WINTERWEEKEND

De afgelopen week zagen wij de eerste sneeuw op de bergen in de Jura verschijnen en ons realiserend dat de winter nu echt in aantocht was, gingen we dit weekend maar eens wat spijkers met koppen slaan.

Nadat de mannen zaterdag terugkwamen van de 2 uurtjes "hockey libre" op de ijsbaan en de vrouwen terugkwamen van de paarden, gingen we op weg naar Carouge (bij Genève) om ski's en schoenen te regelen voor het hele seizoen. Het slechte weer had meer winkelend publiek in de auto doen laten stappen want er stond op de afrit van de snelweg al een file richting het winkelgebied.
Soms heb je echter wel eens van die dagen dat alles mee lijkt te zitten. Zaterdag was zo'n dag.
Na aanvankelijk in een slakkegangetje het parkeerterrein eindelijk bereikt te hebben, ging pal voor de deur iemand weg en hadden we dus een parkeerplaats. Dat kwam niet slecht uit want het regende flink. Eenmaal binnen trokken we een nummertje en zagen we dat er 34 mensen voor ons waren. Dat was even slikken maar niets kon onze goede bui doen verdwijnen. Overal lagen nummertjes van diezelfde dag. Op die briefjes werd ook aangegeven hoeveel mensen er nog voor je waren. Degenen die die zaterdag om 10.30 uur binnen waren geweest (het was inmiddels 15.00 uur), hadden maar liefst 69 mensen voor zich gehad. Het kon dus altijd erger. Tijdens het doden van de tijd ging deze Sherlock op zoek naar ongebruikte briefjes et voilà, ik vond er eentje !! Iemand vond het wachten kennelijk mooi geweest en had zijn briefje ergens neergelegd. Het nummer was bijna aan de beurt. Toch enigszins gespannen wachtten we tot we aan de beurt waren. Stel je voor dat we door de mand vielen. Sta je toch mooi voor joker in een volle winkel..... Nummer 219 was aan de beurt en wij hadden 220....
"PING" hoorden we en zagen tot onze verbazing dat het nummerapparaat van 219 naar 222 versprong. Sndvrr.... hoe kan dat nou ? Zou ons gevonden nummer 220 al in het systeem geblokkeerd zijn ofzo? Vol bravoure sprak ik een winkelmedewerker aan en zei haar dat wij aan de beurt waren maar dat het nummerapparaat ons nummer had overgeslagen. Gelukkig werd ik hierin gesteund door nummer 221 en dus konden wij meelopen. Joepie ! Dat scheelde minimaal een uur !

We werden op een zeer vakkundige en snelle manier geholpen en dus gingen we een half uur later bepakt en bezakt de winkel weer uit !! René kocht nog een jack en voor Geoffrey kochten we nog een helm. Die had afgelopen seizoen zonder helm geskied maar aangezien beide kinderen vanaf Januari naar skiles gaan op woensdagmiddag, was de helm verplicht.

Daarna naar de oude stad in Genève waar we erg gezellig hebben gegeten in een Italiaans restaurant en daarna voldaan naar huis. Het was een leuke dag geweest.

Zondagmorgen besloten we 'naar boven' te gaan met de slee. De sneeuw lag nu al een paar dagen op de toppen dus we waren benieuwd wat we aan zouden treffen. De doos met wintersportspul werd uit de garage getoverd en 'in tenue' gingen we naar boven.
Het was een mooi ritje (een kleine 15 minuten rijden). Het landschap veranderde enorm snel en boven aangekomen lag er een enorm pak sneeuw waar naar hartelust gesleed kon worden. Het was jammer dat de liften nog niet open zijn want er lag meer dan genoeg sneeuw om goed te kunnen skiën. Het was gezellig druk op de piste en niet al te koud. We vermaakten ons prima voor een paar uurtjes en daarna gingen we weer terug naar beneden.
Er moest nog huiswerk gemaakt worden en Madison & ik moesten nog naar de paarden waar we ook weer een paar uur doorbrachten. Toen we terugreden van de manege besloten Madison en ik om in de jacuzzi te gaan. Bij thuiskomst bleken Geoffrey en René daar al in te liggen en snel sloten we aan. Het was heerlijk, in het donker in een lekker frisse buitenlucht, heerlijk bubbelen in het warme water. We kwamen helemaal bij.

Het is een supergezellig winterweekend geweest.
Hieronder nog wat foto's van de verandering van het landschap tijdens ons ritje 'naar boven'.
















Vanaf halverwege de berg naar beneden gefotografeerd, het meer van Genève op de achtergrond.

MOE MAAR NIET VOLDAAN

De herfstvakantie is hier inmiddels begonnen en afgelopen vrijdag togen wij direct na school richting het vliegveld voor een paar dagen Nederland.
Aangekomen verliep alles voorspoedig tót we bij de gate aankwamen. De vlucht werd almaar later en later gescheduled en op een gegeven moment was daar het verlossende woord : de vlucht werd geannuleerd (wegens technische problemen) en ging pas de volgende dag om 10.10 uur. De passagiers kregen een hotelovernachting en wij gingen gewoon naar huis. Vooral Geoffrey was teleurgesteld maar een stevig Mc.Donalds menu maakte een hoop goed.

Daarna naar bed en de volgende morgen weer vroeg eruit, wederom op weg naar het vliegveld. Bij het inchecken wist men ons direct te vertellen dat er een fout was gemaakt de avond ervoor. De vlucht ging niet om 10.10 uur weg maar om 12.10 uur.
Rustig doorademen, tot 10 tellen en je niet druk maken. Een lichte vorm van ergernis was echter wel waarneembaar.....

Het lange weekend was gevuld met allerlei afspraken. Enige familie werd bezocht, met wat vriendinnen werd gegeten en niet onbelangrijk: ik kon heerlijk weer naar mijn eigen vertrouwde kapper...... Daar had ik écht tijd voor ingeruimd. Het was heerlijk en het zit weer helemaal als gegoten. In Frankrijk heb ik uiteraard wel een kapper bezocht maar helemaal naar mijn zin was het toch nog niet.

Geoffrey en Madison hebben op hun oude school, de Aloysius in Maasland, weer een middag meegedraaid. Geoffrey vond het geweldig om al zijn klasgenoten weer te zien, Madison vond het ook leuk en zo hadden die twee een erg leuke middag. Natuurlijk werd er na school gespeeld bij vriendje cq vriendinnetje. Het bezoek aan Maasland was dan ook zeer de moeite waard.

Woensdagmorgen vroeg zaten we weer in het vliegtuig, terug naar huis.
Er waren nog zoveel andere mensen die ik nog even had willen zien en er waren nog zoveel andere winkels waar ik nog graag had geshopt maar gebleken is wel dat 3,5 dag eigenlijk te kort is. Alles moet gehaast en je komt eigenlijk toch niet toe aan wat je allemaal wilt doen.

Moe dus maar in die zin niet voldaan. We hebben genoten van wie en wat we wel gezien hebben maar hadden graag nog veel meer gedaan. Reden genoeg om in de toekomst weer een weekendje Pays Bas te plannen.
Voorlopig genieten we hier weer van de herfstvakantie die lekker nog tot 5 november duurt...

ORANGE SHOP

Vandaag stond weer een onvermijdelijk bezoek aan de orange-shop op het programma. Al maandenlang betalen we voor een extra internet telefoonlijn voor de internationale gesprekken maar deze functioneert niet. Beetje zonde van het geld. Immers, we bellen nu voor de hoofdprijs naar het buitenland én betalen de maandelijkse abonnementskosten voor het internationale abonnement dat we niet kunnen gebruiken.

Ervaring met de orange shop, waarover maanden geleden ook al uitvoerig verslag is gedaan, heeft geleerd dat je ruimschoots de tijd moet nemen als je bij deze jongens langsgaat. En tijd, dat is doorgaans waar het hier aan ontbreekt met paard, pony, ijshockey heenenweergerace, het huishouden én niet in de laatste plaats: Franse les.
Dat laatste staat momenteel 3,5 week stil. Hallelujaa!! Ik weet, ik kies er zelf voor maar wat heerlijk dat het onverwacht even een paar weken stilligt. De herfstvakanties zijn in Zwitserland en Frankrijk niet op elkaar afgestemd en zelfs binnen Zwitserland hebben de internationale scholen een andere vakantieweek dan de openbare scholen. Van iedere smaak zit er iemand in onze Franse les (en dat met maar 5 mensen in de groep !) en dus moet met iedereen rekening gehouden worden. Resultaat: 3,5 week geen Franse les.
Ik geniet met volle teugen. Wat een tijd extra !
Vandaag pas de 2e 'vrije' dag maar de keuken is al bijna afgeverfd én ik kon vandaag dus naar de Orange shop.....

Met mijn modem in een tasje ging ik op pad. Ik had ruim een uur de tijd voordat ik naar de Nederlandse school moest (in hetzelfde stadje) om de kinderen op te halen.
Toen ik aankwam, bleken er 3 mensen voor me te zijn. 'Makkie' dacht ik nog en plofte neer op de enige stoel die er stond. De minuten verstreken en na 20 minuten was er nog niks gebeurd. Er waren 2 medewerkers die hielpen dus ik werd wat zenuwachtig.
De rij werd buiten allengs langer en ik had medelijden met de mensen die achteraan aansloten. Binnen leek niemand zich druk te maken over het groot aantal wachtenden. Telefoons werden op het dooie akkertje geïnstalleerd, batterijtjes erin gedaan, nog even een gezellig praatje hoe lekker het zonnetje scheen etc. Nadat een klant weg was, werden rustig alle notitieblaadjes doorgebladerd en één voor één tot een propje verfrommeld. Jaja, je gaat op alle details letten als je ziet dat je in tijdnood dreigt te raken.......

Vijf minuten voordat ik wegmoest, was ik aan de beurt. Snel legde ik de medewerker uit wat het probleem was en vertelde in 1 adem door dat ik nu écht naar school moest om de kinderen op te halen. "Ohhhh, geen probleem hoor, gaat u maar" zei de meneer die zich helemaal nergens druk om leek te maken. "We zien u later wel weer, ik controleer uw modem wel".
Met een 'erg bedankt en tot straks' spoedde ik me naar school waar ik net op tijd aankwam om zoals afgesproken het laatste half uur van een schoolvoorstelling bij te wonen. Nadat dit afgelopen was, werden de kinderen ingeladen en togen wij weer naar de Orange shop.
Via de uitgang ging ik illegaal naar binnen. Ik ging natuurlijk niet wéér in de rij staan. Eenmaal binnen zag ik vanuit de winkel nog steeds dezelfde mensen buiten in de rij staan en dat, terwijl ik toch ruim 3 kwartier weg was geweest.
Mijn meneer was in geen velden of wegen meer te bekennen. Zodra de registratie-medewerker vrij kwam, schoot ik hem aan.
Aardige man, dat moet gezegd. Als je eenmaal aan de beurt bent, kan niemand zeggen dat er niet uitgebreid tijd voor je wordt genomen. Maar goed, dat is tegelijkertijd ook het probleem........
Enfin, via de andere meneer hoorde ik dat het modem was getest en er niks aan het handje was. Helaas dus maar het ligt volgens de shop waarschijnlijk aan de lijn thuis......Het lijkt mij een erg sterk verhaal maar helaas ben ik natuurlijk niet bij het uittesten van het modem geweest.
Ik kreeg een telefoonnummer mee dat ik dan maar moet bellen en misschien kunnen zij het oplossen.
Eens kijken wanneer we daarvoor tijd gaan maken..........

CULTUURVERSCHILLEN

Keer op keer loop je hier tegen de cultuurverschillen aan tussen Nederland en Frankrijk.
Het niet nakomen van afspraken is al uitgebreid aan bod geweest in deze blog (zie: bubbelverhalen). Inmiddels hebben wij daar dan ook de nodige ervaringen mee en proberen we afspraken met bedrijven tot een minimum te beperken.

Inmiddels is mij ook bekend dat als je iemand niet kent (bijv. de 16 jarige zaterdag-cassière bij de supermarkt), je altijd Vous (U) moet zeggen en nooit Tu (jij) moet gebruiken. Als je Tu gebruikt, komt dit over als ongelooflijk respectloos. Moeilijk, ik ben nogal van de jijen en jouwen, waarbij dat in mijn geval nooit iets afdoet aan het respect dat ik voor iemand heb.

Ken je iemand niet goed, dan zeg je ook geen Salut (Hoi) als je iemand tegenkomt. Het blijft bij het meer formele Bonjour. Salut is prima voor kinderen of voor vrienden & vriendinnen (van gelijke leeftijd of jonger) maar daar blijft het dan ook bij.

In Frankrijk zijn ze van het betere stampwerk op school. Geoffrey & Madison moeten regelmatig hele gedichten uit hun hoofd op kunnen dreunen. Zelf denken is niet heel belangrijk, gewoon 'orders opvolgen' om het even heel kort door de bocht te zeggen. Ook aan gedragsregels wordt veel waarde gehecht. Iedere leerling moet ieder jaar de gedragsregels van school ondertekenen en zo wordt bijv. in de zomer verzocht om de kinderen geen blote buiken truitjes aan te doen, of erg korte rokjes. Geoffrey zegt ook weleens : "Ze zijn allemaal zo gehoorzaam mam. Niemand doet iets geks of stouts"

Madison is in de zomer 7 jaar geworden en heeft iedere dag huiswerk. Ook heeft ze sinds deze week bijles op school. Prima overigens dat er extra aandacht aan Frans wordt gegeven, dat pakt school weer goed op.
In praktijk betekent dit voor Madison dat ze 2 dagen per week tot 17.30 uur op school zit. Vandaag kwam ze om 17.45 uur thuis en toen ik in haar huiswerkschrift keek, viel ik bijna om van verbazing (en ergernis om heel eerlijk te zijn). Voor morgen moet een dictee geleerd worden (+/- 15 woorden), een gedicht geleerd (+/- 10 regels) en moeten er 3 bladzijden van een boek gelezen worden. Wat mij betreft een beetje teveel van het goede ...

Dit zijn een paar voorbeelden van de lastige verschillen. De ene dag valt het je niet eens op, de andere dag moet je er heel flink van zuchten.......
Maar 's-lands wijs, 's-lands eer. Ik ben de eerste die zich daaraan conformeert.

Wat ook opvalt en dat is weer van een andere, lees: leuke categorie : Als de politie staat te controleren, wordt je hier ALTIJD met lichtsignalen van tegenliggers over geinformeerd. Eerst dacht ik dat er wat mis was met mijn auto maar al gauw had ik het in de gaten. In Nederland wordt dat af en toe gedaan maar hier is het echt standaard. Daar kan ik dan wel weer vrolijk van worden.
Ook liften is hier aan de orde van de dag. De bussen rijden niet echt regelmatig en dus staan er hele volksstammen te liften en worden ook achter elkaar meegenomen. Tot nu toe heb ik me er nog niet aan gewaagd. Moet je weer Frans gaan praten, ik ben blij dat ik dat in de auto even niet hoef te doen en lekker naar World Radio Switzerland (Engels) kan luisteren ;-)

KLAAR MET GEEL

Helemaal klaar met geel, zowel op de blog als in de keuken. In de keuken wordt het parelgrijs, het ziet er gelijk een stuk strakker uit en we zijn na 1 laag en na 1,5 muur al tevreden met het effect. Op de blog wordt het blauw. Ik zeg : Welkom blauw !

LAPPENMAND

Afgelopen weekend had Geoffrey zijn eerste ijshockeywedstrijd in Zwitsers tenue en guess what.... hij scoorde ook het eerste goal voor zijn team !! Hij wordt getraind door oud NHL-speler Michal Grosek dus we zijn helemaal blij. Beter kun je niet krijgen. Het is toch wel heel erg leuk dat ijshockey hier een grote sport is. In Den Haag hadden we natuurlijk ook een prima jeugdopleiding maar het is hier alleen maar beter geworden.

De eerste volle schoolweek zit er ook weer op. Ook de eerste volle week waarbij ik nu 3 keer per week Franse les heb (in ieder geval tot de kerstvakantie). Ik vraag me nu al af of dit niet een wat te voortvarende afspraak is geweest. Drie ochtenden in de week is best pittig als je ook nog een paard hebt (die alle middagen opslokt) én een huis(houden) draaiend moet houden.
Op de woensdagen zijn de kinderen de hele dag vrij, nou ja vrij...De dag is gevuld met een sneller bezoek dan gebruikelijk aan paardlief en een heen en weer rijden naar de ijshockeytraining waarbij op de terugweg het gaspedaal even wat dieper ingedrukt wordt omdat hier dan weer de Franse leraar voor Geoffrey op de stoep staat. Nadat deze is voorzien van de gebruikelijke thee met een koekje, racen Madison en ik wederom naar de manege voor haar privé-springles om 16.30 uur.
Blijft over de vrijdag waarbij ik de ochtend vrijhoudt voor overige afspraken (afgelopen week had ik gelukkig niets staan en dus heb ik een begin gemaakt met het verven van de keuken....). 's-Middags heb ik mijn dressuur-privéles en daarna weer naar school om de kinderen te halen.

Gisteren ging het even mis. Mango liep fantastisch maar blijft altijd een felle donder die erg gauw schrikt van een tractor hier of een windvlaag daar. Altijd opletten geblazen dus. Tijdens de les draag ik een zendertje in mijn oor waarbij ik de instructrice dus in mijn oor hoor praten. Er hangt dus een draadje aan dat weer verbonden is met een klein kastje dat aan mijn broekband geclipt zit.
We gingen fantastisch Mango en ik, en waren een dressuurproef aan het oefenen voor een wedstrijd van binnenkort. Zittend in een galop, springt ineens het kastje los van mijn broekband en slaat tegen Mango's flank aan. Hij schrok zich te pletter en maakte een enorme sprong naar de zijkant. Eén zo'n onverwachte sprong kan je doorgaans nog wel opvangen maar ik had geen tijd om te herstellen. Het kastje bleef immers bij iedere stap tegen hem aan slaan en ik was druk bezig om mezelf in het zadel te houden dat ik niet ook nog eens dat kastje kon pakken (dat ergens bij mijn voet aan het bungelen was). Afijn 20 seconden later waarbij Mango nog steeds panisch alle kanten opsprong vloog ik ernaast en viel op mijn rug op de grond. Door de klap krijg je even geen adem meer. Hoewel ik dat al talloze keren heb gehad en dus ook weet dat dat vanzelf weer terugkomt, blijf ik dat altijd een erg vervelende ervaring vinden. Terwijl ik ging vallen schoot in die split second door me heen : Oh jee, ik ben geen 20 meer, als ik maar niks breek......
Gelukkig viel het mee. Veel pijn in mijn onderrug van de val maar niet het gevoel dat er iets mis zou zijn.
Snel weer erop geklommen en mijn les afgemaakt. We sloten prima af.
Toen ik 15 minuten later afstapte voelde ik wel dat alles enorm aan het verstijven was en tegen de avond kon ik nauwelijks nog op of om.

Snel werd Alice, mijn fantastische Zweedse back up als ik op vakantie ben of niet kan rijden, ingeschakeld en zij zou in ieder geval vandaag gaan rijden.
Waar ik eigenlijk verwacht had dat ik vandaag 'slechter' zou zijn, valt het me mee. Natuurlijk nog erg beurs en moeilijk in de bewegingen (alles heel rustig aan) maar niet slechter dan gisteren. Wel pijn in mijn nek maar dat is natuurlijk ook logisch na zo'n val.
Morgen nog een beetje rustig aan en dan maandag er hopelijk weer op.
Vandaag kon ik wel mooi foto's nemen van mijn fantastische paard toen Alice aan het rijden was. Dat is dan weer een voordeel van verplicht aan de kant zitten !

WE ZIJN BEGONNEN !

Vanmorgen was het dan zover. Voor de kinderen weer een spannend moment. Terug naar school. Natuurlijk zijn ze nu bekend op de school maar een begin van het schooljaar hebben we nog niet meegemaakt en dat gaat hier toch wat anders dan in Nederland.

Op school aangekomen was het een drukte van belang. Op het schoolplein staan grote borden met daarop papieren en namen van de kinderen en de klassen. Je moet dus gaan checken bij wie je in de klas komt en in welke klas je zit. Dat is tot dan dus nog niet bekend aangezien het lerarenkorps dit pas tijdens de zomervakantie beslist. Geoffrey en Madison waren allebei blij met de klas waarin ze ingedeeld waren. Nu nog de rij zoeken waar ze heen moesten. De kinderen moeten zich bij aanvang zowel 's-morgens als 's-middags immers in een rij twee aan twee opstellen. Geoffrey ging er al gauw vandoor. Die wist precies waar hij heen moest en zijn zelfvertrouwen groeide met de minuut. Madison had zoals verwacht wat meer moeite maar de nieuwe juf pakte onmiddellijk haar hand en was dus zeer doortastend. Prima, we waren er blij mee.

René naar zijn werk, ik naar de osteopaat in Zwitserland (aangezien ik nog wat naweeën heb van het feit dat ik vorige week door mijn rug ben gegaan) en het gewone leven was weer begonnen. Om 11.30 uur had ik twee opgetogen kinderen (+ buurmeisje) in de auto zitten die helemaal blij waren dat alles 'goed gegaan' was.

Inmiddels heeft Madison afgelopen dinsdag ook haar eerste springles gehad op haar pony. Het ging geweldig. Ik keek mijn ogen uit en zo ook de instructrice die mij meerdere keren vroeg of dit écht de eerste keer was dat ze sprong. Onze springkampioenspony was ook weer helemaal in zijn element. Die bloeit helemaal op als hij mag springen. Erg leuk om te zien die twee. Het belooft een mooi team te worden samen. Onderstaand een ieniemienie-10seconden-filmpje van een vleugje les.