CULTUURVERSCHILLEN

Keer op keer loop je hier tegen de cultuurverschillen aan tussen Nederland en Frankrijk.
Het niet nakomen van afspraken is al uitgebreid aan bod geweest in deze blog (zie: bubbelverhalen). Inmiddels hebben wij daar dan ook de nodige ervaringen mee en proberen we afspraken met bedrijven tot een minimum te beperken.

Inmiddels is mij ook bekend dat als je iemand niet kent (bijv. de 16 jarige zaterdag-cassière bij de supermarkt), je altijd Vous (U) moet zeggen en nooit Tu (jij) moet gebruiken. Als je Tu gebruikt, komt dit over als ongelooflijk respectloos. Moeilijk, ik ben nogal van de jijen en jouwen, waarbij dat in mijn geval nooit iets afdoet aan het respect dat ik voor iemand heb.

Ken je iemand niet goed, dan zeg je ook geen Salut (Hoi) als je iemand tegenkomt. Het blijft bij het meer formele Bonjour. Salut is prima voor kinderen of voor vrienden & vriendinnen (van gelijke leeftijd of jonger) maar daar blijft het dan ook bij.

In Frankrijk zijn ze van het betere stampwerk op school. Geoffrey & Madison moeten regelmatig hele gedichten uit hun hoofd op kunnen dreunen. Zelf denken is niet heel belangrijk, gewoon 'orders opvolgen' om het even heel kort door de bocht te zeggen. Ook aan gedragsregels wordt veel waarde gehecht. Iedere leerling moet ieder jaar de gedragsregels van school ondertekenen en zo wordt bijv. in de zomer verzocht om de kinderen geen blote buiken truitjes aan te doen, of erg korte rokjes. Geoffrey zegt ook weleens : "Ze zijn allemaal zo gehoorzaam mam. Niemand doet iets geks of stouts"

Madison is in de zomer 7 jaar geworden en heeft iedere dag huiswerk. Ook heeft ze sinds deze week bijles op school. Prima overigens dat er extra aandacht aan Frans wordt gegeven, dat pakt school weer goed op.
In praktijk betekent dit voor Madison dat ze 2 dagen per week tot 17.30 uur op school zit. Vandaag kwam ze om 17.45 uur thuis en toen ik in haar huiswerkschrift keek, viel ik bijna om van verbazing (en ergernis om heel eerlijk te zijn). Voor morgen moet een dictee geleerd worden (+/- 15 woorden), een gedicht geleerd (+/- 10 regels) en moeten er 3 bladzijden van een boek gelezen worden. Wat mij betreft een beetje teveel van het goede ...

Dit zijn een paar voorbeelden van de lastige verschillen. De ene dag valt het je niet eens op, de andere dag moet je er heel flink van zuchten.......
Maar 's-lands wijs, 's-lands eer. Ik ben de eerste die zich daaraan conformeert.

Wat ook opvalt en dat is weer van een andere, lees: leuke categorie : Als de politie staat te controleren, wordt je hier ALTIJD met lichtsignalen van tegenliggers over geinformeerd. Eerst dacht ik dat er wat mis was met mijn auto maar al gauw had ik het in de gaten. In Nederland wordt dat af en toe gedaan maar hier is het echt standaard. Daar kan ik dan wel weer vrolijk van worden.
Ook liften is hier aan de orde van de dag. De bussen rijden niet echt regelmatig en dus staan er hele volksstammen te liften en worden ook achter elkaar meegenomen. Tot nu toe heb ik me er nog niet aan gewaagd. Moet je weer Frans gaan praten, ik ben blij dat ik dat in de auto even niet hoef te doen en lekker naar World Radio Switzerland (Engels) kan luisteren ;-)

KLAAR MET GEEL

Helemaal klaar met geel, zowel op de blog als in de keuken. In de keuken wordt het parelgrijs, het ziet er gelijk een stuk strakker uit en we zijn na 1 laag en na 1,5 muur al tevreden met het effect. Op de blog wordt het blauw. Ik zeg : Welkom blauw !

LAPPENMAND

Afgelopen weekend had Geoffrey zijn eerste ijshockeywedstrijd in Zwitsers tenue en guess what.... hij scoorde ook het eerste goal voor zijn team !! Hij wordt getraind door oud NHL-speler Michal Grosek dus we zijn helemaal blij. Beter kun je niet krijgen. Het is toch wel heel erg leuk dat ijshockey hier een grote sport is. In Den Haag hadden we natuurlijk ook een prima jeugdopleiding maar het is hier alleen maar beter geworden.

De eerste volle schoolweek zit er ook weer op. Ook de eerste volle week waarbij ik nu 3 keer per week Franse les heb (in ieder geval tot de kerstvakantie). Ik vraag me nu al af of dit niet een wat te voortvarende afspraak is geweest. Drie ochtenden in de week is best pittig als je ook nog een paard hebt (die alle middagen opslokt) én een huis(houden) draaiend moet houden.
Op de woensdagen zijn de kinderen de hele dag vrij, nou ja vrij...De dag is gevuld met een sneller bezoek dan gebruikelijk aan paardlief en een heen en weer rijden naar de ijshockeytraining waarbij op de terugweg het gaspedaal even wat dieper ingedrukt wordt omdat hier dan weer de Franse leraar voor Geoffrey op de stoep staat. Nadat deze is voorzien van de gebruikelijke thee met een koekje, racen Madison en ik wederom naar de manege voor haar privé-springles om 16.30 uur.
Blijft over de vrijdag waarbij ik de ochtend vrijhoudt voor overige afspraken (afgelopen week had ik gelukkig niets staan en dus heb ik een begin gemaakt met het verven van de keuken....). 's-Middags heb ik mijn dressuur-privéles en daarna weer naar school om de kinderen te halen.

Gisteren ging het even mis. Mango liep fantastisch maar blijft altijd een felle donder die erg gauw schrikt van een tractor hier of een windvlaag daar. Altijd opletten geblazen dus. Tijdens de les draag ik een zendertje in mijn oor waarbij ik de instructrice dus in mijn oor hoor praten. Er hangt dus een draadje aan dat weer verbonden is met een klein kastje dat aan mijn broekband geclipt zit.
We gingen fantastisch Mango en ik, en waren een dressuurproef aan het oefenen voor een wedstrijd van binnenkort. Zittend in een galop, springt ineens het kastje los van mijn broekband en slaat tegen Mango's flank aan. Hij schrok zich te pletter en maakte een enorme sprong naar de zijkant. Eén zo'n onverwachte sprong kan je doorgaans nog wel opvangen maar ik had geen tijd om te herstellen. Het kastje bleef immers bij iedere stap tegen hem aan slaan en ik was druk bezig om mezelf in het zadel te houden dat ik niet ook nog eens dat kastje kon pakken (dat ergens bij mijn voet aan het bungelen was). Afijn 20 seconden later waarbij Mango nog steeds panisch alle kanten opsprong vloog ik ernaast en viel op mijn rug op de grond. Door de klap krijg je even geen adem meer. Hoewel ik dat al talloze keren heb gehad en dus ook weet dat dat vanzelf weer terugkomt, blijf ik dat altijd een erg vervelende ervaring vinden. Terwijl ik ging vallen schoot in die split second door me heen : Oh jee, ik ben geen 20 meer, als ik maar niks breek......
Gelukkig viel het mee. Veel pijn in mijn onderrug van de val maar niet het gevoel dat er iets mis zou zijn.
Snel weer erop geklommen en mijn les afgemaakt. We sloten prima af.
Toen ik 15 minuten later afstapte voelde ik wel dat alles enorm aan het verstijven was en tegen de avond kon ik nauwelijks nog op of om.

Snel werd Alice, mijn fantastische Zweedse back up als ik op vakantie ben of niet kan rijden, ingeschakeld en zij zou in ieder geval vandaag gaan rijden.
Waar ik eigenlijk verwacht had dat ik vandaag 'slechter' zou zijn, valt het me mee. Natuurlijk nog erg beurs en moeilijk in de bewegingen (alles heel rustig aan) maar niet slechter dan gisteren. Wel pijn in mijn nek maar dat is natuurlijk ook logisch na zo'n val.
Morgen nog een beetje rustig aan en dan maandag er hopelijk weer op.
Vandaag kon ik wel mooi foto's nemen van mijn fantastische paard toen Alice aan het rijden was. Dat is dan weer een voordeel van verplicht aan de kant zitten !

WE ZIJN BEGONNEN !

Vanmorgen was het dan zover. Voor de kinderen weer een spannend moment. Terug naar school. Natuurlijk zijn ze nu bekend op de school maar een begin van het schooljaar hebben we nog niet meegemaakt en dat gaat hier toch wat anders dan in Nederland.

Op school aangekomen was het een drukte van belang. Op het schoolplein staan grote borden met daarop papieren en namen van de kinderen en de klassen. Je moet dus gaan checken bij wie je in de klas komt en in welke klas je zit. Dat is tot dan dus nog niet bekend aangezien het lerarenkorps dit pas tijdens de zomervakantie beslist. Geoffrey en Madison waren allebei blij met de klas waarin ze ingedeeld waren. Nu nog de rij zoeken waar ze heen moesten. De kinderen moeten zich bij aanvang zowel 's-morgens als 's-middags immers in een rij twee aan twee opstellen. Geoffrey ging er al gauw vandoor. Die wist precies waar hij heen moest en zijn zelfvertrouwen groeide met de minuut. Madison had zoals verwacht wat meer moeite maar de nieuwe juf pakte onmiddellijk haar hand en was dus zeer doortastend. Prima, we waren er blij mee.

René naar zijn werk, ik naar de osteopaat in Zwitserland (aangezien ik nog wat naweeën heb van het feit dat ik vorige week door mijn rug ben gegaan) en het gewone leven was weer begonnen. Om 11.30 uur had ik twee opgetogen kinderen (+ buurmeisje) in de auto zitten die helemaal blij waren dat alles 'goed gegaan' was.

Inmiddels heeft Madison afgelopen dinsdag ook haar eerste springles gehad op haar pony. Het ging geweldig. Ik keek mijn ogen uit en zo ook de instructrice die mij meerdere keren vroeg of dit écht de eerste keer was dat ze sprong. Onze springkampioenspony was ook weer helemaal in zijn element. Die bloeit helemaal op als hij mag springen. Erg leuk om te zien die twee. Het belooft een mooi team te worden samen. Onderstaand een ieniemienie-10seconden-filmpje van een vleugje les.

ZOMER UPDATE

Het nadeel van lang niet schrijven is dat je niet weet hoe te beginnen en het dus steeds weer uitstelt. Voor je het weet ben je echter weer een week verder. Het moest er nu toch echt van gaan komen. Een diepe zucht dan maar en ik begin gewoon maar bij het begin van deze zomer-opsomming om zodoende weer 'bij' te zijn.

Vlak na de laatste blog zijn René en ik naar Nederland afgereisd om de kinderen op te halen en om de verjaardag van (schoon)mama Micky te vieren.
We zijn met de auto gegaan zodat we deze goed vol konden laden met Nederlandse spullen voor de terugweg (én vol zat 'ie toen we terugreden.......)
Op de camping hebben we 4 dagen doorgebracht waarin we o.a. Micky's verjaardag vierden en Geoffrey's verjaardag.
Geoff was helemaal in zijn element omdat er ook een aantal vriendjes uit Maasland naar Brabant waren gekomen. Hij had een heerlijke dag en wij ook !

Na 3 heerlijke weken in Nederland voor de kinderen, gingen we weer richting Frankrijk. Niet gelijk naar huis maar eerst nog een paar dagen naar Parijs. De kinderen wilden graag de Eiffeltoren zien en beklimmen en dus hadden we een tussenstop in de hoofdstad. Het was erg leuk. De eiffeltoren is beklommen (ach ach mijn arme kuiten een dag later) en we hebben in vogelvlucht nog een ronde langs wat Parijse highlights (Champs Élysées, Notre Dame, Arc de Triomphe, Louvre) gedaan.
We hadden een perfect hotel midden in de stad dus we zaten overal dichtbij.
Shop till you drop

Onderweg naar boven

Daarna weer op huis aan waar we 's-avonds terugkwamen. Natuurlijk spoedden Madison en ik ons naar de stal om even onze paardjes gedag te zeggen. Alles was goed, ze zagen er prima uit en waren goed verzorgd toen we weg waren.

René was nog 1,5 week vrij en het eerste weekend dat volgde was met de Beeloo's. De familie Beeloo die we kennen van de ijshockey in Nederland hadden daad bij het woord gevoegd en kwamen voor een weekend naar ons toe. Geoffrey en Mike hadden elkaar helemaal gevonden en het dik naar hun zin. Het was een gezellig weekend dat we volgepropt hebben met lokale activiteiten zoals survival, rodelen, lekker bubbelen in de jacuzzi en natuurlijk veel (buiten) eten.
Mike & Geoffrey

De week erna hebben we verschillende dingen in de omgeving gedaan.
Onder andere zijn we naar een waterpark geweest in de buurt van Montreux. Het was hartstikke leuk. Helaas hadden we niet in de gaten gehad dat we op een betaald parkeren-plaats stonden en bij terugkomst troffen we dan ook een bon onder de ruitenwisser. Shit ! Gelukkig viel het allemaal wel mee. Er zat een bekeuring in maar.....als we volgens het briefje 10 Zwitserse Frank in het bijgaande envelopje deden en die in de daarvoor bestemde brievenbus deponeerden, dan was het goed. Dat was nog minder dan een parkeerplaats bij een willekeurig Nederlands pretpark dus dat viel alles mee.
's-Avonds hebben we heerlijk aan het meer van Genève (waar Montreux ook aan ligt) gegeten en we hadden allemaal een heerlijk vakantiegevoel. Het mooiste van dat alles was/is dat we niet op vakantie zijn maar hier gewoon wonen en dus ruim een uur later gewoon lekker in ons eigen bedje lagen. Wat een voorrecht !!

Ook hebben we een bezoek aan het kantoor van de United Nations in Genève gebracht. Het was erg interessant om daar rond te lopen en we kregen een rondleiding van een gids. Bijzonder om te zien waar de wereldleiders regelmatig acte de présence geven en om wat meer over de United Nations te leren. Het was érg de moeite waard !
De huidige grootste conferentiezaal bij de United Nations in Genève

Een paar dagen later hebben we een klein motorbootje gehuurd om op datzelfde meer van Genève lekker te varen en te zwemmen. Het was hartstikke leuk. Eerst even spannend, de tank werd gevuld, er werd even uitgelegd hoe de motor aan en uit ging en c'est tout. Bonne voyage ! Daar gingen we dan, rustig de haven uit en het mooie meer op. Al gauw waren we helemaal gewend en genoten we van de uren op het water.
Broer & Zus

Afgelopen weekend is Geoffrey ook weer begonnen met zijn ijshockeytraining. Hij had zowel zaterdag als zondag training en kwam beide keren met een grote smile uit de kleedkamer. Hij had het dik naar zijn zin gehad dus dat belooft een erg leuk seizoen voor hem te worden !! Zijn trainer is een Amerikaan dus hij verstaat hem beter dan de (meest Franse) kinderen uit het team. Ook wel eens leuk, de omgekeerde wereld ;-)

Madison heeft deze week ponykamp. Ze heeft het goed naar haar zin. Ze vindt het nog altijd niet leuk als ik wegga 's-morgens nadat ik met mijn eigen paard klaar ben maar als ik haar 's-middags op ga halen, is ze druk Frans aan het kwetteren en vraagt ze me om weg te gaan en later terug te komen. Morgen de laatste dag en dan volgt aan het einde van de dag de diploma-uitreiking.

Volgende week donderdag gaan de kinderen weer naar school en ik moet bekennen : Na bijna 10(!)weken vakantie is dat ook wel weer prima. Op een gegeven moment is het mooi geweest en wordt het tijd om weer wat structuur en dagelijks ritme te krijgen. Geoffrey is alweer druk met zijn Franse sommen/vraagstukken en doet dat uitstekend. Vanaf volgende week komt de bijlesleraar weer iedere dag om de boel klaar te stomen voor de eerste schooldag. We zijn er (bijna) klaar voor !!!!

FAMILIEBEZOEK EN WEEKEND MILAAN

Inmiddels zijn we weer ruim een week verder en hebben we schone zus Daisy en zwager Sander op bezoek gehad. Alle kleinkinderen zaten met opa en oma in Attractiepark Slagharen dus ook zij waren tijdelijk kinderloos. Het was ERG gezellig. Ze zijn 4 dagen geweest en hebben lekker de toerist uitgehangen. René moest gewoon werken maar schoof uiteraard 's-avonds aan en zelf kon ik ook gewoon mijn paardenverplichtingen doen. Ze zijn lekker zelf de hort opgegaan met de cabrio en hebben een goede indruk van onze nieuwe wereld gekregen. De avonden hebben we met z'n vieren gevuld met bbq, bioscoop, uit eten gaan en de pre-fètes de Genève waar het donderdagavond een drukte van belang was.


Ideaal bezoek dus ! Op een gegeven moment heb je het zelf namelijk wel gezien met de toeristische attracties. Je neemt je bezoekers toch steeds mee naar dezelfde plaatsen en dan is het heerlijk als mensen er zelf op uittrekken en je niet de tourguide hoeft uit te hangen. Niet dat het niet gezellig zou zijn, integendeel ! Maar als je hier woont, staan je dagelijkse verplichtingen (in mijn geval bijv. de dagelijkse gang naar de stal) niet stil. Wij zijn immers niet op vakantie!! Daarnaast is het natuurlijk ook leuk als je er (in het geval van Daisy en Sander) gewoon ook lekker samen op uit kan trekken en je de auto tot je beschikking hebt. Dan heb je een 3e schoonzus-wielaandewagen helemaal niet nodig, temeer omdat René gewoon moest werken.

Op vrijdagmiddag ging de reis weer naar Nederland en nadat ik ze op het vliegveld had afgezet, heb ik René opgehaald uit het werk en zijn we samen vertrokken voor een heerlijk weekend Milaan. Over Milaan hoor je verschillende berichten. Veel mensen die hier wonen zijn er wel eens geweest want het is hier niet al te gek ver vandaan (ruim 3 uurtjes) en de meningen waren over het algemeen niet heel positief.
Wij waren dan ook blij verrast dat wij het er in ieder geval helemaal top vonden !
Echt een leuke stad met van alles wat : cultuur, shop till you drop, overzichtelijk (het verkeer viel ons 100% mee) en niet in de laatste plaats : HEEERLIJK eten !
Het hotel was pal naast een metrostation gelegen dus een ideale ligging.
Hier gaan wij zeker terugkomen, al is het maar om een voetbalwedstrijd te bezoeken met de kinderen (of in ieder geval met Geoffrey). Echt een heerlijk weekend waarbij we helemaal een vakantiegevoel hadden !!

En nu weer terug op het honk. René nog een weekje werken en ik lekker veel tijd op stal. Heerlijk hoor, ik geniet er goed van. Volgende week zijn de kinderen weer terug, begint René's vakantie en krijgen we de Beeloo's nog een weekend op bezoek. We hebben dus nog een paar leuke weken voor de boeg voordat in september de schooldeuren weer opengaan.

In het San Siro stadium

De Duomo

Het memorial aan de Franse kant van de Mont Blanc tunnel ter nagedachtenis aan het ongeluk in 1999

VAKANTIE: BLOGKOMKOMMERTIJD

Ik word op velerlei manieren behoorlijk achter mijn kladden gezeten voor een update van de blog. Het is dan ook nog nooit zo stil geweest in blogland maar dat komt door de vakantie.

De kinderen hebben begin juli vrijgekregen en vanaf die tijd zijn we alleen maar bezig geweest. Eerst was daar oma Lies die de eerste 2 weken van de vakantie op bezoek was. We hebben een aantal uitstapjes gemaakt, zoals naar het historische plaatsje Yvoire.



Een dag nadat oma vertrokken was, was de grote dag voor Madison. Haar pony Chocapic was eindelijk van haar. Sinds die dag werd er dagelijks een hoop getut: geborsteld, geknuffeld, gelopen, gewassen, gereden, zadel eraf, zonder zadel gereden, weer geknuffeld....enfin, een paar uur per dag is zo makkelijk gevuld.



Weer een dag later kwam goede vriendin Saskia met kinderen aan. Wij hadden baby Jacky nog niet in levende lijve gezien en de kinderen waren dan ook niet bij hem weg te slaan.



Het was erg gezellig om elkaar na ruim een half jaar weer te zien en we hebben dan ook uren in de jacuzzi lekker zitten kletsen onder de Franse sterrenhemel.
Natuurlijk moesten de paarden geshowd worden en Jacky kon het prima vinden met onze nieuwsgierige 'Chock'.



De jongens hebben zich onder andere uit kunnen leven in de rodelbaan boven op de berg wat ook weer voor leuke momenten zorgde.



Nadat Sas weer vertrokken was, gingen de kinderen en ik ons opmaken voor ons vertrek naar Nederland. Maandagmorgen vertrokken we en de vlucht ging om 6.55 uur. Vroeg uit de veren dus ! René bracht ons weg en toen we om 5.45 uur in de auto zaten, vond ik het toch net even te laat. We hadden eigenlijk gepland om om 5.30 uur weg te gaan maar het lukt mij nooit om op tijd te komen of weg te gaan.
Toen we even over zessen het parkeerterrein van het vliegveld opreden bleek het er ontzettend druk. Ik schoot alvast de auto uit om in te checken bij een van die handige check-in-computers en Rene zocht verder naar een parkeerplaatsje. Het E-ticketnummer werkte niet en dus wilde ik mijn paspoort scannen. Het eerste pasppoort dat ik uit mijn tas diepte was van Geoffrey, de tweede van Madison en de derde én laatste: van René........... Duh !! Ervaren wereldreizigster als ik ben, eentje die het allemaal weet te vertellen en dan dit..... Met enige paniek stormde ik weer naar buiten waar Rene net aan zijn 2e rondje ging beginnen. "Ik heb het verkeerde paspoort gepakt" schreeuwde ik nog net niet. De kinderen en koffer werden uit de auto getrokken en Rene ging in razendtempo terug naar huis.
Het was inmiddels 6.15 uur. De vlucht ging om 6.55 uur. Het was tegen beter weten in maar liever iets gedaan dan nu de strijd al op te geven. Ik begaf mij naar de incheckbalie waar ik de enige was. Alle andere passagiers waren al lang ingecheckt. Gelukkig werd ik geholpen door een erg aardige Zwitser/Fransman die mij in ieder geval al incheckte maar mij nog geen boarding pass mocht geven. De koffer werd op stand by gezet en ons restte niets anders dan wachten. Als de man informeerde hoe lang het nog duurde zei ik steevast : "Nog 5 minuten". Zoals te doen gebruikelijk in dit soort situaties leken de minuten uren te duren maar eindelijk kwam om 6.45 uur, tien minuten voordat de vlucht zou vertrekken, het verlossende telefoontje van René: "Ik ben er bijna". Snel rende ik naar buiten waar ik de paspoorten omwisselde en racete ik weer naar de balie waar ik op vertoon van het paspoort mijn boarding pass kreeg. Rennend gingen de kinderen en ik de roltrap op richting de douane. Onderweg omhoog zag ik René de hal in komen rennen. Zwaaiend en roepend kon ik zijn aandacht trekken en sjeesde ook hij de roltrap op om de kinderen en mij nog even gedag te zeggen. Het ging allemaal in een razendtempo. Bij de security check werden we na wat geharrewar met voorrang doorgelaten en konden we doorlopen naar de gate waar de stewardess al druk gebarend op ons stond te wachten. Nadat we het vliegtuig instapten, gingen onmiddellijk de deuren dicht en konden we vertrekken. Wat een consternatie..... Maar we hadden het gered, met dank aan het vriendelijke grondpersoneel aan de balie.

Op Schiphol aangekomen moesten we eerst onze huurauto ophalen en daarna konden we eindelijk op weg. Eerst naar Den Haag waar ik de komende 4 dagen bij mijn moeder zou slapen en waar Madison ook de eerste 2 nachten zou blijven. Daarna snel doorgereden naar Maasland waar Geoffrey niet kon wachten om naar zijn vriend Bas te gaan. Ook Bas vond het allemaal erg leuk en spannend om Geoffrey weer te zien en 2 minuten later waren de vrienden weer verenigd alsof ze elkaar gisteren nog gezien hadden.

De rest van de week was gevuld met afspraken met familie, vrienden en vriendinnen, shoppen en op woensdag en vrijdag fungeerde ik ook nog als taxichauffeur om de kinderen naar een volgend slaapadres te brengen.
Vrijdag gingen we richting de camping van opa Otto en oma Micky die al vol verwachting met andere familie op ons zaten te wachten. Madison's verjaardag werd dunnetjes overgedaan met een heuse verjaardagstaart met paard en Madison werd bedolven onder de kadootjes.
Daarna was het voor mij tijd om te vertrekken richting Schiphol. De kinderen blijven 2 weken op de camping in Nederland en die halen we dan weer op.

Gelukkig verliep de terugreis een stuk voorspoediger en verliep ondanks dat het de drukste dag van Schiphol was (volgens teletekst) alles snel en op tijd.
Om 20.15 uur landde ik weer in good old Genève waar René me al op stond te wachten.
Home sweet Home !!!!
We zijn lekker uit eten geweest en daarna kon ik mezelf natuurlijk niet bedwingen om even langs mijn Mango (paard) te gaan. Hij lag lekker in zijn box en ik kon er rustig een kwartiertje naast gaan zitten. Het was een heerlijk "samen"-momentje in de verlaten stal om 22.00 uur.

Dit weekend doen we lekker rustig aan. Het is heerlijk weer en we zitten veel buiten.
Morgen gaat Rene uiteraard weer aan het werk en ik ook. Immers, Sander en Daisy komen aanstaande dinsdagmiddag aan om een paar dagen hier door te brengen en er moet nog een hoop opgeruimd en schoongemaakt worden.
De drukte gaat dus nog even door.....
Regelmatige updates durf ik dan ook niet te beloven in deze hectische vakantietijd maar een eerste stap is gemaakt.........