in de omgeving zitten, mensen die hier ook net begonnen zijn, die ook nog aan het stoeien zijn met de taal etc.
Daarnaast vind ik ook wel erg leuk om zo'n koffieochtend te 'hosten'. Toen we net in Maasland woonden hebben we ook een buurtkoffie georganiseerd om de buurt te leren kennen en dat was erg geslaagd.

Ook zit ik bij de Nederlandse Vereniging (NVG) in een Werkgroep Nieuwkomers. De NVG wil meer gaan doen aan de begeleiding/opvang van nieuwkomers in de regio en ik vind het dan ook erg leuk om mijn steentje daaraan bij te dragen. Het is in deze regio natuurlijk allemaal iets complexer omdat je met 2 landen en dus ook verschillende regelgeving te maken hebt. Voor mensen die in Zwitserland gaan wonen, gelden andere regels dan mensen die zich net over de grens in Frankrijk vestigen. Kortom, er is weer werk aan de winkel ! Leuk, want lang stilzitten is niet aan mij besteed...

FAMILIEBEZOEK

2009-04-12T05:12:00.000-07:00

Het is al even rustig op de blog maar hier thuis heerst een en al bedrijvigheid. Afgelopen woensdag zijn immers Micky & Otto aangekomen om hier de paasdagen door te brengen. Voor de kinderen iets om al weken naar uit te kijken want ze hadden opa en oma al sinds December niet meer gezien.

Natuurlijk hebben we al diverse uitstapjes gemaakt in de omgeving. Zo hebben we op de laatste sneeuw gelopen in 'ons' skigebied waar de liften inmiddels al gesloten zijn en hebben we heerlijk ijs gegeten in het zonovergoten Nyon aan het meer van Genève.
De volgende dag zijn we naar Lausanne geweest waar we het Olympisch Museum hebben bezocht.

Vervolgens doorgereden naar Montreux waar we boften met een leuke markt en heerlijk weer. Ook het kasteeltje Chillon bij Montreux hebben we gezien. Ik ben daar echter buiten gebleven omdat mijn hakken van die dag niet gerekend hadden op de kasseien rond en in het kasteel. Het was al een wonder dat ik heelhuids bij de ingang gekomen ben. Ik heb lekker met mijn voeten in het water van het meer van Genève bungelend, in het zonnetje gewacht tot het kasteel van binnen bewonderd was.

Daarna zijn we langs de andere kant van het meer van Genève teruggereden. Een volle ronde rond het meer dus. In Genève zelf stond de fontein nog aan en werden nog even snel de laatste foto's gemaakt. We waren te moe om er nog uitgebreid uit te gaan en zijn al snel doorgereden naar huis.

Met de hulp van Otto & Micky hebben we een enorme sprong voorwaarts in de tuin gemaakt. De tuin is weer helemaal netjes: veel onkruid verwijderd, gras gemaaid, planten uitgegaan, verplaatst, de grasrand is weer helemaal strak etc.
Er zitten heel wat uren in maar we zijn ontzettend blij met het resultaat !! In Maasland hadden we onze gouden buren Job en Dineke die onze tuin hadden geadopteerd maar hier moeten we het toch echt zelf doen ! Als je dan al volstrekt geen groene handen hebt, is het erg fijn dat je op weg geholpen wordt om het helemaal op orde te krijgen. Nu alles op orde is, is het een kwestie van bijhouden en als we dat nu maar braaf doen, dan moet er niet al teveel werk aanzitten behalve het maaien van het gras en het af en toe verwijderen van onkruid.

Ook de plaats van de jacuzzi die over een paar weken komt, is helemaal vrij gemaakt. Dat betekent dat er 4 grote struiken uitgegaan zijn en 4 struiken lavendel & 1 boom overgeplant zijn in een ander stuk van de tuin.
Op dit moment wordt er nog gewerkt aan het strak maken van het grindpad dat naar de voordeur loopt en de eerste resultaten zien er zeer mooi uit !!

Een en al bedrijvigheid maar bovenal gezelligheid dus !

Ons pad naar de voordeur.
Hoe het was.........

En hoe het is.......

Terras voor

Terras na

KLEINE STAPPEN

2009-04-03T04:04:00.000-07:00

"Iedere dag gaat het een stukje beter" houd ik de kinderen voor als we het over het spreken/begrijpen van Frans hebben of over het maken van nieuwe vrienden. Die vooruitgang merk je natuurlijk niet dagelijks maar soms is daar ineens een moment waarop je je realiseert dat weer een stap is gezet.

Gisteren was zo'n dag. Madison kwam thuis met een uitnodiging voor een Frans kinderfeestje. Hoewel ze vrolijk naar school gaat en vrolijk uit school komt, is het voor haar nog steeds erg moeilijk om contact te maken aangezien de taal nog een probleem is. Sommige kinderen zullen gewoon in hun eigen taal blijven praten als ze het niet begrijpen. Madison slaat dicht en zegt geen boe of bah meer.
Voor mij is het dan ook moeilijk in te schatten hoe het communiceren op school gaat.
Een uitnodiging van een Frans klasgenootje is wat mij betreft dan ook een teken dat het goed gaat !

Geoffrey heeft gisteren voor het eerst de stap gewaagd om met Franse en Portugese buurkinderen te voetballen. Hoewel ook hier de taal weer moeilijk is, zag ik, stiekem uit het raam glurend, dat hij het na een poosje prima naar zijn zin had. Toen de buurmeisjes ook nog bij ons op de trampoline 'mochten', was het feest helemaal compleet. Ik zag vervolgens een heel tevreden kind met een dikke blos op zijn wangen.

Om 22.30 uur kwam hij uit zijn bed. "Ik ben je nog wat vergeten te geven" zei hij en toverde zijn rapport naar boven uit zijn tas. Wat een verrassing. Een hartstikke goed rapport met mooie woorden dat hij zich heel snel heeft aangepast en is opgenomen in de klas. Lovende woorden voor het begrijpen van de Franse taal en een dik succes gewenst in het verder ontwikkelen van het Frans.

Dat zijn van die momenten dat je denkt: Het gaat helemaal goedkomen !
Niet dat we daar ooit aan twijfelen maar het is wel erg fijn om het af en toe ook concreet bevestigd te zien.

Met de buurman, altijd verlegen om een appeltje, werd al heel snel vrienden gemaakt

SOLARIUM

2009-03-26T07:14:00.000-07:00

Met het voorjaar in ons bol zijn we ook maar gelijk wat voorjaars- cq zomerspullen aan gaan schaffen. Voor Madison werd haar langverwachtmaarnooitgekregen grote trampoline besteld en voor Geoffrey een tafeltennistafel. Alles werd keurig netjes op de afgesproken datum en zelfs tijd, thuis afgeleverd. Aankomend weekend willen wij alles in elkaar gaan zetten maar het is nog maar de vraag of dat gaat lukken.
Waar wij vorige week dus met het dak eraf reden, zo is nu het kwik weer gezakt (gisteren) tot 2 graden. De auto's die ik gisteren van de berg zag komen zaten helemaal onder een pak sneeuw. Gistermiddag ging het ook hier zelfs weer hevig sneeuwen maar gelukkig trok dat toch weer gauw weg. De temperaturen variëren enorm en in een tijdsbestek van een paar uur schommelt alles van links naar rechts. Zo was het vanmorgen -2 Graden toen we naar school gingen en 'as we speak' schijnt nu weer de zon met een temperatuur van 13 Graden. Er wordt nog al eens van jas gewisseld op een dag.

Al met al lijkt het voorjaar toch steeds meer grip te gaan krijgen hier en dus moet ook het Nederlandse zonnebankkleurtje weer even naar boven getoverd worden. Een zonaanbidder ben ik niet en je zal mij dan ook nooit op een handdoekje met een boekje in de hand in de zon zien zitten. Liever trek ik mij terug in de schaduw waarvandaan ik alles met plezier gadesla. Echter, dat betekent in mijn geval dat ik toch bij de zonnebank mijn kleur moet opdoen en bijhouden want bij de zomer horen nou eenmaal bruine armen en benen. Dat staat wel zo gezellig.

Vanmiddag stond dan ook mijn eerste zonnebank-bezoek gepland bij de lokale schoonheidsspecialiste. Ze leidde mij naar een kamertje waar het apparaat stond. De grote Houdini himself moet er aan te pas gekomen zijn om dit apparaat in deze ruimte te hebben gekregen. Samen pasten wij er niet in dus ik bleef op de gang haar verhaal volgen. Ik kreeg een brilletje en de dame vertrok. Zijdelings staand ontdeed ik mij van mijn kleren die ik ophing aan een daarvoor bestemd kledingrekje. Het was een sterke zonnebank wat ik aanvankelijk niet had verwacht dus ik moest al gauw de ventilatoren flink opendraaien. Tijdens het bakken hoorde ik met veel kabaal het kledingrekje met daarop mijn kleren omvallen. Het kleine ding was natuurlijk niet bestand tegen de hoeveelheid kleren die de buitentemperatuur met zich meebracht.
Snel graaide ik naar het brilletje dat ik, eigenwijs, niet had opgedaan. Ik dacht dat de madame na het kabaal misschien even poolshoogte kwam nemen (de deur kon namelijk niet op slot) en dan lag ik daar ongehoorzaam zonder bril.

Ik wist al dat de Fransen veelal een stuk tengerder zijn maar ook de neus staat klaarblijkelijk anders. Het brilletje zat zo strak dat mijn neus volledig afgesloten werd. Geen succes dus want als ik ergens niet tegenkan is het wel dat mijn neus dichtzit. Kennelijk was het omvallen van het kledingrek geen aanleiding om even te komen want het bleef stil in het hokje en dus kon het brilletje snel weer terzijde worden geschoven.

Na 15 minuten kon ik er weer onderuit en volgens mij is het wel wat. De volgende afspraak staat gepland voor aankomende maandag dus binnenkort kunnen de t-shirts echt uit de kast getrokken worden. Als het weer nu ook nog een beetje meewerkt...

HET DAK ERAF !

2009-03-19T04:46:00.000-07:00

Als je erop let, valt het echt op: De meeste Franse auto's die hier rondrijden hebben hier of daar een deuk. De ene wat groter dan de andere maar of de auto nu nieuw of oud is, die deuken kom je overal tegen. Het maakt ze allemaal niet zo veel uit volgens mij. Op de parkeerplaats van school worden naar hartelust autodeuren open geslingerd en als je dan tegen de buurauto botst, pas de problème....
Welnu, voor mij wél een probleem. Ik word er helemaal neurotisch van. Rijd een parkeerhaven in, kijk aan beide kanten en als ik denk dat anderen hun deur niet goed open kunnen doen, ga ik weer op zoek naar een andere plaats. Dit, onder het toeziend oog van de al wachtende moeders op school die waarschijnlijk denken dat ik volledig de weg kwijt ben.
Vijf minuten voordat de school 's-morgens en 's-middags uit gaat, is mijn goal in life om een ruime plek te vinden. Het liefst natuurlijk op een hoek want dat scheelt weer een kant.... Ik heb gewoon geen zin in een deuk! Mijn drang om goed materialistisch spul te bezitten is klaarblijkelijk groter dan die van onze mede Franse dorpsbewoners die het allemaal wel best vinden. Deuken worden dus ook niet hersteld. Of dat is omdat het misschien wel allemachtig duur is hier, kan natuurlijk maar ik denk eerder dat het ze gewoon niet veel interesseert.

Aangezien René vertrokken is voor 1,5 dag skiën met het werk en hij de Jeep meegenomen heeft, rijden wij met de cabrio. Nou ja, cabrio ? Sinds de aanschaf in hartje winter is het dak tot nu toe potdicht gebleven en de kinderen wachten al maanden op de dag dat het dak eraf gaat. Nu het kwik rond de 20 Graden schommelt, moest het vandaag maar eens gebeuren. We hadden lang genoeg gewacht !

Vanmorgen deed ik een eerste poging maar welke knop ik ook indrukte, het dak bleef dicht met een voor mij raadselachtige, uiteraard Franse, melding op het dashboard. Na bestudering van het instructieboekje, ben ik er achter wat er fout ging et voilà: voor de deur ontvouwde zich zojuist aan mij het Franse landschap in haar volle glorie, bezien vanuit, let wel : de stilstaande auto.
Wij realiseren ons natuurlijk ook wel dat een temperatuur van 20 graden geen garantie biedt op een warme rit. Ook de net herstellende forse verkoudheden van ons allemaal alsmede de vanmorgen zorgvuldig gemaakte haar-krullen door en van ondergetekende zullen op z'n minst niet blij zijn met de ongetwijfeld frisse wind waarmee wij straks om de oren geslagen gaan worden. Een kniesoor die daarop let. Ten eerste is het maar 3 minuten rijden van en naar school en ten tweede, dat dak kan volgens de kinderen niet voor niks open ! En zo is het maar net !

KEUKENLA

2009-03-13T01:26:00.000-07:00

Vandaag geen gemier over het weer. Het is al een paar dagen heerlijk hier. De zon schijnt en het voorjaarsgevoel overheerst. Morgen wordt het zelfs 17 graden, zo is voorspeld dus ons hoor je niet klagen.

Tijd dus om de laatste dozen weg te werken. Ik moet met het schaamrood op de kaken bekennen dat de inhoud van de Nederlandse keukenla nog steeds in een doos onder de bar in de keuken staat. Ik heb de laatste dagen sterk de neiging om de hele inhoud van de doos in de vuilnisbak te kiepen.
Na 2,5 maand heb ik er alleen nog maar de ongebruikte luizenkam uitgehaald. Op onze Franse school wordt het luizenprobleem door ouders niet echt serieus genomen. Om de paar weken hangt er weer een waarschuwing dat er weer een luizen-epidemie is. Een kwestie van aanpassen, hetgeen mij extra zwaar valt in dit geval: luizenaanpak was in Nederland mijn stokpaardje. Om toch zelf iets te doen, had ik Madison bij de eerste melding een plastic tas meegegeven om haar jas in te doen. Dat feest ging helaas niet door. De jas moet gewoon op het haakje, lekker naast elkaar en die capuchonnetjes lekker strak tegenelkaar aan. Krijg je al jeuk ? Ik wel ! De Fransen vinden het verder prima en nemen het zoals het is. Ik dus ook. 's-Lands wijs, 's-Lands eer, het is niet anders.
Gelukkig is het aan onze deur vooralsnog voorbij gegaan maar ik ben hier extra alert en actief met de kam.

Goed, terug naar de doos met Maaslandse keukenla-inhoud. Volgens mij heeft iedereen zo'n la. Volgestopt met bonnetjes, kaartjes en allerlei aanverwante zaken waar geen andere bestemming voor is of die grijpklaar moeten worden opgeborgen. Een blik in mijn keukenla-doos leert dat er pennen, muntjes, knopen, haarspeldjes etc in zitten. Niet dagelijks nodig maar toch zonde om weg te gooien. We lieten hem nog maar even onder de bar staan, hij stond niemand in de weg.

Gisteren moest de doos echter plaatsmaken voor nieuwe barkrukken die ik had gekocht. Nu staat ie weer pontificaal in de keuken en dus trekt 'ie weer alle aandacht. Bij iedere loop van en naar de keuken word ik steeds weer met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik nu écht al die kleine priegelspullen uit moet zoeken.

Ik ga het vandaag doen ! Waar ik alles moet laten is vooralsnog niet bekend. De huidige keukenla zit inmiddels ook alweer vol....

SNEEUWBEU

2009-03-05T23:56:00.000-08:00

En weer is het vannacht gaan sneeuwen........ Niet overtuigend maar vele kleine vlokjes maken ook een groot pak en het is al uren bezig. Gelukkig is de temperatuur in sneeuwtermen redelijk hoog dus wij hopen dat het niet al te lang zal blijven liggen.
Leuk hoor, die sneeuw maar na bijna 3 maanden ben je er eerlijkgezegd wel een beetje klaar mee. Temeer omdat we afgelopen weekend hebben mogen proeven van heerlijk zomers weer. De zon scheen, de mont-blanc stak af bij een strak blauwe lucht: het was echt t-shirtweer.

De ramen van de schuifpui in de keuken waren goed vuil en het zomerse weer deed mij fluitend met de spons en de zeem aan de slag gaan. Dat ik mijn werk goed had gedaan, bleek wel toen ik nog geen 10 minuten later frontaal tegen de ramen aanliep, toen René mij vanuit de tuin riep. Hilariteit alom....

Helaas is het qua weer bij een voorproefje gebleven. De tuinkussens, die ik zaterdag op de bank en stoelen op het, weliswaar overdekte, terras had gelegd, heb ik vanmorgen toch maar weer binnengehaald. Door de wind begon zich toch al een sneeuwlaag te vormen op de kussens. Jammer, want zo'n aangeklede meubelset geeft gekgenoeg een zomers gevoel. Nog even geduld hebben en dan kan echt alles open en naar buiten.

Gisteren heb ik mijn Franse taaltest gehad. Ik heb een leuk talencentrum gevonden in Zwitserland en aankomende maandag ga ik beginnen. Ik moest een aantal schriftelijke opdrachten maken en er werd ook een gesprek gevoerd. Na een aantal minuten praten, soms afgewisseld met wat Engelse woorden, reageerde de Franse dame ineens in het Nederlands. Een zeer vreemde gewaarwording mag ik wel zeggen, ook een enigszins gênant gevoel. Dat je je uit alle macht verstaanbaar probeert te maken tegen een Franse 'professeur' die dan na, in mijn ogen geruime tijd, accentloos Nederlands tegen je gaat praten. Ook een soort van opluchting; of je -4 hebt en ineens een bril opzet (althans dat dénk ik dan, want ik heb geen bril). Ik zou zweren dat ze Nederlandse was maar nee, ze was Française met een Nederlandse man. Fantastisch hoe deze vrouw accentloos Nederlands sprak. Of het nu "het muur" of "de muur" was, wist ze echter niet; iets dat voor ons Nederlanders zo vanzelfsprekend is. Hieruit bleek eens te meer dat talen erg moeilijk kunnen zijn, iets waar je als "taalsprekende" geen idee van hebt.
De 'de' en 'het' problematiek wordt in mijn geval 'le' en 'la' gestoei. Twee ochtenden in de week word ik bijgeschoold in een groepje van 5 personen. Ik heb er zin in !

CARNAVAL

2009-03-02T00:00:00.000-08:00

Afgelopen vrijdag werd op school carnaval gevierd. Hier niet voor de muziek uit, maar achter de muziek aan qua timing, maar het gaat uiteindelijk om het feest en who cares of dit een paar dagen later plaatsvindt.

Het kon ook bijna niet anders dan op vrijdag plaatsvinden want het was een drukke week. Maandag gingen de hoogste klassen (en dus ook Geoffrey) langlaufen en Donderdag waren de lagere klassen (waaronder Madison) voor het eerst dit seizoen, de hele dag in de bergen. Madison kwam afgepeigerd thuis maar had het erg naar haar zin gehad. Dan hadden we woensdag de gebruikelijke vrije dag en zodoende bleef er niet veel tijd over voor de carnavalsviering.

Het werd dus vrijdag. In onze goedgevulde verkleedkist zitten meer dan voldoende verkleedkleren in de maat van Madison maar aangezien Geoffrey zich de laatste 3 jaar niet meer verkleed heeft, moesten we voor hem nog een pak aanschaffen. Dat was nog geen gemakkelijke opgave. In de carnavalswinkel werden de complete pakken, weliswaar onder het roepen van vele excuses "Sorry mam, maar daar ga ik écht niet in lopen", stuk voor stuk afgewezen en dus moest het wat anders worden dan een politie-agent, soldaat, Formule 1 coureur, sneeuwpop, ridder, Yu Gi Oh, Ninja vechter, Harry Potter, piraat en nog een aantal andere karakters.
De moed zonk mij in de schoenen en Geoffrey stelde voor om zich dan maar ziek te melden. De Franse winkelier kwam echter onverwacht met een Vampier'masker' aanzetten en dat bleek de gouden greep. Er werd zelf een vampier-outfit samengesteld en even later konden wij in het bezit van staart, tanden, cape, pak, en masker toch opgelucht de winkel verlaten.

Vrijdag mocht dan alles aan. Madison was uiteraard helemaal uitgedost als Disney prinses Belle en vond het helemaal geweldig om op haar hakken naar school te gaan. Voor Geoffrey daarentegen kon de dag niet snel genoeg voorbij zijn. 'Opvallen' is niet zijn ding en hij hoopte (weliswaar met een grote lach) dat de middag snel voorbij zou zijn omdat dit, zoals hij zelf zei, "he-le-maal niks voor hem was".

De kinderen gingen naar school, het was een heerlijke zonnige dag en ik ging langs de route staan om de boel vast te leggen voor het nageslacht.
Al gauw kwamen ze voorbij waarbij Geoffrey het overigens prima naar zijn zin had. Wel heb ik hem meerdere keren moeten beloven dat er geen verkleedfoto's van hem op de blog gezet worden. Om die reden dan ook alleen een plaatje van de prinses die aan het eind van de dag thuis haar hakken uitschopte en zei : "pfff, ik kán niet meer"

VERZOEKNUMMER

2009-02-24T07:12:00.000-08:00

Als ze zelfs in Canada om je foto's vragen, dan kan je bijna niet anders dan toch maar wat te plaatsen. Vooruit dan maar, omdat ik het zelf ook altijd leuk vind om naar foto's op blogs te kijken, hier wat interieurfoto's van wat 'hoeken' in ons huis in de huidige (maar nog niet af !) staat.....

Het eetgedeelte met op de achtergrond de donkere achterwand die vorige week met zweet en tranen behangen is en de open haard die nu ook een kleur heeft....

Nog steeds dezelfde wand (maar op ander tijdstip van de dag dus andere lichtinval) aan de andere kant van de open haard: de zit/tv hoek

Detail van ons leverkleurige 'behaarde' behang

De leeshoek

Zomaar een zitje onder de trap....

100% FRANS

2009-02-24T03:39:00.000-08:00

Het moest er toch een keer van komen: De Nederlandse Jeep wilden we houden en dus moest deze omgezet worden naar een Frans kenteken. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan en een eerste stap in de goede richting was een verplichte 'APK-keuring' bij de Contrôle Technique. Gisteren ben ik dan ook langs gegaan om een afspraak te maken. Ik kon gelijk blijven en 3 kwartier later stond ik weer buiten met een goedgekeurd rapport en een heerlijke kop koffie achter de kiezen. Dat ging soepel !

Vanmorgen ging ik naar de Sous Préfecture (soort provinciehuis)om de auto en het kentekenbewijs definitief naar Frankrijk over te zetten. Ik had mij in Nederland al in deze ambtelijke materie verdiept en wat informatie ingewonnen op diverse Frankrijk-sites. De meningen waren verdeeld. Waar de één zei : "Begin er niet aan", zei de ander dat het niet zo ingewikkeld was. Ook werd er zeer verdeeld gesproken over welke documenten je nodig had en bij welke instanties je je precies moest melden. De horrorstories waren niet van de lucht en van het verschil in verhalen/ervaringen en advies zou de moed spontaan in je schoenen zakken.

Het was dus spannend vandaag ! Om 9.00 uur trok ik een nummertje met in mijn tas alle papieren die ik meende nodig te hebben. Toen ik om 9.30 uur aan de beurt was, werd ik gelukkig geholpen door dezelfde aardige dame die mij een paar weken geleden ook van een Carte Grise (kentekenbewijs) voor onze andere auto (met frans kenteken) had voorzien. Dit was natuurlijk andere koek maar het was prettig geholpen te worden door zo'n aardig persoon. Alles zag er goed uit en leek in kannen en kruiken. Ik kon weer plaatsnemen in de wachtruimte, zij ging alles verwerken in de computer en ik moest wachten tot ze klaar zou zijn. De 'fluitje-van-een-cent-sms' naar René stond al klaar maar verzenden deed ik nog even niet. Nooit de huid verkopen voordat de beer geschoten is.... En inderdaad, na een aantal minuten werd ik weer bij haar geroepen. Sorry sorry sorry maar ze was vergeten dat ik ook nog een formulier van het belastingkantoor nodig had (BTW verklaring). Ik moest eerst even bellen en daarna langsgaan (3 kwartier rijden). Als een vriendelijk lachende Franse boerin met kiespijn verliet ik het pand weer. Het moest en zou vandaag gebeuren. Ik had mijn zinnen erop gezet en een mooie die mij eraf kon houden.
Thuisgekomen heb ik gelijk gebeld naar het belastingkantoor en ja hoor, men vertelde mij dat ik langs kon komen. Vriend Bram van de Firma TomTom ging onder de arm mee en daar gingen we dan, vastbesloten om met de benodigde papieren huiswaarts te keren. Onderweg kwam ik al adres-doorgevend-aan-Bram tot de conclusie dat het qua tijd allemaal toch wel errrg krap zou gaan worden. Ik moest immers weer om 11.30 uur terug zijn om de kinderen uit school te halen en Bram heeft het meestal wel bij het rechte eind qua reistijd.
Een weg terug was er niet meer, althans niet in mijn beleving. Al denkend hoe ik een en ander op moest gaan lossen, bleef mijn rechterbeen stoïcijns op het gaspedaal hangen. Een antwoord had ik nog niet maar om 10.40 uur kwam ik wel aan op de plaats van bestemming alwaar Bram mij rondjes liet rijden zonder te zeggen dat ik er al was. De besluiteloosheid van Bram irriteerde me en deed mij, na een paar kostbare minuten, besluiten om hem met een druk op de knop de mond te snoeren, de auto te parkeren en zelf maar op zoek te gaan. Het kón niet ver zijn. Een oude dame wees me de weg en hijgend en puffend kwam ik het belastingkantoor binnen. Het was er rustig, er stond 1 iemand voor me. Na een minuut of 5 werd ik geholpen door een Franse dame die mij een formulier gaf en een Franse riedel wat ik allemaal in moest vullen. Het waren veelal technische gegevens van de auto en met behulp van de papieren van de autokeuring kwam ik een heel eind. De Franse dame liep weg met het ingevulde formulier en het wachten begon. Gelukkig kwam ze snel terug, gaf me een papier en zei me dat alles accoord was. Het had geen 5 minuten langer moeten duren. Snel, bij tijd en wijle té snel, zoefde ik weer richting huis alwaar ik 41 minuten later echt ín de bel, het parkeerterrein van school op reed. Die opdracht was in ieder geval volbracht.

Na de lunch ben ik weer teruggegaan naar de Sous Préfecture. Een lange middag lag in het vooruitschiet want de wachtruimte zat helemaal vol. Ik probeerde een plaatsje te krijgen waarbij ik oogcontact kon maken met de dame van vanmorgen en het werkte. Zodra ze me in het oog kreeg, wenkte ze dat ik tussendoor kon komen. Nu was alles dan écht goed en een kwartier later stond ik met mijn Franse kentekenbewijs buiten !
Wat ze ook zeggen over de sous-préfecture elders: bij ons zitten zeer aardige, behulpzame mensen. Vive la France !

De nummerplaten heb ik inmiddels ook laten maken en nu moet alleen nog even een verzekering geregeld worden maar dat is een kwestie van langsgaan bij onze huisbank. Over een paar dagen is dus aan niets meer te zien dat we buitenlanders zijn....zolang we ons mond niet opentrekken dan.

OMA LIESJE IN TOWN

2009-02-21T13:57:00.001-08:00

De regelmatige lezer zal het opgevallen zijn: er is al een week verstreken sinds het laatste blogbericht. Dit komt omdat Oma Liesje er deze week is en we hebben gewerkt als paarden !! Ten eerste is de hele achterwand behangen. Het was een hels karwei met het patroon in het zware behang en de donkere kleur waardoor naden onmiddellijk op zouden vallen, maar het zit erop en het ziet er (vinden wij zelf) geweldig uit !
Verder moesten alle gordijnen korter gemaakt worden en daarvoor moest eerst de naaimachine nog gevonden worden in één van de onuitgepakte dozen in de garage.

Het verhuisbedrijf blonk (zo is inmiddels gebleken) niet uit in 'inpakken' en eerder kwamen wij dan ook vreemde zaken tegen. Om een paar voorbeelden te noemen : diverse dozen die "ondersteboven" waren ingepakt. Je maakt een doos open en kijkt tegen de onderkant van een openstaande schroevendoos aan.....of een doos met daarin gepropt een aantal jassen uit de garderobekast en daartussen vind je een halve fles koelvloeistof..

Gelukkig heeft dit alles vooralsnog geen vervelende gevolgen gehad behalve een paar hartgrondige verwensingen als het een omgekeerde doos met klein materiaal betrof.
De naaimachine, waar we aanvankelijk naar op zoek waren, had ik er echter nog niet mee gevonden. Nog één keertje gingen de dozen door mijn handen en ja toch: onder de oude stofzuiger stond de naaimachine. Vreugde alom want nu kon het werk toch afgemaakt worden. Door alle activiteiten had ik weer een klus-boost gekregen en heb ik me vervolgens ook gelijk gestort op de salontafel. Deze tafel is in de laatste weken in Nederland nieuw gekocht maar met een wit onderstel (er was geen zwart exemplaar). Aangezien de tafel volledig voldeed aan alle wensen heb ik hem toch maar gekocht met het voortvarende idee om het onderstel zelf zwart te verven. Enthousiast was ik eraan begonnen maar er was iets vreemds met de ondergrond van de tafel waardoor mijn verf niet goed had gepakt en de zwarte laag er bij de minste aanraking af bladderde.
Vanwege tijdgebrek in de laatste weken Nederland maar eerlijkheidshalve óók vanwege het vooruitzicht op een vervelend werkje om al het gedane werk er weer grondig af te schuren en weer opnieuw te beginnen, was deze klus vervolgens blijven liggen.

Je weet hoe het gaat, de eerste dagen stoor je je aan de half afgemaakte tafel maar na een week zie je het niet meer en liggen er nog zoveel andere klusjes te wachten.
Een paar dagen geleden had Madison de tafel ook als onderblad gebruikt voor een overigens mooie tekening met een whiteboard stift op een wc-papiertje en jawel....ook het eiken bovenblad was dus getekend..... Het zag er nu echt niet meer uit en dat voor een dure tafel die nog geen 2 maanden oud is...
Terwijl moeder achter de naaimachine zat en de kinderen met vriendje en vriendinnetje aan het spelen waren, heb ik de schuurmachine ter hand genomen en ben ik toch weer begonnen met deze vervelende klus. Het kostte een paar uurtjes maar het was heerlijk weer buiten dus het viel nog allemaal mee. Eindelijk was ik weer terug bij af en hoeft de tafel nu alleen nog maar afgelakt te worden. Dat gaat maandag gebeuren. Beloofd !

Zaterdag hebben we alle klussen even terzijde geschoven. Na de ponyles van Madison zijn we in de auto geklommen en richting Lausanne gereden. Het moet natuurlijk niet zo zijn dat oma Lies hier alleen de onderkant van een gordijn onder de naaimachine ziet. Lausanne is een heerlijke stad, toch een soort van rustig en schitterend gelegen aan het meer van Genève. Na een poosje rondgelopen te hebben langs het meer, zijn we verder gereden naar Montreux. Ook dit is een leuk stadje met mooie winkels. We hebben dan ook nog wat fijne inkopen gedaan. Daarna lekker wat gedronken in een café/lounge en aan het eind van de dag weer richting huis. In Nyon hebben we heerlijk gegeten en moe maar voldaan zoals dat heet, kwamen we thuis.

Vandaag zijn we de hele dag in huis aan het werk. Er liggen nog wat klussen, zowel voor ons alsook voor oma die niet stil kan zitten. Voor de kinderen moet het laatste van het vele huiswerk nog afgerond worden en daarna gaat aankomende maandag de school weer beginnen en oma Liesje maandagavond weer naar huis.

Oma aan het werk

TO SKI OR NOT TO SKI

2009-02-14T12:11:00.000-08:00

Zaterdag : onze vaste skidag was weer aangebroken. Het was 's-morgens weer zacht gaan sneeuwen maar kijkend naar boven leek het in de bergen stralend mooi weer te zijn. De ski-outfits werden aangetrokken en we zetten koers richting de skipiste. Daar aangekomen zag het er, voor dit gebied, druk uit met auto's en dus gingen we eerst maar eens kijken naar de drukte bij de liften.
Het viel echter erg mee dus we besloten te blijven. Nadat we ski's en schoenen hadden gehuurd bleken Geoffrey's schoenen toch te klein en dus moesten we wederom terug de zaak in om zijn schoenen om te ruilen en om zijn bindingen weer opnieuw af te laten stellen. Helaas was er inmiddels een enorme groep tussendoor gekomen en dus stonden we bijna een half uur wachten voordat we eindelijk konden vertrekken.

Tussendoor was René met Madison skipassen gaan kopen dus na de vertraging van de schoenen konden we gelijk koers zetten richting Mijoux, een dorp aan de andere kant van la Faucille waar je via een erg leuke route naar toe kan skiën. Aangezien het pad niet al te breed was, en er aan 1 kant de "afgrond" lag, skieden René en ik om beurten achter of voor Madison. Voor Geoffrey ging het allemaal wat te langzaam dus die skiede steeds een stuk vooruit en wachtte dan op ons.

Op een gegeven moment zagen we Geoffrey niet meer en we dachten dat hij doorgegaan was naar het einde van de piste in het dorp. Daar aangekomen was er echter van Geoffrey geen spoor. Enigszins zenuwachtig bleef ik met Madison bij de stoeltjeslift wachten en ging René terug naar boven, naar het basisstation. Halverwege het pad dat we genomen hadden was er een tweesprong waar Geoffrey misschien de andere route had genomen. Deze route hadden we nog nooit geskied maar dat was de enige mogelijkheid dus deze weg zou René nu ook nemen.

Het wachten met Madison beneden bij de lift leek eindeloos te duren en het stralende zomerweer sloeg om. De lucht werd donkerder, de sneeuw heviger en er stak een stevige wind op. Madison kreeg het erg koud maar ik kon geen kant op. Geen restaurant of andere beschutte plaats en we moesten daar blijven staan om mogelijk Geoffrey op te vangen.
Na lang wachten verschenen gelukkig René en Geoffrey aan de horizon.....Geoffrey had inderdaad de andere route gekozen en begreep er helemaal niets van dat wij maar niet kwamen. Hij had uiteindelijk zijn ski's uitgedaan en was naar boven gaan lopen waar hij onderweg René was tegengekomen. We waren gelukkig weer herenigd.

Met z'n vieren gingen we de stoeltjeslift in, terug naar het basisstation. Het was echt vrésélijk onderweg. Koud, harde wind en enorme sneeuwval. Het is een lange tocht naar boven met de lift en onze hoofden en handen vroren er bijna af. We konden niet meer recht vooruit kijken, het was echt afzien. Eindelijk waren we boven, helemaal ondergesneeuwd en met bijna stijfbevroren handen, voeten en gezichten doken we het restaurant in waar we weer wat bijkwamen. Buiten brak de zon door en het sneeuwen was gestopt.
We waren er klaar voor, Madison en ik gingen nog even naar de wc en daarna zouden we weer gaan.
Bij de damestoiletten stond een enorme rij en dus begon ook hier het wachten weer. Uiteindelijk waren we aan de beurt en toen we eruit kwamen was er alleen nog een jong Engels meisje dat in onze wc ging. Op het moment dat we al buiten liepen, meende ik geroep en getik in de wc te horen. Er was verder niemand dus Madison en ik weer terug en inderdaad, het meisje kwam de wc niet uit en het kind raakte in paniek. Ik probeerde het meisje te kalmeren en uit te leggen hoe ze de deur open kon krijgen (het is een ingewikkeld dubbel slot). Na enige minuten waarbij ik haar meerdere malen moest garanderen dat ik niet weg zou gaan, lukte het uiteindelijk en nadat ze wat gekalmeerd was, konden we gaan. René en Geoffrey zaten ongeduldig te wachten maar nu konden we dan toch écht naar buiten.
Geloof het of niet, maar toen we buitenkwamen was het weer wederom helemaal omgeslagen. Het sneeuwde snodverrrrrrrr...... alweer en er waren donkere wolken. Dit was echt geen weer om naar de top te gaan.
We gingen maar weer terug het restaurant in waar we nog een kwartiertje afgewacht hebben of het weer misschien wéér om zou slaan. Het voelde net of we in een aflevering van bananasplit terecht waren gekomen.

Helaas zag het er niet naar uit dat het nog ging veranderen en we besloten dan ook maar dat het gewoon niet onze lucky skiday was.
Alle spullen werden weer ingeleverd, de skipassen weggegooid en we zijn huiswaarts gekeerd. Het was een duur afdalinkje vandaag.

Thuis doken we allemaal een lekker warm bad in en na een pizza van onze favoriete pizza-tent 'op de hoek', werd Valentijnsdag 2009 toch nog lekker afgesloten..

VAKANTIE

2009-02-11T05:08:00.001-08:00

Het is hier momenteel 2 weken "wintervakantie". En winter, dat is het. Waren wij dinsdagmiddag vrij van alle sneeuw en was voor het eerst de ondergrond van de tuin weer goed zichtbaar, afgelopen nacht is er weer een hoop gevallen en is alles nu weer bedekt onder een dikke laag sneeuw.
Voor het skiën natuurlijk erg fijn alhoewel het 'boven' nog niet aan sneeuw ontbrak en de conditie van de skipistes tot nog toe altijd uitstekend is geweest. Gisteren waaide er een enorme wind en zijn we met de slee naar boven gegaan. De grotere skiliften waren dicht vanwege het weer dus het was erg rustig. De kinderen vermaakten zich ondanks de wind, goed op de sleepiste en er kon zelfs gesleed worden op de skipiste omdat er toch geen skiërs waren. Normaalgesproken is dit verboden terrein voor de slee en het voelde voor mij een beetje als autoloze zondag.

Het voordeel van dat er hier door de kinderen nog een sociaal netwerk moet worden opgebouwd, is wel dat broer en zus op dit moment nog erg op elkaar aangewezen zijn en dit de onderlinge verhoudingen bevordert. Waar zij in Nederland elkaar, figuurlijk gesproken, regelmatig de koppen insloegen is er nu pais en vree. Natuurlijk niet altijd. Nieuwsgierige zusjes blijven irritant als ze in je kastjes neuzen en snoep uit je kamer pikken en oudere broers kunnen erg dwingend zijn waarbij menig sabotagemiddel niet wordt geschuwd als er gevoetbald moet worden.
Al met al verloopt alles echter meestal in goede harmonie.

Voor moeder die tussen de vakantie-activiteiten door, momenteel meer óp de verftrap staat dan ernaast, ook erg rustgevend....

LEKKER ERBIJ HOREN

2009-02-05T02:13:00.000-08:00

Goed, de nieuwe kentekenplaten van onze auto had ik dus bij de hakkenbar gehaald maar daarmee waren we er nog niet. Ze moesten er immers ook nog op en dat bleek na een kleine inspectie van manlief, voorwaar geen 123-tje.

Vanmorgen hebben wij dan ook van auto gewisseld en ben ik met onze nieuwe aanwinst naar de garage gegaan om het daar te laten doen. Waarom zelf klungelen als je tijd in het weekend toch al zo beperkt is door de lonkende besneeuwde bergen en dito ijsbanen met vrije ijshockey-uren maar ook een kantoortje met nog immer ingepakte dozen.

Het klusje was vrij snel geklaard en na mijn allervriendelijkste glimlach kon ik de garage zonder te betalen weer verlaten.
Daar reed ik dan, met onze eigen Franse nummerplaten. Hoe gek het ook klinkt : het voelt fijn ! Het voelt fijn om er lekker bij te horen. Met de Jeep die momenteel nog op het Nederlands kenteken staat, voel ik me toch altijd een outsider, een toerist.
Van opvallen ben ik niet wars, sterker nog, dat vind ik juist erg leuk maar aan de buitenkant uitstralen (in dit geval via de kentekenplaten) dat je niet van hier bent, daar vind ik niks aan ! Wij wonen hier, dit is ons thuis en dat wij nog gewoon om 18.00 uur eten in plaats van om 19.30 uur, dat hoeft geen Fransoos te weten....

Ik denk dat ik morgen lekker weer met mijn Franse voiture ga rijden en de Jeep voor nog een dagje parkeergarage meegeef aan René.

WRITER'S BLOCK

2009-02-02T12:20:00.000-08:00

Al bijna een week verstreken en nog niets geschreven. De druk wordt groter en ik heb duidelijk last van een writer's block. Iedere keer wil je wat 'bijzonders' schrijven maar dat valt nog niet mee als het leven gewoon soepeltjes verloopt

Voor ons geen "ik vertrek"-taferelen waar drama de boventoon voert. Geen lekkende daken of andere onvoorziene gebreken aan ons huis. Ons huis is van 2005 dus alles ziet er spik en span uit. Ik moet wel nodig weer verder met het verven van de kinderkamers maar of dat nou zo interessant is ?
Geen gevoelens van heimwee of "waar zijn we aan begonnen". We genieten iedere dag van ons leven hier en hebben het uitstekend naar ons zin. René heeft een zeer hectische maar fantastische baan dus ook op dat vlak verloopt alles prima.

Voor ons ook geen kinderen met depressieve buien. Natuurlijk, als je het de kinderen op de man af zou vragen, zouden ze gelijk terug willen naar Nederland. Maar wat wil je ook ? We zijn nog geen 2 maanden weg, de taal is nog een groot obstakel en dat vormt toch de basis voor vriendschappen, schoolprestaties etc. Als ik echter de kinderen uit school haal, zie ik zonder uitzondering, iedere dag 2 hele vrolijke koppies uit het gebouw komen die beiden vol enthousiasme in de auto op weg naar huis, hun verhaal doen.
En als we dan in het weekend in de skilift zitten, vinden ze het stiekem toch wel érg leuk om hier te wonen.

Tja, het is dus eigenlijk een saaie bedoening in weblogtermen.
Gelukkig voor de weblog zat er een smeuïg verhaal aan te komen.....
Afgelopen weekend hebben wij een auto gekocht (errrrrg leuke cabrio met een hard top) in een ander departement. En dus moest ik vanmorgen naar de Sous Préfecture. Een soort districtskantoor waar je o.a. je paspoort, rijbewijs etc. haalt en dus ook een nieuw kentekenbewijs. Als je een auto koopt in Frankrijk in een ander departement, krijg je ook een andere nummerplaat. De laatste 2 cijfers van je nummerplaat geven het departement aan van waar de eigenaar woont.

Mij waren diverse horrorverhalen verteld over de Sous Préfecture in z'n algemeenheid dus ik dacht hier weer wat inspiratie voor de weblog op te doen. Megalange wachttijden, vreselijke ambtenaren en ga zo maar door. Helaas beste lezers, niets was minder waar. Een alleraardigste dame die ook nog eens Engels sprak op de momenten dat ik er niet uitkwam, hielp mij zeer prettig en nog geen half uur later stond ik weer buiten met mijn nieuwe kentekenbewijs.
Bij de lokale schoenmaker even nieuwe kentekenplaten laten maken et voilà : de nieuwe voiture is officieel van ons.

Nog steeds geen verhaal dus.

Of het moet dan zijn dat ik vorige week met een telefoon die het niet deed, ruim 3 kwartier in de winkel van France Telecom heb staan wachten tot ik eindelijk aan de beurt was. Na controle bleek echter dat ik de batterijen verkeerd om in de telefoon had gedaan en dat íe het daarom dus ook niet deed. Kijk, dat soort dingen zijn natuurlijk grappig maar ook zo gênant dat je dat maar liever niet vertelt.....

WHAT'S IN A NAME

2009-01-27T14:56:00.001-08:00

Het moest er maar weer eens van komen: De katten weer naar buiten. Ze zitten nu 2 weken in dit huis maar hebben daarvoor natuurlijk 4 weken in de opvang en het hotel gezeten. Dat valt niet mee als je normaalgesproken heel veel buiten bent en ze kijken dan ook verlangend naar buiten. Beide poezebeesten kregen een bandje met adres om en vervolgens werd de deur opengezet. Onze dikke jeweetwelkater Bob schoot er gelijk uit. Hij vond het heerlijk om in het naastgelegen weiland weer in de vrije natuur te mogen plassen. Zoë, onze poes van Amerikaanse makelij, was aanvankelijk wat voorzichtiger maar dat was van korte duur.

Na een poosje was het wat mij betreft mooi geweest en riep ik beide katten binnen.
Het jammerlijke toeval wilde echter A. dat Zoë in de tuin van de buren liep, B. de hond van de buren ook net in haar eigen tuin liep en C. diezelfde hond de naam 'Sophie' heeft (op z'n frans uitgesproken dus de klemtoon hetzelfde als bij Zoë).

Een enorme consternatie volgde. De Hongaarse oma van de buren liep in de tuin te schreeuwen naar Sophie, Sophie jaagde achter Zoë aan en vond het een erg leuk tijdverdrijf, Zoë wist inmiddels niet meer waar ze het zoeken moest en ik......eh... ik trok mij zachtjes terug in huis en deed de schuifpui dicht. Ik had er even geen zin in. Ik kon er toch niets aan veranderen.

Na een half uurtje de stoute schoenen maar aangetrokken en tegen beter weten in, weer gaan roepen. Hongaarse opa kwam op mijn geroep afgestommeld en vertelde mij dat er "a problem" was. Tja, dat vermoedde ik al. Zoë was een hoge heg in gevlucht aan de andere kant van de burentuin en was geenszins van plan om daar uit te komen. Ze was niet eens waar te nemen want de sparrenheg was erg dicht begroeid en ze gaf geen kick.
Hond Sophie was imiddels weer het huis in gebonjourd maar ga dat maar eens uitleggen aan een kat in het nauw.... Ik besloot het maar te laten voor wat het was, het zou wel weer goed komen.

In tussentijd kwam Madison uit school, lunchten we, en ging ze weer terug naar school (Geoffrey zat in de bergen en kwam dus niet thuis tussen de middag).
Toen ik thuiskwam gebaarde Hongaarse opa dat ik moest komen. Een hartverscheurend gemiauw was goed te horen toen ik hem dichter bij naderde. Het was duidelijk dat Zoë het mooi genoeg geweest vond maar zelf niet de moed had om uit de boom te komen.

Snodverr.... dat had ik weer.

Buurman zette hulpvaardig een ladder tegen de heg aan maar dat leek makkelijker dan het was. Ten eerste was het een hele dichte heg van sparrenbomen die metershoog was. Ten tweede was de ondergrond niet stabiel, meer een soort ongelijke wal met sneeuw en ijs en ten derde zat Zoë helemaal binnenin op zo'n 3 meter hoogte.
Ik wurmde de ladder zo ver mogelijk de heg in, probeerde takken weg te duwen om een soort gat te krijgen.
Buurman was inmiddels weer wat anders gaan doen en in geen velden of wegen meer te bekennen dus ik moest dit klusje toch echt alleen klaren.
Met gevaar voor eigen leven klom ik stapje voor stapje steeds hoger op mijn wiebelende ladder.
Halverwege gleed de ladder helemaal naar de zijkant. Vloekend snelde ik weer naar beneden. Je zou toch je nek breken voor zo'n beest.

De ladder werd zo goed en zo kwaad als het ging weer opnieuw geschikt en daar ging ik weer. Langzaam kwam ik steeds dichterbij, tot ik met mijn hand net bij haar kop kon komen. Gelukkig kwam ze naar me toe en direct toen het kon, greep ik haar stevig in haar nekvel. Het was nu een kwestie van niet meer loslaten anders was het gelijk einde oefening.

Gehavend kwam ik de sparrenheg weer uit. Mijn handen opengekrabd door de kat die verder de noodzaak niet had ingezien van mijn vrij ruwe actie, mijn hoofd en kleren vol jeukende sparrennaalden maar.....ladies and gentlemen, we've got her....

Tot nu toe durft ze nauwelijks meer naar buiten dus ze heeft in ieder geval geleerd dat ze niet in de tuin van de buren moet komen. Heel verstandig ook, want ik doe dit niet nog eens......

TIME FLIES IN DOZENUITPAKLAND

2009-01-23T13:44:00.000-08:00

Voor je het weet is de week weer voorbij. De Firma Dozenuitpak is nog steeds flink aan het werk maar met de komst van internet, moet eerlijkheidshalve opgebiecht worden dat er ook wel eens een uurtje achter de computer wordt gepikt.

Over internet gesproken: Ken je die van die France Telecom monteur die, nadat hij op maandag niet op was komen dagen, op woensdagmiddag internet zou komen aansluiten?
Nee? Hij kwam niet !
Op zich niet zo erg, immers, we hadden zelf de laptop aan de praat gekregen. Ik had me er heel wat meer over opgewonden als ik nu nog steeds geen internet had gehad!
Gistermiddag leek dat even het geval. Ineens sloeg internet eruit en was er geen verbinding meer mogelijk. De foutmeldingen gaven volgens het boekje aan dat ik contact moest opnemen met de helpdesk. Tja, dat is met mijn huidige franse taalkennis iets wat je dan een beetje voor je uit schuift, temeer ook omdat die monteur weer niet gekomen was en ik het daar ook weer over moest hebben. Vanmorgen eerst dus maar alles gewist, de hele installatie ongedaan gemaakt en weer van voor af aan begonnen. Het lukte ! Morgen proberen we de computer erbij aan te sluiten en als dat lukt hebben we meneer France Telecom niet meer nodig. Waar ik nou nog wel benieuwd naar ben: horen we nu gewoon niets meer of staan ze op een mooie dag toch ineens voor de deur ? De toekomst zal het leren.

Noodgedwongen moest ik mij deze week ook in het Franse bedrijfsleven storten waar je normaalgesproken niet de eerste weken komt. In de supermarkt kan ik me prima redden, de basiskennis is er natuurlijk wel, maar het wordt anders als je naar een garage moet met een mankement aan je auto...
De band van de jeep liep steeds verder leeg, ook al had ik hem flink opgepompt, dus er was geen ontkomen aan: op naar de garage. Eerst natuurlijk de "lekke band in het Frans" nagevraagd bij een Nederlandse dorpsgenote. Vervolgens met mezelf hardop in de auto het gesprek geoefend ;-) en daar ging ik dan, schoorvoetend naar binnen. Aangezien ik maar een half uurtje de tijd had, wilde ik de garagehouder uitleggen wat er aan de hand was en een afspraak voor de volgende dag maken. Nadat ik hem in mijn beste Frans echter het probleem had uitgelegd, had hij er al een krik onder staan. "Monsieur, monsieur...." probeerde ik nog, maar het was een voortvarend ondernemer. Het euvel was snel gevonden, het ventiel lekte lucht. Gelukkig was dit binnen een kwartier (waar een wil is, is een weg) verholpen en stond ik dus niet alleen ruim op tijd weer buiten maar ook nog eens met een gerepareerde band ! Fluitend reed ik naar huis en besloot dan maar gelijk te bellen naar de gemeente om een grijze (vuilnis)bak te bestellen. Eerst weer even de benodigde steekwoorden opgezocht (dat ik hem zelf op wilde halen en niet wilde wachten tot zij hem 2 weken later zouden brengen etc) Als een volledig geïntegreerde buitenlander had ik een volwaardig telefoongesprek met de lokale gemeente-ambtenaar en wist ik precies wat ik moest doen om de container hier te krijgen.

Het zijn de kleine dingen in het leven die je dag een mooi randje kunnen geven!

WE ZIJN ER WEER...

2009-01-19T14:09:00.000-08:00

....maar niet dankzij France Telecom...
Zoals vorige week gemeld zouden ze vandaag langskomen om internet te installeren. Tussen 10.00 en 11.00 uur was mij verzekerd. Het werd later en later maar niemand kwam. Om 17.00 uur gebeld wat nog helemaal niet meevalt als je niet goed Frans spreekt en de Fransen geen Engels spreken. Ik begreep in ieder geval dat de monteur vandaag niet meer zou komen en er is een nieuwe afspraak gemaakt voor aankomende woensdag om 16.30 uur. Toen ik de beste man van de hulplijn zei dat ik woensdag pas om 16.45 uur thuis ben, was zijn reactie dat dat geen enkel probleem was(?!) Het blijft bijzonder voor een Nederlander: een tijd afspreken en vooraf al weten dat ze er op dat tijdstip zeker niet zullen zijn...

Afijn, vanavond hebben wij dan zelf maar een poging gewaagd om in ieder geval de laptop aan te sluiten. Met het Franse instructieboekje in de hand is het wonder boven wonder gelukt en zijn wij dus weer 'up and running'. Mocht de monteur woensdag nog komen, mag hij de computer en de ADSL-telefoon aansluiten

Goed, waar waren we gebleven ?
Op papier lijkt het lang, bijna een week zonder internet. Maar in werkelijkheid is de tijd omgevlogen. We hebben dan ook als paarden gewerkt. Dagenlang niets anders dan dozen uitpakken, kinderen uit school halen en vice versa, eten koken en weer dozen uitpakken. Wat zeker hielp om het tempo erin te houden is juist dat we geen internet hadden. Ook de tv werkte nog niet dus ook dat was achteraf alleen maar goed. Geen afleiding behalve een Franse radiozender

Terug naar het begin. Vorige week dinsdag waren ’s-middags de eerste spullen gebracht en woensdagmorgen stonden de verhuizers om 8.00 uur op de nieuwe stoep. Daarna is het de hele dag doorgegaan. Tussendoor heb ik Madison naar de Nederlandse school gebracht en heb ik Geoffrey met de Franse leraar in het kantoor (tot de nok gevuld met dozen) gezet.
Om 19.30 uur waren de verhuizers klaar en vertrokken. Snel eropuit om pizza’s te halen voor het avondeten en toen we thuiskwamen, was ook René net thuisgekomen.
En daar zaten we dan: de eerste avond in ons eigen huis met al onze spullen. Weliswaar was het nog één grote rotzooi maar het voelde ERG fijn. De dagen die volgden bestonden uit het uitpakken van dozen en voor René uit het in elkaar zetten van nieuwe kastjes en bedden die ik in Nederland nieuw had gekocht en nog in de verpakking zaten.
Ook voor René dus drukke tijden want die is iedere dag pas tegen 20.00 uur terug van zijn werk, moet dan nog eten en ging daarna gelijk aan de slag.
In het weekend konden we lekker even blijven liggen. Madison ging op zaterdag weer ponyrijden en Geoffrey ging bij een (Nederlands) vriendje spelen. Er werd (veel !) huiswerk gemaakt en er werden nog veel meer dozen uitgepakt.

Op zaterdag was ook de eerste dag dat we de Mont Blanc en omliggende bergen weer konden zien. De afgelopen dagen was de Jura zo nu en dan goed helder maar waren de Alpen (aan de andere kant van ons huis) permanent gehuld in een dik wolkendek. Het was dan ook fantastisch om met je kop koffie op de bank nu dan een mooi helder uitzicht te hebben op de Mont Blanc. Wat een voorrecht om hier te wonen….

HELLO

2009-01-13T13:50:00.000-08:00

Na gisteren kunnen we zo in een Hello Goodbye aflevering van Joris. Alle facetten komen aan bod. Gisteren werd nog afscheid genomen van onze dikke witte kater Bob en de portemonnee van Opa Piet.
Vandaag kunnen wij beiden weer in de armen sluiten.
Onze witte kater bleek toch binnen te zitten. De million dollar question is alleen: WAAR ? Want we hebben letterlijk IEDER kastje open gehad. Wij verdenken hem er sterk van te vaak naar David Copperfield te hebben gekeken. Hoe het ook zij : Bob is terug en wij zeggen Hello.
Dan was daar het telefoontje van Transavia. Opa had zijn portemonnee niet in de bar laten liggen in Genève maar hij was uit zijn zak gevallen in het vliegtuig. Een oplettende schoonmaker heeft deze keurig netjes naar de luchthavendienst gebracht en zo kon opa vandaag zelf op Zestienhoven zijn portemonnee met alles erin, weer in de armen sluiten. Hello again.

Oma Lies heeft koud de Nederlandse bodem weer aangeraakt of ze heeft alweer een weekje hier in het verschiet. Transavia begon net met een leuke aanbieding (78 Euro retour all in) dus 16 februari komt oma weer een weekje buurten (en gordijnen naaien). De kinderen zitten dan in hun 2e vakantieweek dus dat is goed gepland.

Vandaag konden wij eindelijk ook Hello zeggen tegen een aantal van onze verhuisspullen. De aanhanger is gelost. Hier zaten de grote spullen (bankstel etc) in dus dat staat nu allemaal in ons nieuwe huis. Het leek wel Sinterklaas. Heerlijk om je eigen spullen weer uit de wagen te zien opduiken. Morgen om 8.00 uur staan de heren met de volgende vrachtwagen voor de deur. Deze zit helemaal tot de nok vol dus morgen wordt hard werken. Morgen gaan we ook weg uit het appartementhotel en slapen we voor het eerst in ons nieuwe huis.
Dit betekent ook dat wij geen internetverbinding meer hebben. Maandag 19 februari wordt deze aangesloten (mits alles volgens afspraak verloopt want we weten nu: in dit land weet je het nooit). Wij zijn dus in principe een klein weekje 'uit de lucht' maar als ik nou heel erg heimwee naar de weblog krijg.... dan heb ik al gezien dat ik in de lokale Mc. Donalds WIFI mogelijkheden heb... Normaalgesproken echter dus pas weer vanaf volgende week maandag.

Tot dan !

de verhuiswagen paste net niet door ons hek. Stukje verder lopen dus.....

verhuizer zijn is een roeping..

GOODBYE

2009-01-12T13:06:00.000-08:00

Vandaag was een dag die in het teken stond van het afscheid. Oma Liesje ging na 2 weken weer terug en ook Opa Piet die op dezelfde vlucht zat, ging na 1 week weer terug naar Nederland. Maar ook hebben we vooralsnog helaas afscheid genomen van Bobby, onze dikke witte jeweetwel-kater. Hoe het komt, is ons nog steeds een raadsel maar ergens is hij klaarblijkelijk in een fractie van een seconde door de open voordeur gerend en heeft niemand dat opgemerkt. Helaas was onze Bob pas 5 minuten in zijn nieuwe huis dus echt "terug naar huis" komen, zal hij niet doen.
Vanavond heb ik in de omgeving lopen roepen maar het mocht niet baten. Bob was vertrokken...
De kinderen zijn er vrij nuchter onder. Natuurlijk hoorde Bob al 8,5 jaar bij het gezin maar doordat hij je nogal eens venijnig greep als je hem aaide, was er geen hele hechte band. Wel vinden ze het natuurlijk erg jammer.
Veel sneeuw, ijs en dikke mist maakte het zoeken naar een witte kat er vanavond niet gemakkelijker op. Eigenlijk is het enige sprankje hoop dat we nog hebben, zijn ingebrachte chip. Mocht iemand hem naar de dierenarts brengen, dan kan die in ieder geval met een scanapparaat zien dat 'ie bij ons hoort.

Ook heeft Opa Piet afscheid genomen van zijn portemonnee; die is 'ie namelijk vergeten in een bar op het vliegveld. Hopelijk is dat afscheid maar van tijdelijke aard.
Oma's afscheid is in ieder geval van zeer tijdelijke aard. Over een week of 3 à 4 komt zij alweer terug om dan wel gordijnen te kunnen naaien. Ook voor de kinderen natuurlijk erg leuk om dat in het vooruitzicht te hebben. Mid Februari hebben zij weer 2 weken vrij en dan zou het natuurlijk hartstikke leuk zijn als oma er ook weer een poosje is. Ze heeft ze in ieder geval achtergelaten als 2 zeer ervaren kaartspelers. Madison hoeft als 6 jarige zeker niet meer 'gespaard' te worden als het om een potje (kaart)pesten gaat en Geoffrey is de Joker-king geworden.

Het is dus een stuk rustiger hier in het appartement. Zelf blijven we hier nog 2 nachten. Vandaag heeft opa het laatste stucwerk gedaan dus ik heb tot vanavond laat alles schoongemaakt. Morgen komen namelijk de verhuizers. Ik ben erg benieuwd hoe snel alles gaat morgen en of ze misschien nog een extra dag nodig hebben.

Geoffrey is vandaag gaan langlaufen met de klas. Voor Nederlandse begrippen een ouwe-wijven-sport, hier een familie-evenement en erg leuk en intensief. Geoffrey zelf vond het 'wel grappig' om weer wat nieuws te leren en kwam vanmiddag met een moe maar voldaan gezicht uit school. Voor Madison staat morgen weer zwemmen op het programma. Zij ging vanmiddag voor het eerst (weliswaar aan de hand van een Nederlands meisje) lachend en zelf het schoolplein op. Ik hou nog niet mijn adem in dat dat morgen weer gaat gebeuren maar het was wel érg fijn om zo weg te gaan....

DRUK DRUK DRUK

2009-01-11T11:48:00.000-08:00

Een paar dagen niet geschreven maar sinds we de sleutel hebben, hebben we het ineens hartstikke druk natuurlijk..

Vrijdagmiddag hebben we het officiële gedeelte bij de notaris gedaan, kinderen van school gehaald, Oma Lies opgehaald in het appartement, Opa Piet van de skipiste afgeplukt en toen EINDELIJK naar huis !

Eerlijk is eerlijk, de spiegels zijn allemaal weg maar het huis ziet er tiptop uit. Alles is brandschoon, gas, licht en elektra zijn allemaal nog aangesloten, alleen de tenaamstelling moet gewijzigd en in ieder vertrek hangen 'peertjes' zodat we overal licht hebben. We hadden het niet beter kunnen treffen, nou ja, op hier en daar een spiegel na dan...

Oma Lies en Opa Piet waren razend enthousiast over de binnenkant en konden zich erg goed voorstellen dat we voor dit huis gevallen zijn. Om de officiële overdracht te vieren gingen we op uitnodiging van oma nog een drankje drinken en namen daar gelijk de plat du jour. Het smaakte heerlijk en met een drankje en een hapje leek al het gedoe van de afgelopen weken ineens ver weg.

De volgende morgen was er werk aan de winkel maar eerst had Madison nog haar eerste paardrijles. Ze was een beetje gespannen maar toen ze eenmaal op 'haar' shetlandpony Chloë zat, had ze het erg naar haar zin. Er waren nog 2 andere kindjes in het lesje dus er was veel aandacht. Ik heb af en toe een beetje meegelopen voor de vertaling van wat ze moest doen maar meestal ging ze alleen. Ze moesten o.a. slalommen om paaltjes om goed te leren sturen. Het draven ging echt geweldig. Ze moest proberen licht te rijden ('staanzit staanzit') en dat ging hartstikke goed. Later moesten de stijbeugels uit en gingen ze nog een rondje doorzitten in draf.
Het lesje duurde een half uur en dat was ook prima in een deels overdekte buitenbak met -3 graden.
Na het lesje gingen René, Oma Lies en Madison terug naar het appartement om Madison in bad op te laten warmen en Opa Piet, Geoffrey en ik vertrokken naar de bouwmarkt.
Alles werd aangeschaft voor de sloop en afwerking van een gemetselde wandkast en een gemetseld bankje in de woonkamer en ook werd de eerste verf voor de kinderkamers aangeschaft.

Vol goede moed gingen we aan de slag. Hoewel er natuurlijk altijd wat uren in gaan zitten, viel het allemaal niet tegen en konden we die eerste middag al een flinke slag slaan.
Beneden werd alles gesloopt wat we wilden en in Geoffrey's kamer trokken we in 1 keer het behang eraf. Het behang van de achterwand in de kamer gaf wat meer problemen en er is een hoop werk in gaan zitten om dat eraf te krijgen. Gelukkig was dat maar 1 wand.

De uitdrukking 'moe maar voldaan' verwoordde alles na deze dag en we waren klaar voor de zondag. Ook deze werd ten volle benut en het meeste werd afgewerkt.

Morgen gaan opa Piet en oma Lies weer naar Nederland en dinsdag komen de verhuizers al. Oma komt over een paar weken weer terug om weer te komen helpen want er is natuurlijk nog genoeg te doen. Maar, het begin is er !

Kluswerk

SPIEGELS ENZO.....

2009-01-08T13:03:00.000-08:00

Vanmorgen kwam het verlossende telefoontje.... Morgen (vrijdag) kunnen we toch gaan ondertekenen en kunnen we eindelijk ons huis in. Een hoop gedoe, ik zal een ieder de details besparen maar ineens kon het dan toch voor het weekend. Eerst zien dan geloven natuurlijk, maar het lijkt er nu toch wel erg sterk op. Om 14.30 uur hebben we een afspraak met de notaris en even daarvoor lopen we nog even het huis door voor een laatste inspectie. Op dinsdag komt dan de verhuizer uit Nederland met onze spullen dus we blijven in ieder geval t/m dinsdag in het hotel maar Opa Piet kan misschien toch wat werk verrichten in het weekend alvorens hij en oma Lies op maandagavond weer richting Nederland gaan.

We hoorden gisteren van de makelaar dat de eigenaar alle spiegels heeft meegenomen uit het huis (badkamers en toiletten). Niet netjes natuurlijk want dat hoort bij een huis maar ga er maar over bakkeleien in een taal die je nog niet voldoende beheerst....
Laat dus maar waaien verder. Wij zijn allang blij dat we de sleutel morgen hopelijk hebben en dat we vooralsnog niet in de spiegel kunnen kijken, doet daaraan niets af.
Een grappige toevoeging aan dit verhaal is dat uit onze badkamer in Maasland, de verhuizers in December op eigen initiatief de (losse) spiegel van de muur hebben gehaald en ingepakt. Toen wij erachter kwamen stond 'ie al in de verhuiswagen en was er op dat moment geen weg terug. Uiteraard hebben wij dit keurig voor ondertekening gemeld aan de koper van ons huis maar aangezien alles verbouwd gaat worden, was het niet nodig om de spiegel op retour naar Nederland te doen. Nu kunnen we die spiegel wellicht toch weer hergebruiken.

Madison heeft zaterdag haar eerste (paard)rijles. Ze gaat beginnen op een shetlander. We hebben een outfitje aangeschaft want ze was superenthousiast (en eerlijk is eerlijk, 'mama' vindt het stiekem natuurlijk ook geweldig om dochterlief in een rijbroekje te zien lopen, oude herinneringen komen weer boven...)

Verder gaat alles prima op school. Madison heeft moeite met afscheid nemen maar Geoffrey loopt rond of hij hier al jaren woont (zonder dat hij zich nog goed verstaanbaar kan maken natuurlijk)en speelt leuk mee met de (Franse) kinderen uit zijn klas op het schoolplein. Hij krijgt vanaf nu 4 keer per week bijles, 2 keer per week op school en 2 keer per week thuis.
Madison moet ook flink aan de bak want er wordt hier al aanelkaar geschreven en dat deed ze in Nederland nog niet. Niet alleen zijn het dus de woorden en de uitspraak die moeilijk en anders is, ook het schrijven is erg lastig. Daarnaast worden sommige letters hier ook anders geschreven (bijv. de Z met een hele "kringel" eronder). Waar het afscheid twee keer per dag met tranen gepaard gaat, zo gaat het 'uit school komen' altijd gepaard met een grote enthousiaste lach en een bevestigend antwoord op mijn immer eerste vraag: "Was het leuk ?" Al met al kunnen we dus toch in het geval van onze jongste concluderen dat het ook met haar gewoon goed gaat.

Madison is afgelopen woensdagmiddag ook al naar de Nederlandse school geweest waar ze in een klas met totaal 10 kindjes zit. De meester is erg aardig en ze heeft dezelfde lesstof als in Nederland. Maar ook hier wordt al aan elkaar geschreven dus ook hier is werk aan de winkel.

Onderstaand nog een sfeerplaatje van oom agent die op het parkeerterrein van school de boel staat te regelen. (klik op de foto voor een grotere afbeelding) Als je oversteekt richting school krijg je een keurig 'Bonjour' en als je vanuit school met zijn permissie terugloopt naar je auto krijg je een even vriendelijk 'Bon Journee'.
Jaja, laat die Fransen maar schuiven, die zijn uiterst beleefd....
Overigens is het fotootje ingezoomd op Geoffrey en is onze agent wat vager. Ik stond al met samengeknepen billen van schaamte te fotograferen dus ik heb het heel snel gedaan.

WAAR WAREN WE GEBLEVEN ?

2009-01-06T01:17:00.000-08:00

En daar gingen ze dan.......
Om 8.10 uur vertrokken we bij het hotel, allebei met de volle rugzak op de rug. Onderweg hadden we nog even een onverwachtse file waar we erg zenuwachtig van werden. Te laat komen in Frankrijk wordt genoteerd op het rapport en als je op je eerste dag te laat komt, is dat helemaal vervelend. Maar via binnendoorweggetjes (we raken al aardig ingeburgerd) wisten we toch ruim op tijd de school te bereiken.

Geoffrey werd gelijk op het schoolplein meegenomen door de juffrouw. Met Madison liepen we naar haar verzamelplaats. De kinderen hier op school moeten als de bel gaat, allemaal 2 aan 2 in een rij staan (van hun eigen klas) waarop de rijen één voor één door eigen juf of meester mee naar binnen genomen worden.

CP (groep 3) heeft een achteringang en staat dus een stukje verder. Wij liepen met Madison mee en alles verliep boven verwachting. Ze werd leuk opgevangen en nadat de sloffen aangedaan waren, werd ze aan een tafeltje (vooraan) gezet.
Wij zijn weggegaan met een lachende Madison op ons netvlies.

Om 11.30 uur stond ik voor het hek te wachten en kwamen er ook weer lachende kinderen uit school. Wat een opluchting ! Geoffrey had het voor de pauze even moeilijk gehad, maar na de ochtendpauze ging het een stuk beter. Toen hadden ze rekenen en dan kan hij ook meedoen. Ook kon hij in de pauze met een Nederlands jongetje (dat niet in zijn klas zit) optrekken, hetgeen ook weer even wat 'ademruimte' gaf. Als je alleen maar Frans om je heen hoort waar je nauwelijks iets van begrijpt, kan dat erg verstikkend werken.

Opmerkelijk was dat een politie-agent het verkeer komt regelen voor en na schooltijd. Dat wil zeggen : School heeft een eigen parkeerplaats met daarop een zebra. Oom agent staat op de zebra (3 meter van het toegangshek) iedereen te dirigeren en zorgt ervoor dat alles gladjes verloopt.

Tussen de middag hebben we 2 uur lunchpauze. Dat is dus heel rustig aan doen. Als kinderen op school zouden overblijven, krijgen ze een 3 gangen (warme) maaltijd. Wij eten gewoon tussen de middag thuis.

's-Middags wilde Madison niet echt dat ik wegging maar dat is natuurlijk ook logisch op zo'n groot plein waar je nog niemand kent. Toen de bel ging en Juf kwam, liep ze echter zonder problemen mee in de rij. Toen ik daarna nog even naar de directrice liep en Madison even later met de hele klas voorbij kwam omdat ze naar de bibliotheek gingen, zwaaide ze breed lachend en was er niks aan de hand.
Ook Geoffrey had een goede middag gehad. Toen we wat vroeg op school aankwamen na de lunchpauze stelde ik voor om met z'n allen even in de auto te wachten tot het bijna tijd was, maar Geoffrey, onze held, wilde naar school en ging alleen de auto uit en het grote schoolplein op. We zijn erg trots op hem !

Voor Madison is het wennen dat er hier al aan elkaar geschreven wordt, iets wat ze in Nederland nog niet had gehad. Bij Geoffrey worden de hoofdletters anders geschreven, ook dat is even wennen. En wat hij ook opmerkelijk vond is dat de hele klas moet gaan staan (uit beleefdheid) als een volwassene de klas binnenkomt.

Om 16.30 uur zat de eerste dag erop en konden we concluderen dat het allemaal meegevallen was. Na school werd natuurlijk gelijk het huiswerk gemaakt en dat viel ook mee. Geoffrey moest een gedicht overschrijven en Madison moest een bladzijde lezen. Voor donderdag moet zij een aantal woorden uit haar hoofd leren en kunnen schrijven.

's-Avonds kwam Opa Piet aan met onze katten Bobby en Zoë. Alles was goed verlopen. De katten werden één voor één het hotel binnengesmokkeld en we moeten maar zien hoe dat verloopt. 's-Nachts begon er eentje heel hard te mauwen dus ik heb weinig geslapen. Je bent toch steeds alert dat ze niet teveel lawaai maken omdat het anders opvalt.

En dan hebben we nog de perikelen rond het huis.
Waar waren we gebleven?
De notaris was 1 t/m 4 januari dicht, de bank was 5 januari dicht. Beiden zeiden op spullen van elkaar te wachten. Wat een frustratie....
Vanmorgen om 9.00 uur stond ik gelijk bij de bank op de stoep met de vraag of er nog nieuws was. De notaris zit te wachten op stukken van de bank en de bank zegt dat deze stukken op 31 december zijn verstuurd vanuit Lyon. Gisteren had de notaris nog niets ontvangen. Wanneer de notaris de stukken heeft ontvangen, dan kunnen we vrij snel daarna alles gaan ondertekenen. Echter, 'onze' notaris is t/m donderdag vrij maar de verkoper van het huis (die aanwezig moet zijn bij ondertekening) vliegt donderdagmorgen weer terug naar Spanje.
We mogen nu toch wel concluderen dat 'van een leien dakje' géén Franse uitdrukking is.....

HET 'NORMALE' LEVEN GAAT WEER BEGINNEN

2009-01-04T06:18:00.000-08:00

En dan is het zover.... morgen gaan de kinderen voor het eerst naar de Franse school en gaat René voor het eerst werken. Ook komt 's-avonds Opa Piet met het vliegtuig aan met de katten die we één voor één in het hotel naar binnen moeten smokkelen....
Kortom, we hebben een enerverende dag voor de boeg.

Zaterdagmorgen zijn we naar de school gegaan waar we een afspraak hadden met de directrice. Voor Geoffrey en Madison de eerste keer dat ze hun school van binnen zagen. Gelukkig voor ons was Ernestine, een Nederlandse die hier al jaren woont, mee om het Franse gesprek wat efficiënter en sneller te doen laten verlopen. De directrice spreekt geen woord Engels en ons Frans laat momenteel nog te wensen over, in die zin, dat hele gesprekken nog geen optie zijn.

De kinderen vonden de school leuk. Het is een mooi, fris, nieuw gebouw uit 2005. We hebben even goed gekeken welke sloffen/binnenschoenen er allemaal stonden en vervolgens 's-middags ook alles aangeschaft. Ook hebben we een hele lijst meegekregen van spullen die de kinderen moeten hebben. Ze krijgen beiden (!) iedere dag huiswerk mee en dus is een eerste vereiste, een grote rugzak want alle spullen gaan iedere dag mee naar huis en de volgende dag weer mee naar school.
Madison's lijstje is al aanzienlijk, die van Geoffrey is nog veel uitgebreider. Van passer, via lineaal tot geodriehoek en van highlighter via een agenda tot schaar. Wat de kinderen beiden nog het leukst vonden was dat ze allebei een klein whiteboard (met 4 verschillende kleuren stiften) moesten hebben. Geen smartboard meer in de klas, wel een eigen whiteboard. Ook leuk !

Verder viel nog op dat Juf achterin de klas zit en naar de ruggen van de kinderen zit te kijken. 's-Lands wijs, 's-Lands eer, nietwaar ?

Madison gaat aankomende dinsdag al zwemmen met de klas en Geoffrey gaat met ingang van 12 januari, 4 maandagen achter elkaar de hele middag (inclusief lunch) met de klas de bergen in. Een leuk vooruitzicht dus !

Vanavond op tijd naar bed en wat helemaal wennen zal zijn: morgen op tijd eruit.....

De nieuwe school

EN WE GAAN NOG NIET NAAR HUIS......

2009-01-01T02:04:00.000-08:00

Allereerst wensen wij iedereen vanuit hier een fantastisch mooi 2009. Dat ieders dromen en wensen maar uit mogen komen.

Oudejaarsavond was er hier één van de laatste oliebollen, kaaszoutjes, zalmtoastjes, geitenkaaslekkers en avocado/kipsalade (met dank aan onze privékok oma) en heel, heel veel kaartspelletjes. De franse tv kan ons nog niet zo bekoren en CNN had het de hele avond over de verkiezingsoverwinning van Obama, niet echt oudejaarsavondkost.

Hier was het op oudejaarsavond oorverdovend stil...... Geen rotje gehoord. In de verte zagen wij zeggen en schrijven één vuurpijl in de overigens geheel zwarte lucht en dat was het dan. Althans om 00.00 uur.
Niet heel veel later lagen we in ons bed en probeerden de slaap te vatten.
Tot onze verrassing klonken rond 1.00 uur ineens donderslagen die erg lang aanhielden. Een vreemde gewaarwording. Toen ook dit na een poosje ophield, werd het weer rustig in besneeuwd Divonne les Bains en konden we, ditmaal succesvol, aan onze eerste nachtrust van 2009 beginnen.

Vanmorgen zagen we dat de winnende postcode van de postcodekanjer op 2593 is gevallen. Dat was een close call voor oma die op 2592 zit maar 'net niet' is niks waard. Voor de zekerheid had ik ons lot in Maasland nog maar door laten lopen maar dat kan dan nu ook definitief afgesloten worden.

Gisteren hoorden we overigens dat de overdracht nu waarschijnlijk op 9 (!) januari gaat plaatsvinden. De bank was 1 formulier vergeten te laten ondertekenen en meldden dit terloops, bijna een week later. Alles lag dus zonder dat wij dat wisten, weer dagenlang stil. De notaris kan niet eerder beginnen voordat zij alle formulieren hebben. De bank heeft het nu gefaxt, maar ze hebben een origineel nodig, eerder doen ze niets. Vrijdag is het notariskantoor gesloten en dus wordt volgende week maandag (hopelijk !) pas met de laatste administratieve afhandelingen begonnen waar weer een aantal dagen voor staat.

en we gaan nog niet naar huis......

OMA IS AANGEKOMEN

2008-12-30T12:57:00.000-08:00

Oma Liesje is maandagavond aangekomen. Met een koffer met oliebollen en appelflappen werd voet gezet op Geneefse bodem. De vlucht was mooi op tijd dus we waren zo weer terug. Pas een week uit Nederland maar de appelflappen en oliebollen smaakten heerlijk.

Vanmorgen na het ontbijt gingen we natuurlijk eerst naar Cessy om ons huis te laten zien. Ook oma vond het allemaal mooi. Jammer dat we er nog steeds niet in kunnen. Vlakbij ons huis zagen we een aantal herten in het open veld.

Na de minirondleiding rondom ons huis, gingen we de berg op naar 'onze' skipiste. De kinderen vermaakten zich met de slee en wij dronken lekker koffie. Ook zijn we nog van de grote rodelbaan afgegaan. Het is een nieuwe attractie op La Faucille en het was hartstikke leuk. Oma Lies gaat deze week ook nog een keer mee.

Vandaag hebben we verder gehoord dat door een fout bij de bank, de overdracht nog weer verder vertraagd is. Het wordt niet voor 8 januari dat deze plaatsvindt. Je zucht maar weer eens en haalt je schouders op....het is niet anders.
Wel is het erg jammer omdat zowel oma Lies als opa Piet (die 5 januari aankomt met onze katten) in het huis zouden komen werken en die tijd nu steeds beperkter wordt omdat zij 12 januari beiden weer terugvliegen... Maar goed, zoals eerder gezegd, we hebben er geen invloed op dus we moeten het er maar mee doen. Beetje druk uitoefenen waar we kunnen, altijd blijven glimlachen en verder vaak tot 10 tellen....

TUSSENDOORTJE: LEUKE VERRASSING !!

2008-12-28T13:43:00.000-08:00

Toen ik vanavond naar onze weblog keek, waren we ONTZETTEND verrast door de vele leuke berichtjes van iedereen uit Nederland. Als je een weblog bijhoudt is het heel erg leuk om respons te krijgen en daadwerkelijk te zien dat er meegelezen wordt.

Hartstikke bedankt dat jullie zoveel schrijven en vooral : blijf doorgaan !!!!
Wij vinden dat één van de leukste momenten : kijken of er nieuwe berichtjes in ons gastenboek staan, breed lachend van oor tot oor lezen en iedereen achter de computer trekken: "Kijk er is weer een reactie !!!"

Overigens kun je ook onderaan ieder apart bericht een reactie plaatsen in plaats van in het gastenboek. Net wat je zelf wilt. Je klikt daarvoor op 'reacties'.

Tot snel met weer een update....en foto's natuurlijk !!

KERST 2008 - SKIËN IN DE 'ACHTERTUIN'

2008-12-25T13:03:00.001-08:00

Kerst 2008 : Het zal waarschijnlijk een van de meest bijzondere zijn. Er is geen kerstversiering te bekennen, althans niet hier binnen in het appartement. Wel had ik nog wat kadootjes gekocht en daar zaten ook wat dvd's bij. Dat komt prima uit want we hebben hier ook dvd-spelers bij de tv dus die kunnen gelijk bekeken worden.
Vanmorgen echter nog niet want de skikleding ging voor het eerst aan en we togen naar La Faucille waar we gisteren nog met Opa en Sander gezeten hadden.

Het weer was een stuk frisser, de wolken waar we gisteren nog een stuk lager op de berg doorheen reden, lagen nu wat hoger. Het mocht de pret niet deren. Gisteren hadden we een supersonische slee met rem en stuur gekocht en die gingen we eerst uittesten. Althans "we" .... ik durfde niet zo goed....het ging ook zo verrekte hard die heuvel af....
Er was nauwelijks iemand te bekennen op de slee heuvel dus we gingen achter elkaar door.

Na een uurtje besloten we voor de kinderen ski's te gaan huren en naar de nabijgelegen beginners-piste te gaan. Het ging allemaal voorspoedig. Eerst een hoop tegengestribbel van Geoffrey en Madison die eigenlijk niet wilden, maar al gauw wilde Geoffrey een skipas zodat hij met de sleeplift naar boven kon. Het was mooi om te zien met wat voor gemak hij zijn bochtjes draaide en achter elkaar van de berg afging op zijn allereerste 'op-de-ski's-in-de-sneeuw-ervaring'.
Madison ging eerst een uurtje rommelen en toen hebben we haar aangemeld voor een skiles die om 13.30 uur begon. Het was erg koud en ze is erg verkouden maar toch ging ze dapper door en ging ook zij met sprongen vooruit. Na 1,5 uur wilde ze echt niet meer. De les duurde eigenlijk tot 16.30 uur maar wij vonden het ook wel mooi geweest voor haar. Volgende keer doet ze de hele les mee.

Met rode oren en dito wangen dronken we nog wat in het restaurant en gingen we na een sneeuwballengevecht weer in de auto richting dal.

Ons kerstmenu was dit jaar een heerlijke spaghetti en het smaakte alsof we in een restaurant zaten. Daarna werd het bankbed uitgeklapt en hebben we een Zevensprong-marathon gedaan. Geoffrey had 's-morgens de dvd-set van De Zevensprong gekregen en daar hebben we de eerste paar afleveringen van gezien. Voor René en mij nostalgie om die serie uit 1982 weer te zien en Geoffrey en Madison vonden het ook erg leuk.

Morgen is hier weer een gewone werkdag. Tweede kerstdag, daar doen ze hier niet aan.

Kerst 2008 - voor de de eerste keer skiën in de 'achtertuin'">

DE REIS NAAR ANDERLAND

2008-12-25T12:40:00.000-08:00

En daar gingen we dan.....Op dinsdag 23 december was het dan eindelijk zover en vertrokken we richting Genève. Madison en ik gingen vliegen, Geoffrey en René gingen rijden omdat we de Jeep meenemen. Opa Otto en Sander reden voor de gezelligheid ook mee en zouden de volgende dag terugvliegen. Beide reizen verliepen voorspoedig en zo zagen wij elkaar weer rond de klok van 3 in het hotel.

Opa en Sander werden op sleeptouw genomen en met hun bezochten wij ons huis waar we jammergenoeg nog geen sleutel van hebben. We zijn over het hek geklommen en hebben zodoende toch een rondje om het huis kunnen maken maar de binnenkant blijft een verrassing voor het volgende bezoek. Ook de school en het dorp werd bekeken en ook wij waren aangenaam verrast. Goede sportvelden, een tennisbaan (lidmaatschap € 40 per jaar) en de school, die wij al wel hadden bezocht in september, ziet er prima uit.
We hebben nog een klein rondje Genève gedaan en aten 's-avonds in het centrum van Divonne les Bains. Uiteindelijk hebben Opa en Sander minder dan 24 uur om alles te bekijken dus we moesten de tijd ten volle benutten.

De volgende morgen moesten René en ik naar de bank en de makelaar. Al gauw werd bevestigd waar we al rekening mee hadden gehouden : Er vindt niet eerder dan 2 of 5 januari een overdracht plaats dus we moeten langer in dit appartement-hotel zitten en de verhuizers uit Nederland die 29 December op de stoep zouden staan, moeten worden verplaatst. Een tegenvaller maar het is niet anders. Het "appartementen-hotel" is prima (2 appartementen naast elkaar) dus we houden het hier wel uit. Wat alleen wel jammer is, is dat René op 5 januari weer moet gaan werken en er dus niet bij is als de verhuizers komen (hopelijk op 5 januari). Ook de kinderen moeten dan voor het eerst naar school dus alles zal nog wel rommelig zijn. We hadden uiteraard liever gehad (en gepland) dat we voor de eerste schooldag al een week in ons huis zouden zitten maar de banken en notarissen hebben erg veel tijd nodig. Planningen zijn dan ook niet veel waard. Prioriteit nummer 1 wordt in ieder geval het klaarmaken van de kinderkamers, daarna zien we wel verder.
Oma Lies komt maandag 29 december aan dus die is er in ieder geval bij als de verhuizers komen en komt de eerste week bij ons in het appartement.

Terug naar 24 december. Nadat wij terugkwamen van de bank zijn we naar "ons skigebied" gereden. Het was ontzettend leuk. Op minder dan een kwartier rijden van ons huis is een hartstikke mooi skigebied. De zon scheen fel en het was er helemaal niet druk. We hebben wat rondgelopen, koffiegedronken en toen moesten Opa en Sander naar het vliegveld waar weer een onvermijdelijk afscheid volgde. Het blijft verreweg het meest vervelende onderdeel van een buitenland-avontuur.

's-Avonds hebben we tot in Genève moeten zoeken naar een restaurant dat op kerstavond open was en uiteindelijk zijn we terechtgekomen in een shabby pizza-tent waar het eten overigens prima smaakte.

Moe van de drukte en emoties van de afgelopen dagen, kropen we op tijd ons bed in

EEN LEEG HUIS

2008-12-19T06:34:00.000-08:00

Gisteren was het dan zover en stonden om 8.00 uur de verhuizers op de stoep. In razendsnel tempo werden de dozen ingepakt en toen er 's-middags een extra groep bijkwam, was om 17.30 uur 2/3 deel ingepakt en geladen.

Vanmorgen werd gestart met een nieuwe container die als aanhanger van de wagen van gisteren mee zal gaan. Om 11.30 uur waren ze klaar en wat overbleef was een leeg huis, een hoop stofwolken en een paar koffers waar wij het de komende 1,5 week mee moeten doen.

's-Middags kwam buurmeisje Jolijn een erg leuk fotoboek, gemaakt door de buurkinderen brengen. Wat een leuke verrassing was dat. Ook Lennart en Jesse kwamen voor Geoffrey nog een Donald Duck pocket brengen. Hartstikke leuk!

Het afscheid op school was voor mij nog het grootste 'drama'. Als ik al aan school dacht, sprongen de tranen in mijn ogen. Het is moeilijk afscheid te nemen van zo'n geliefd iets waar je toch alweer heel wat jaren zowel in de rol van ouder als bestuurslid, rondloopt. Geoffrey en Madison hebben beiden van hun klas een ontzettend leuk vriendenboek gekregen, natuurlijk de Aloysiushanddoeken en een CD rom met de foto's die genomen zijn.
Het afscheid is voor de kinderen mooi luchtig gehouden en zo was het een vrolijk en leuk onderdeel van het weggaan voor ze. Weer een goed doordacht aspect van het team van die geweldige Aloysiusschool. Wat zal ik die school toch vreselijk gaan missen !!

En daar zit ik dan, met inmiddels opgedroogde tranen en de laptop op schoot, in een leeg huis waar mijn voetstappen hol doorklinken in de ruimte. Vanaf 18.00 uur kunnen de poezen terecht bij het pension in Den Haag waar ze naartoe gaan dus ik zit mijn tijd hier tot 17.30 uur uit. René en Madison zijn net vertrokken richting ons hotel in Kijkduin en Geoffrey slaapt vanavond bij vriend Bas.

Morgenochtend wordt de piano hier opgehaald. Daarna nog een paar keer langs het grofvuil in Delft, de laatste spijkertjes uit de muur gehaald, een sopje langs de kozijnen en dan zijn we in huis klaar.
Maandag de overdracht van het Maasland-huis en dan: Au Revoir !!!

LAATSTE LOODJES

2008-12-04T04:45:00.000-08:00

Gisteren was de laatste Franse les. Madison had een andere afspraak en dus 'moest' Geoffrey alleen. Monique, onze franse lerares kwam mij aan het eind van de les uit de auto halen om enthousiast te vertellen wat ze allemaal hadden gedaan en om te zeggen dat Geoffrey het heel goed doet. Hartstikke leuk dus en met een goed gevoel verlieten we voor de laatste keer Krimpen a/d Lek.
Ook op school wordt extra aandacht aan het Franse rekenen besteed. Geoffrey krijgt regelmatig apart les en wordt aan hem door directeur Huub Paalvast de Franse terminologie bijgebracht. Ook Huub is erg tevreden en daar worden wij als ouders ook weer ERG blij van.

Inmiddels heb ik het telefoonnummer van de Franse leraar die hopelijk de kinderen in Frankrijk flink op weg gaat helpen. Een dezer dagen even bellen voor wat afspraken.

Een probleem is nog even de katten. Aangezien we mogelijk niet gelijk het huis inkunnen, moeten we ze in dat geval hier naar een pension brengen. Later moet iemand ze dan meenemen naar Frankrijk met het vliegtuig.

Maar zover is het nog niet. We proberen nog steeds om alles voor 23 december rond te krijgen. Eerder was 12 december toegezegd maar toezeggingen blijken een erg ruim begrip te zijn. We hebben inmiddels al te maken gekregen met de Franse regels, gewoonten en gebruiken en dus duurt het maar en schijnt terugbellen voor veel bedrijven ook erg moeilijk te zijn.
Je kent het, je weet het, ook van eerdere ervaringen want in ieder land (ook in Nederland) zijn er tenenkrommende regels/instanties/zaken waar je mee te maken krijgt als je verhuist maar het blijft een ergernis.

Goed, dan de leuke zaken : We zijn inmiddels allemaal voorzien van skikleding dus of we nou nog in een hotel zullen zitten of in ons nieuwe huis: de kerstvakantie zal in ieder geval sportief ingevuld gaan worden !

IN DE WACHTKAMER

2008-11-19T05:44:00.001-08:00

"Alles al ingepakt?", "Druk met de voorbereidingen?".....twee veelgehoorde opmerkingen in deze laatste weken.
Tja, wat zeg je dan ? Natuurlijk druk met de voorbereidingen, maar meer tussen mijn oren dan dat ik nou zo actief mijn dagen ermee vul. De verhuizers pakken alles in en uit straks, dus daar hebben we weinig omkijken naar. Er worden her en der nog wat spullen gekocht, adreswijzigingen naar bedrijven verstuurd, hotels geboekt voor de laatste dagen in Nederland en de eerste week in Frankrijk en verder ? Verder vooral een soort van 'geestelijk' wachten.....wachten tot het zover is om te gaan.

De laatste weken voor een grote verhuizing zijn altijd vreemd. Voor jezelf ben je al aan het afsluiten, afstand aan het nemen. De buitenwacht gaat straks door met het leven hier en maken plannen voor ná 23 december. Wij niet. Althans niet hier en dat is gek.

"Je zou zeker willen dat het al zover was?" wordt dan gevraagd.
Nee, dat ook niet. Het hoort er nou eenmaal bij, dit wachtkamergevoel, het is onderdeel van het hele proces.

Ik kan me erg verheugen op ons nieuwe huis straks. Een nieuw huis in een nieuw land met een nieuwe taal: een heel nieuw leven. Spannend, leuk maar zeker ook lastig in het begin, met name voor de kinderen. Ook daarvan zijn we ons terdege bewust. Het zal een grote uitdaging gaan worden maar...... we hebben er ontzettend veel zin in !

AFSCHEID IN FASES

2008-11-12T01:13:00.000-08:00

Een paar weken geleden opperde zwager Sander ;-) het idee om samen met opa Otto mee te rijden met René en Geoffrey als zij op 23 December met de auto vertrekken. Madison en ik zouden al met het vliegtuig gaan dus in de auto was, naast de 2 katten, nog wel ruimte over.

Ik vond het een geweldig idee. Hoeveel makkelijker zou het afscheid immers worden als ook opa en Sander meerijden ! De eerste week in Frankrijk zitten wij in 2 suites van een nabijgelegen hotel dus de slaapplaatsen zijn geen probleem. Zo gezegd zo gedaan. Opa en Sander rijden definitief mee, kijken waar we 'terecht komen' en vliegen dan de volgende dag, net voor kerst, weer terug naar Nederland.

Inmiddels heeft ook oma Liesje een ticket geboekt. Zij komt de laatste dag van ons 1-week-in-hotel verblijf aan (29 december) en is er dus ook als de verhuizers komen. Weer een vervelend afscheid in Nederland minder. "Tot over een week" klinkt toch prettiger dan "Veel succes en we bellen"
Oma Lies blijft 2 weken en een paar extra handen in die eerste tussen-de-verhuisdozen periode is natuurlijk heel erg fijn.

Ook opa Piet liet zich niet onbetuigd. Hij hoorde dat we wat klein breek- en stucwerk wilden in de woonkamer en bood aan dit te doen. Hij zal na de kerst een aantal dagen langskomen.

Kortom, het wordt een afscheid in fases. Wel zo geruststellend.....

OPSLAGPLAATS

2008-10-29T11:43:00.000-07:00

Afgelopen week zijn alle nieuwe meubels gekomen. Het leek en lijkt nog steeds wel een opslagplaats. Gelukkig zijn een aantal oude meubels inmiddels verkocht via marktplaats. De nieuwe meubels heb ik inmiddels voor een groot deel uitgepakt maar ze zijn te groot voor dit huis dus het blijft een vorm van kamperen. Het is niet anders...

STEEDS MEER AFSCHEID-MOMENTEN

2008-10-12T03:44:00.000-07:00

Het is alweer bijna een maand geleden dat ik mijn laatste bericht schreef. Eigenlijk gebeurt er van alles maar toch ook weer niet. Het duizelt af en toe wat in mijn hoofd en ik heb het idee dat ik het overzicht af en toe kwijt ben.
Als ik soms bij de countdown onderop de weblogpagina kijk, "schrik" ik iedere keer weer hoe kort we nog maar hier zijn. De weken vliegen voorbij en af en toe heb ik het idee dat ik zaken (van dingen die nog gedaan moeten worden), over het hoofd zie.

De kinderen gaan braaf iedere week naar Franse les en leren steeds meer woorden. René is ontzettend druk met werk en studie en ik loop daar een beetje tussen. Ik heb wat meubels op marktplaats gezet en voor nieuwe meubels gekeken. De eerste nieuwe aankopen zijn in de speelkamer opgeslagen en langzamerhand zal het wel een beetje op een opslagruimte gaan lijken. Immers, Geoffrey en Madison krijgen beiden een nieuw bed, we willen een hele nieuwe inrichting voor de woonkamer, een nieuwe koelkast, gordijnen, roeden, een nieuwe loungeset voor buiten, nieuwe slaapkamerkasten etc. Allemaal zaken die ik graag nog in Nederland wil kopen en die hier dus zolang opgeslagen moeten worden.

Ongetwijfeld zullen er in Frankrijk/Zwitserland ook hele mooie bedden, banken, kasten etc te verkrijgen zijn, maar hier ken ik de weg, de taal en dus wil ik het het liefst nog hier doen.

Verder beginnen de inmiddels bekende "laatste keren" zich aan te dienen.
Eind september had Geoffrey zijn laatste honkbalwedstrijd bij de Gophers. In zijn laatste slagbeurt sloeg hij een homerun, een mooier slot was niet denkbaar. Na de wedstrijd werden Geoffrey en René verrast met kadootjes vanuit het team en werd er, tranen weg pinkend, weer een Nederlands hoofdstuk afgesloten.
Zo komen er steeds meer "laatste keren" aan. De laatste keer naar de Nederlandse tandarts hebben we ook al gehad....

Afscheid nemen......niet mijn favoriete ding. Hoewel ik erg veel zin heb in ons nieuwe leven, valt het daadwerkelijke afscheid nemen me zwaar. Voor velen zal ik de uitstraling van een koele kikker hebben, het tegendeel is echter waar. Ik ben een ongelooflijke 'kan-geen-afscheid-nemen-huildoos'. Toen we verhuisden van Luxemburg naar Nederland heb ik zelfs gehuild omdat ik onze tandarts (die ik 1x in mijn leven had gezien...duh..) nu nooit meer zou zien. Tijdens de vakantie in Jordanië stonden de tranen in mijn ogen toen onze chauffeur die ons 5 dagen had rondgereden, ons gedag zei...
Ik vind het dan ook ongelooflijk om in tv programma's als Hello Goodbye te zien dat mensen hun hele familie en vriendenkring meenemen naar Schiphol om daar vervolgens dramatisch, soms wel urenlang nog te hangen tot het moment van afscheid echt is gekomen. Weer een omhelzing en weer één en weer teruglopen en weer een laatste omhelzing. Ach, ach wat een zelfkastijding! En stel je voor dat die rij voor de paspoortcontrole ontzettend lang is en je dus rustig nog een half uur moet blijven zwaaien....
Als het aan mij ligt, niets van dit alles. Geen afscheidsfeestje met of zonder emotionele speeches. Afscheid nemen doen we kort en krachtig en zeker niet op Schiphol. Vervelende zaken moet je zo kort mogelijk houden. En dat afscheid nemen heel vervelend is, dat is wel duidelijk !

"WERKBEZOEK" IN GENEVE / FRANKRIJK

2008-09-21T03:21:00.000-07:00

Woensdag 17 september zijn René en ik samen naar Genève gevlogen voor een paar drukke dagen op onze nieuwe bestemming. Eerst hebben de Nederlandse sectie van het Lycée Internationale in Ferney Voltaire (Fr) bezocht. Geoffrey en Madison zullen daar in een klasje 1 keer per week Nederlandse les krijgen zodat ook het Nederlands nivo goed op peil blijft. Het is nu nog bijna niet voor te stellen dat ze over een paar jaar beter Frans dan Nederlands zullen spreken en aangeraden wordt dan ook om vanaf het begin het Nederlands goed bij te blijven houden.

Op donderdag zijn we naar de notaris gegaan voor ondertekening van het koopcontract (compromis de vente). Na 2 uur was de ondertekening een feit en konden verkoper en wij elkaar officieel de hand schudden.

's-Middags hebben we de basisschool in Frankrijk bezocht waar de kinderen naartoe zullen gaan (zie foto). Het is een nieuwe school (2005) en het ziet er dan ook allemaal mooi en verzorgd uit. De klassen hebben een ouderwetse indeling, schoenen moeten in de gang blijven en ook wordt er gewoon weer met een krijtje en een ouderwets schoolbord gewerkt. Het smartboard is hier nog niet geïntroduceerd. Wel was er een mooi computerlokaal met een groot aantal laptops. We hebben een taal- en rekenboek meegekregen voor Geoffrey en het was wel even slikken toen we dit doorbladerden. Het zal een hele kluif worden....
Schooltijden zijn van 8.30 - 11.30 uur, overblijvers eten een warm 3 gangenmenu en het middagprogramma is van 13.30 - 16.30 uur. Een hele zit dus. Wel is met ingang van dit schooljaar de hele woensdag vrij.

In December moeten wij nog een keer naar Frankrijk voor ondertekening van hypotheek, overdrachtspapieren etc. Dan zal er ook weer een bespreking zijn op school om de extra taalondersteuning voor de kinderen te bespreken.

Verder zijn we deze dagen nog in het nieuwe huis geweest om maten op te nemen. We waren nog steeds even enthousiast over het huis als in Juni dus dat was goed !

Na ook nog een aantal banken voor hypotheken te hebben bezocht en een Zwitserse bankrekening te hebben geopend, zijn we op zaterdag weer terug naar Nederland gevlogen.

INTEGREREN = HARD STUDEREN

2008-09-10T12:53:00.000-07:00

Vanmiddag stond in het teken van de Franse integratie.

Na de lunch gingen we op weg naar Krimpen aan de Lek waar de eerste Franse taalles voor Geoffrey en Madison gepland stond. De kinderen gingen aan de slag en ik had 1,5 uur 'voor mezelf'
Na een kleine 10 minuten had ik downtown Krimpen wel gezien. Zak drop gehaald (je moet wat) en toen maar weer in de auto. Gelukkig had ik een boekje mee en kon ik in de auto, voor de deur mijn tijd volmaken. Om 15.00 uur meldde ik me weer en vertelden de kinderen en 'de juf' enthousiast wat ze hadden gedaan.
Na een vers geleerd "au revoir" gingen we weer de auto in want om 16.00 uur begon vandaag ook de eerste skiles in Den Hoorn. Straks in Frankrijk zitten we 10 minuten van de dichtsbijzijnde skilift dus ook op dat vlak moeten we ons natuurlijk wel kunnen redden. Alles in het kader van de integratie......
Onderweg werden de korte broeken voor lange broeken omgewisseld en probeerde ik het gaspedaal stevig ingedrukt te houden. Het was echter al goed druk op de weg dus het ging niet echt snel. Toen ook nog de brug open stond bij Capelle a/d IJssel bekroop mij langzaam een stressgevoel want we stonden maar en we stonden maar en de klok tikte door.

Een telefoontje onderweg naar Alpine Sports leerde dat het allemaal niet zo erg was dat ik wat later was omdat de kinderen toch afwisselen op de baan en uiteindelijk konden we de te-laat-schade beperken tot 6 minuten. In vliegende vaart de ski's aan en toen de rolbaan op. We hadden niks gemist.

Geoffrey vond het gelijk hartstikke leuk en ging lekker aan de rol. Madison twijfelde en keek steeds bedrukter maar een daadkrachtige en leuke lerares zorgde ervoor dat al snel toch de lach doorbrak en het zelfvertrouwen groeide.

Kortom, een inspannende woensdagmiddag voor de kinderen maar wel weer veel geleerd.

GOED NIEUWS !!

2008-08-26T12:24:00.001-07:00

Klik op het huis voor meer foto's

Terug in Maasland zijn we weer aan de slag gegaan met de makelaar in Frankrijk.
Voor de vakantie waren we het onderhandelingstraject ingegaan en lag inmiddels onze
2e bieding bij de verkoper. Aangezien hij in Spanje zat, werd alles wat vertraagd maar vandaag zouden we dan (voor ons gevoel 'eindelijk') uitsluitsel krijgen over het huis waar we onze zinnen op hadden gezet. Om 12.00 uur volgt goed nieuws uit Frankrijk: De verkoper is accoord en dus zijn we (bijna) de eigenaars van het huis dat we zo graag wilden !!!

We kijken nog maar eens naar de vele foto's en de videobeelden die we in Juni gemaakt hebben en beseffen langzaam dat dat nu van ons wordt.

Het compromis de vente (koopcontract) zal nu worden opgemaakt en René en ik zullen mid September weer naar Genève vliegen om naar de notaris te gaan, de scholing voor de kinderen te gaan regelen en nog wat maten etc. in het huis op te gaan nemen.

OP ONTDEKKINGSTOCHT DOOR JORDANIË

2008-08-26T09:52:00.001-07:00

In de zomervakantie hebben we rondgetrokken door Jordanië. Het was een indrukwekkende reis met alleen maar hoogtepunten.

We begonnen in de hoofdstad Amman die gebouwd is op 7 heuvels (Jebels). Amman heeft vele bezienswaardigheden, waaronder de Romeinse monumenten (uit de tijd van Herodes): het theater, de tempel en het forum.

Daarna gingen we naar Jerash (2e eeuw v. Chr.), zo'n 40 km ten noorden van Amman. De ruïnes zijn erg goed bewaard gebleven en de opgravingen zijn nu nog steeds aan de gang.

We overnachtten in het Nationale Park in Ajloun, het 'groenste' natuurgebied in Jordanie, waar we die nacht de enige gasten waren.
De volgende ochtend gaat de reis via Madaba, (bekend om het mozaiek met de oudste kaart van het Midden Oosten) en Mount Nebo (waar volgens de bijbel Mozes met de Israëlieten voor het eerst het beloofde land zag), naar de Dode Zee.

Bij de Dode Zee (het laagstgelegen meer ter wereld) is het ontzettend warm, zelfs de zee en het hotelzwembad konden maar voor weinig afkoeling zorgen en waren lauwwarm. In de Dode Zee was het natuurlijk heel bijzonder drijven in/op het zoute water.

Vanaf de Dode Zee reizen we de volgende dag via het kruisvaarderskasteel in Karak naar Dana waar we in een natuurpark slapen in het ontzettend gastvrije Dana Guesthouse. De omgeving is schitterend.

De volgende dag gaan we richting Petra (sinds 2007 toegevoegd aan de lijst met 'nieuwe' wereldwonderen). We slapen in Taybet Zaman, een erg bijzonder en mooi hotel dat helemaal gebouwd is in de stijl van een Ottomaans Dorpje. De volgende dag gaan we naar Petra, waar we ruim 4 uur rondstruinen door het zand en genieten van al het moois dat deze oude stad te bieden heeft.

Na 2 nachten Petra gaan we naar de bedoeienen in de woestijn van Wadi Rum. We slapen in tenten waar het beddengoed zeker niet na iedere nieuwe toerist verschoond wordt... Desondanks is het een bijzondere ervaring. Het eten dat in een ondergrondse oven wordt bereid, is heerlijk en we zijn ook nog getuige van een maan-eclips (+/- 40%). De volgende dag maken we met z'n vieren nog een tocht per kameel door de woestijn en dan is het woestijnavontuur voorbij en gaan we nog een even een aantal dagen 'lekker luxe' bijkomen en genieten in Aqaba, helemaal in het zuiden van Jordanië.
Daar is het wederom ontzettend heet (43 graden) maar de zwembaden van ons Mövenpick hotel en niet te vergeten de Rode Zee, bieden heerlijke verkoeling.

Jordanië is een fantastisch land vol met culturele hoogtepunten met een zeer vriendelijke bevolking. Een absolute aanrader !!

Klik op onderstaande foto voor het webalbum

Jordanie - Augustus 2008

SFEER PROEVEN

2008-07-29T08:30:00.000-07:00

We zijn weer een stap dichterbij ons buitenlands avontuur. Het huis in Maasland is inmiddels verkocht en we zijn net een klein weekje naar Genève geweest om sfeer te proeven.

Gelukkig voelde het helemaal goed! Het gebied lijkt ons prima om te wonen. Ook de kinderen waren enthousiast, alhoewel het voor hun natuurlijk nog het meest aanpoten wordt.

Met een relocation service agent hebben we een aantal (huur)huizen bekeken in Zwitserland en zelf hebben we bij verschillende makelaars naar koopaanbod rondom Genève gekeken.
We zijn er inmiddels wel uit dat onze voorkeur uitgaat naar direct kopen zodat Geoffrey en Madison niet na een poosje weer moeten verkassen en veranderen van school.

Na een aantal verschillende lokaties te hebben gezien, zijn we eruit, dat we in kanton Vaud, richting Nyon of net over de grens in Frankrijk (Dep. 01), willen gaan wonen. Ook in Frankrijk is een grote internationale gemeenschap van mensen die werken in Genève en net over de grens in Frankrijk wonen.

We hebben ons ingeschreven bij Residia in Divonne les Bains en ook al 3 koophuizen gezien. Eén huis sprong er voor ons echt uit en hoewel we dus nog niet veel aanbod hebben gezien (wel op internet en in boekjes) leek dit echt ons ideale huis.

We zijn nu dan ook druk doende om zoveel mogelijk informatie te krijgen als we i.p.v. Zwitserland, net over de grens in Frankrijk een huis zouden kopen want we willen eigenlijk toch wel erg graag verder met dit huis...

KICK OFF

2008-06-28T07:06:00.000-07:00

De voorbereidingen zijn officieel gestart : het huis staat te koop, het uitzoeken van goede franse lessen voor de kinderen is begonnen en de weblog is gestart om verslag te doen van onze voorbereidingen en straks, ons leven rondom Genève.