BIJNA EEN JAAR VOORBIJ....

Twee weken geleden alweer sinds de laatste update. De tijd vliegt, met name in deze feestmaand. Om het leed van het lang wachten te verzachten hierbij een lange blog vol met foto's.
We hebben Sinterklaas gehad die ook hier zijn pakjes heeft kunnen achterlaten. De kinderen hadden wat ingestudeerd op de Nederlandse school en alle klassen mochten dit in een lange (!) voorstelling laten zien. Ook Sinterklaas en de Zwarte Pieten waren aanwezig. Op pakjesavond zelf had Sint een grote tas met veel pakjes voor de voordeur klaargezet en zo hadden we een gezellige oerhollandse avond temidden van veel kruid- & pepernoten waarmee de oma's uit Nederland ons in ruime mate hadden voorzien.

Een dag later werden de kerstspullen uit de garage gehaald en werd ons huis in kerstsfeer gebracht. Onze eerste kerst in ons huis. Het ziet er gezellig uit. Vorig jaar zaten wij met kerst in het hotel, te wachten tot eindelijk de overdracht bij de notaris kon plaatsvinden. Wat lijkt het allemaal al lang geleden.






De kerstrapporten zijn afgelopen week uitgedeeld en wat kunnen wij weer trots zijn op onze kroost. Geweldige cijfers en lovende woorden over kinderen die immer nog goede vooruitgang boeken.

Gisteren had Geoffrey een ijshockeywedstrijd in Chateau d'Oex (Zwitserland). Een romantisch dorp in de bergen. René was samen met hem gegaan omdat Madison en ik 's-avonds naar het kerstdiner van de manege gingen. René belde helemaal enthousiast op dat het een geweldige locatie was. Een buitenbaan in een schattig dorpje, temidden van bergen en volop sneeuw. Het was het perfecte plaatje van hoe een ijshockeywedstrijd er eigenlijk uit hoort te zien. Een volgende keer (in februari) dat we daar weer 'uit' spelen, gaan Madison en ik dan ook zeker mee om dit ook zelf te ervaren.

Vandaag was de dag aangebroken van Madison's eerste wedstrijd met Chocapic. Het was een combinatie spring/behendigheidswedstrijd. De hindernissen werden afgewisseld met slalom, vlaggensteken (vlag pakken, 2 sprongen met de vlag, vlag in een kleine pion steken) en een volte rondom blokken. Een aantal ingebouwde behendigheidsonderdelen dus. Madison was veruit de jongste op dit onderdeel en als enige met een shetlander; de anderen waren allemaal grote pony's dus wij vonden het toch wel spannend. Zijzelf kende geen enkele twijfel. Ze moest als eerste starten en ging als de brandweer. Ze was even 'de weg kwijt' toen ze de vlag moest pakken maar dacht dat ze eerst nog een andere sprong moest doen, waardoor ze 'kostbare seconden' verloor ;-) maar daarna herpakte ze zich snel en maakte het parcours prima af. Met deze rit (die 'op tijd' gaat) werd ze 2e !! Een geweldige prestatie voor de eerste wedstrijd van onze jongste!!

Superteam !

Prijsuitreiking. Een toepasselijke kerstsok en natuurlijk een rozet die vanaf dat moment overal mee naar toe is gegaan en nu onder haar kussen ligt

Hieronder een filmpje van de wedstrijd van onze 7-jarige kanjer, gemaakt door een trotse moeder. Voor het leukste effect, zet het geluid aan want de aanmoedigingen vanuit het publiek zijn ook érg leuk ;-)
1. Start tussen de vlaggen + Slalom
2. Volte rondom blokken
3. Hindernis
4. Hindernis
5. Vlag pakken
6. Hindernis
7. Hindernis
8. Vlag terugplaatsen in pion
9. Hindernis + finish

KLUSTIJD

Enige tijd geleden kreeg ik ineens de klus-geest. Zoiets gaat bij mij in golven. Bij René gebeurt dat doorgaans niet want die heeft een hekel aan klussen en daarbij ziet het huis er wat hem betreft, prima uit. Het moet gezegd, alles is nieuw en keurig afgewerkt maar in mijn vrouwenbeleving is er een groot verschil tussen prima afgewerkt en "je smaak zijn". Mannen zijn daar in regel iets minder uitgesproken in en de mijne vormt daarop geen uitzondering.

De keuken was geel/oranje. Op zich niks mis mee maar niet mijn kleur. Op een goed moment kreeg ik ineens een ingeving dat 'ie parelgrijs moest worden en zo geschiedde. De verf werd gehaald en enthousiast ging ik aan het werk. Ik vind klussen (en met name verven) overigens erg leuk. Dit soort klussen worden bij mij echter wel wat uitgesmeerd omdat ik vanwege mijn drukke dagelijkse programma, alles tussendoor moet doen. Nadat het verfwerk af was en wij beiden erg blij waren met het resultaat, kocht ik ook nog een gordijnrails en gordijnen voor de finishing touch. Normaal doet René het boor- & ophangwerk maar in een enthousiaste bui nam ik bij thuiskomst, een uurtje voordat de kinderen uit school kwamen, de boor ter hand. De eerste keer en het viel me niet tegen. 's-Avonds kon ik René dan ook niet alleen verrassen met de finishing touch in de keuken, maar ook met het feit dat hij in het keukenproject helemaal niets hoefde te doen.

Aangestoken door de keuken die nu wel helemaal onze stijl was én door Maaslandse vriendin Mariette die met de koop van haar mooie nieuwe huis vol enthousiaste verhalen zit met wat ze allemaal gaat doen, wilde ik gelijk door met de logeerslaapkamer.
Echter, daar moest nieuwe vloerbedekking (vinyl) in, de deuren moesten geschaafd, er moest worden behangen en uiteraard nieuwe plinten. Het behangen besloten we zelf te doen, voor de vloer, plinten en het schaven van de deuren besloten we een bedrijf in te schakelen. Ook hadden we nog een kast in Geoffrey's kamer die nodig afgemaakt moest worden. Geen Frans bedrijf dit keer want voor je het weet ben je weer weken verder omdat ze niet komen opdagen, maar een Engels(talig) klusbedrijf waarvan er hier in de omgeving ook een aantal zitten.
Het eerste bedrijf hield zich prima aan de afspraak en maakte een goede indruk. Helaas had dit eenmansklusbedrijf geen ervaring in het leggen van vinyl en zei dat ook eerlijk. Geoffrey's kast werd super afgemaakt maar de logeerslaapkamer was nog steeds niet gedaan.
Het tweede bedrijf werd benaderd. Deze zou komen. Op woensdag na 14.00 uur. Helaas, deze man woont waarschijnlijk te lang in dit gebied want hij kwam niet. De volgende dag kreeg ik 's-middags een mail dat hij een spoedklus tussendoor had gekregen en dus helaas niet had kunnen komen. Een telefoontje was kennelijk niet bij hem opgekomen en ik was al gelijk klaar met hem.
Bedrijf nummer 3 was aan de beurt. Uiteindelijk wint nou eenmaal de aanhouder. De man was keurig op tijd, nam alles netjes op en zei me een prijsopgave te geven. Twee dagen later kreeg ik een enorm bedrag door. Nadat ik om een specificatie had gevraagd, deelde hij me mee dat hij uitgegaan was van 2 man à 9 uur dus 18 uur in totaal. Let wel, we hebben het hier over een vierkant stuk vinyl leggen én een paar plinten.
En toen was ik er klaar mee. We gingen het goddorie gewoon zelf doen. Wat een geklooi met al die lui.

Het volgende weekend werd er behangen. Het ging prima. We waren een goed team en in het weekend zat alles erop.
Toen de vloer. Op dinsdagavond begonnen we en 2 uur later waren we klaar. Weliswaar nog niet met de plinten maar wel met het erinsnijden. Het lag keurig en er was geen enkele snij-fout gemaakt. Dit weekend de plinten ertegenaan en toen konden we elkaar trots een high five geven. HA ! Who needs professional handymen ?

Nu is onze eigen slaapkamer aan de beurt. Jazeker, ik ga in een straf tempo door. De wand achter ons bed krijgt behaard bruin/wit koeienbehang, een behang waar ik sinds het begin al helemaal verliefd op was. Ik hoop dan ook dat ze het nog hebben. Deze week ga ik naar de binnenhuisarchitect die dealer is van het merk. Ik hoop uit alle macht dat het nog steeds in de collectie zit en hij het voor me kan bestellen.
René hoort het licht zuchtend aan.....het is uiteindelijk maar 1 wand en de vloer ligt er prima bij dus daar hoeft niets aan gedaan. Dat scheelt !

Voor de meiden overseas, de dame bijna overseas maar nu nog in Nuenen én de overig geïnteresseerden: Ik heb foto's gemaakt van ons projectje. Ik begon een beetje laat met de 'voor'-foto's maar je krijg een idee van de kleuren. Enjoy !


Deur naar de gastenbadkamer voor

Deur naar de gastenbadkamer na



Muur + toegangsdeur voor

Muur + toegangsdeur na



Raam voor (de goede gordijnen waren al gemaakt en hingen al een poosje)

Raam na



Vloer voor
Vloer na

ZOMERWEER

Het zijn rare tijden in November als het over het weer gaat. Zo berichtte ik vorige keer over sleëen in de sneeuw; vandaag was het maar liefst 18 graden, werden de
t-shirts weer uit de kast getrokken en een blik op de berg leerde dat ook de sneeuw weer helemaal weg is.

Ook voor de paarden is het lastig. De afgelopen tijd is het flink koud geweest en alhoewel Mango nog niet geschoren was (vandaag gebeurd) en dus nog een warm eigen jasje had, had hij ook een (warme) deken op voor de koude nachten en de uren dat hij buiten in het veld loopt. Gisteren had Mango de hele dag lekker in de wei gelopen. Ik was (bij hoge uitzondering) een keertje niet geweest doordat ik gisteren vele andere verplichtingen had. 's-Avonds kreeg ik een telefoontje.....
De buitendeken was door de stalmensen omgewisseld voor de binnendeken en Mango bleek van top tot teen doorwaternat van het zweten te zijn. Ach gos, dat arme schaap. Had de hele dag met die dikke deken in de wei gestaan terwijl het gisteren al best lekker weer aan het worden was. Geen 18 graden maar toch...
Om 22.00 uur toen het bezoek weg was, toch maar even naar stal gegaan om poolshoogte te nemen. Met een dun dekentje was het zweet in enkele uren gelukkig al voor een deel weggetrokken en hij kreeg weer een 4e schone, droge deken om ook de rest te kunnen absorberen. We konden rustig slapen gaan.

Vanmorgen om 5.00 uur werd ik wakker, deels door René die een vliegtuig moest halen maar daarna schoot door mijn hoofd : CHOCAPIC....... De pony van Madison staat dag en nacht in de wei en had (tegen de regen) ook een (gelukkig-niet-zo-dik-maar-toch-)dekentje op. "Die zal het dus ook wel warm gehad hebben" schoot door mijn hoofd (Op maandag rijdt Madison niet omdat ze dan tot 17.30 uur op school zit dus hadden we hem ook niet "gecontroleerd") "en vandaag zou het dus nog warmer worden"..... Ik kon de slaap niet meer vatten, zag steeds die arme dreutel voor me die het tjokkieheet had.

Uiteindelijk dus maar eruit gegaan.
Om 8.00 uur zou ik de kinderen bij de buurvrouw brengen omdat ik om 8.30 uur in Genève moest zijn. Maar eerst moest ik orde op zaken stellen. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om het nog een paar uurtjes (tot ná mijn afspraak) uit te stellen.
De kinderen werden naar de buren gebracht en ik ging (in mijn "nette outfit") naar de manege. Snel mijn laklaarzen voor een paar rubberen verwisseld, halstertje gepakt en daar ging ik dan, op naar het grote 'weiland', op zoek naar Chocapic.
Het is echt een drama, de weg ernaartoe en ook ín het weiland. Het is spekglad en je zakt diep weg in de modder. Bij iedere stap denk je dat je je laars verliest en ik zou de eerste niet zijn bij wie dat ook zou gebeuren. Om buiten de looproute te blijven (die helemaal onbegaanbaar is door de pony's die er iedere dag meerdere malen overheen denderen) ging ik onder het schrikdraad door.
Toch een beetje spannend. Je hebt zo'n beweging heel soepel in gedachten zitten maar dat valt vies tegen, helemaal niet om 8.00 uur..... even werd steun gezocht op de grond dus een smerige modderhand was het gevolg. En waar veeg je die dan weer aan af als je nette kleren aan hebt...tjongejongejonge, wat een gedoe allemaal.
Zuchtend liep ik verder.
Ik zag een boel pony's maar Chocapic die was natuurlijk weer nergens te bekennen.
Sndvrrrr. Het is een megagroot 'gebied' met bossen, bomenrijen, beekjes, bloemenvelden etc.
Uiteindelijk zag ik hem en kon ik hem bevrijden van zijn deken. Natuurlijk was hij totaal niet bezweet dus hij was op tijd 'verlost'. Een beetje uilig keek íe me aan. "Dat was het dan ?" leek hij te willen zeggen.
En ja, dat was het dan. Daar ging ik weer, nu met een smerige, modderige deken (want ze rollen er niet minder mee dan dat ze geen deken op hebben) die ik angstvallig probeerde weg te houden van mijn kleren.
De weg terug lijkt gelukkig altijd korter maar buiten adem was ik wel.
Daarna nog even de laarzen schoongeborsteld onder de waterstraal, terug in het laarzenuitleenvak en mijn laklaarzen weer aan.
Mango nog een aai over de bol en in de auto op weg naar Genève waar ik een half uur later dan gepland aankwam...

Er zijn ochtenden dat ik rustiger opstart..

WINTERWEEKEND

De afgelopen week zagen wij de eerste sneeuw op de bergen in de Jura verschijnen en ons realiserend dat de winter nu echt in aantocht was, gingen we dit weekend maar eens wat spijkers met koppen slaan.

Nadat de mannen zaterdag terugkwamen van de 2 uurtjes "hockey libre" op de ijsbaan en de vrouwen terugkwamen van de paarden, gingen we op weg naar Carouge (bij Genève) om ski's en schoenen te regelen voor het hele seizoen. Het slechte weer had meer winkelend publiek in de auto doen laten stappen want er stond op de afrit van de snelweg al een file richting het winkelgebied.
Soms heb je echter wel eens van die dagen dat alles mee lijkt te zitten. Zaterdag was zo'n dag.
Na aanvankelijk in een slakkegangetje het parkeerterrein eindelijk bereikt te hebben, ging pal voor de deur iemand weg en hadden we dus een parkeerplaats. Dat kwam niet slecht uit want het regende flink. Eenmaal binnen trokken we een nummertje en zagen we dat er 34 mensen voor ons waren. Dat was even slikken maar niets kon onze goede bui doen verdwijnen. Overal lagen nummertjes van diezelfde dag. Op die briefjes werd ook aangegeven hoeveel mensen er nog voor je waren. Degenen die die zaterdag om 10.30 uur binnen waren geweest (het was inmiddels 15.00 uur), hadden maar liefst 69 mensen voor zich gehad. Het kon dus altijd erger. Tijdens het doden van de tijd ging deze Sherlock op zoek naar ongebruikte briefjes et voilà, ik vond er eentje !! Iemand vond het wachten kennelijk mooi geweest en had zijn briefje ergens neergelegd. Het nummer was bijna aan de beurt. Toch enigszins gespannen wachtten we tot we aan de beurt waren. Stel je voor dat we door de mand vielen. Sta je toch mooi voor joker in een volle winkel..... Nummer 219 was aan de beurt en wij hadden 220....
"PING" hoorden we en zagen tot onze verbazing dat het nummerapparaat van 219 naar 222 versprong. Sndvrr.... hoe kan dat nou ? Zou ons gevonden nummer 220 al in het systeem geblokkeerd zijn ofzo? Vol bravoure sprak ik een winkelmedewerker aan en zei haar dat wij aan de beurt waren maar dat het nummerapparaat ons nummer had overgeslagen. Gelukkig werd ik hierin gesteund door nummer 221 en dus konden wij meelopen. Joepie ! Dat scheelde minimaal een uur !

We werden op een zeer vakkundige en snelle manier geholpen en dus gingen we een half uur later bepakt en bezakt de winkel weer uit !! René kocht nog een jack en voor Geoffrey kochten we nog een helm. Die had afgelopen seizoen zonder helm geskied maar aangezien beide kinderen vanaf Januari naar skiles gaan op woensdagmiddag, was de helm verplicht.

Daarna naar de oude stad in Genève waar we erg gezellig hebben gegeten in een Italiaans restaurant en daarna voldaan naar huis. Het was een leuke dag geweest.

Zondagmorgen besloten we 'naar boven' te gaan met de slee. De sneeuw lag nu al een paar dagen op de toppen dus we waren benieuwd wat we aan zouden treffen. De doos met wintersportspul werd uit de garage getoverd en 'in tenue' gingen we naar boven.
Het was een mooi ritje (een kleine 15 minuten rijden). Het landschap veranderde enorm snel en boven aangekomen lag er een enorm pak sneeuw waar naar hartelust gesleed kon worden. Het was jammer dat de liften nog niet open zijn want er lag meer dan genoeg sneeuw om goed te kunnen skiën. Het was gezellig druk op de piste en niet al te koud. We vermaakten ons prima voor een paar uurtjes en daarna gingen we weer terug naar beneden.
Er moest nog huiswerk gemaakt worden en Madison & ik moesten nog naar de paarden waar we ook weer een paar uur doorbrachten. Toen we terugreden van de manege besloten Madison en ik om in de jacuzzi te gaan. Bij thuiskomst bleken Geoffrey en René daar al in te liggen en snel sloten we aan. Het was heerlijk, in het donker in een lekker frisse buitenlucht, heerlijk bubbelen in het warme water. We kwamen helemaal bij.

Het is een supergezellig winterweekend geweest.
Hieronder nog wat foto's van de verandering van het landschap tijdens ons ritje 'naar boven'.
















Vanaf halverwege de berg naar beneden gefotografeerd, het meer van Genève op de achtergrond.

MOE MAAR NIET VOLDAAN

De herfstvakantie is hier inmiddels begonnen en afgelopen vrijdag togen wij direct na school richting het vliegveld voor een paar dagen Nederland.
Aangekomen verliep alles voorspoedig tót we bij de gate aankwamen. De vlucht werd almaar later en later gescheduled en op een gegeven moment was daar het verlossende woord : de vlucht werd geannuleerd (wegens technische problemen) en ging pas de volgende dag om 10.10 uur. De passagiers kregen een hotelovernachting en wij gingen gewoon naar huis. Vooral Geoffrey was teleurgesteld maar een stevig Mc.Donalds menu maakte een hoop goed.

Daarna naar bed en de volgende morgen weer vroeg eruit, wederom op weg naar het vliegveld. Bij het inchecken wist men ons direct te vertellen dat er een fout was gemaakt de avond ervoor. De vlucht ging niet om 10.10 uur weg maar om 12.10 uur.
Rustig doorademen, tot 10 tellen en je niet druk maken. Een lichte vorm van ergernis was echter wel waarneembaar.....

Het lange weekend was gevuld met allerlei afspraken. Enige familie werd bezocht, met wat vriendinnen werd gegeten en niet onbelangrijk: ik kon heerlijk weer naar mijn eigen vertrouwde kapper...... Daar had ik écht tijd voor ingeruimd. Het was heerlijk en het zit weer helemaal als gegoten. In Frankrijk heb ik uiteraard wel een kapper bezocht maar helemaal naar mijn zin was het toch nog niet.

Geoffrey en Madison hebben op hun oude school, de Aloysius in Maasland, weer een middag meegedraaid. Geoffrey vond het geweldig om al zijn klasgenoten weer te zien, Madison vond het ook leuk en zo hadden die twee een erg leuke middag. Natuurlijk werd er na school gespeeld bij vriendje cq vriendinnetje. Het bezoek aan Maasland was dan ook zeer de moeite waard.

Woensdagmorgen vroeg zaten we weer in het vliegtuig, terug naar huis.
Er waren nog zoveel andere mensen die ik nog even had willen zien en er waren nog zoveel andere winkels waar ik nog graag had geshopt maar gebleken is wel dat 3,5 dag eigenlijk te kort is. Alles moet gehaast en je komt eigenlijk toch niet toe aan wat je allemaal wilt doen.

Moe dus maar in die zin niet voldaan. We hebben genoten van wie en wat we wel gezien hebben maar hadden graag nog veel meer gedaan. Reden genoeg om in de toekomst weer een weekendje Pays Bas te plannen.
Voorlopig genieten we hier weer van de herfstvakantie die lekker nog tot 5 november duurt...

ORANGE SHOP

Vandaag stond weer een onvermijdelijk bezoek aan de orange-shop op het programma. Al maandenlang betalen we voor een extra internet telefoonlijn voor de internationale gesprekken maar deze functioneert niet. Beetje zonde van het geld. Immers, we bellen nu voor de hoofdprijs naar het buitenland én betalen de maandelijkse abonnementskosten voor het internationale abonnement dat we niet kunnen gebruiken.

Ervaring met de orange shop, waarover maanden geleden ook al uitvoerig verslag is gedaan, heeft geleerd dat je ruimschoots de tijd moet nemen als je bij deze jongens langsgaat. En tijd, dat is doorgaans waar het hier aan ontbreekt met paard, pony, ijshockey heenenweergerace, het huishouden én niet in de laatste plaats: Franse les.
Dat laatste staat momenteel 3,5 week stil. Hallelujaa!! Ik weet, ik kies er zelf voor maar wat heerlijk dat het onverwacht even een paar weken stilligt. De herfstvakanties zijn in Zwitserland en Frankrijk niet op elkaar afgestemd en zelfs binnen Zwitserland hebben de internationale scholen een andere vakantieweek dan de openbare scholen. Van iedere smaak zit er iemand in onze Franse les (en dat met maar 5 mensen in de groep !) en dus moet met iedereen rekening gehouden worden. Resultaat: 3,5 week geen Franse les.
Ik geniet met volle teugen. Wat een tijd extra !
Vandaag pas de 2e 'vrije' dag maar de keuken is al bijna afgeverfd én ik kon vandaag dus naar de Orange shop.....

Met mijn modem in een tasje ging ik op pad. Ik had ruim een uur de tijd voordat ik naar de Nederlandse school moest (in hetzelfde stadje) om de kinderen op te halen.
Toen ik aankwam, bleken er 3 mensen voor me te zijn. 'Makkie' dacht ik nog en plofte neer op de enige stoel die er stond. De minuten verstreken en na 20 minuten was er nog niks gebeurd. Er waren 2 medewerkers die hielpen dus ik werd wat zenuwachtig.
De rij werd buiten allengs langer en ik had medelijden met de mensen die achteraan aansloten. Binnen leek niemand zich druk te maken over het groot aantal wachtenden. Telefoons werden op het dooie akkertje geïnstalleerd, batterijtjes erin gedaan, nog even een gezellig praatje hoe lekker het zonnetje scheen etc. Nadat een klant weg was, werden rustig alle notitieblaadjes doorgebladerd en één voor één tot een propje verfrommeld. Jaja, je gaat op alle details letten als je ziet dat je in tijdnood dreigt te raken.......

Vijf minuten voordat ik wegmoest, was ik aan de beurt. Snel legde ik de medewerker uit wat het probleem was en vertelde in 1 adem door dat ik nu écht naar school moest om de kinderen op te halen. "Ohhhh, geen probleem hoor, gaat u maar" zei de meneer die zich helemaal nergens druk om leek te maken. "We zien u later wel weer, ik controleer uw modem wel".
Met een 'erg bedankt en tot straks' spoedde ik me naar school waar ik net op tijd aankwam om zoals afgesproken het laatste half uur van een schoolvoorstelling bij te wonen. Nadat dit afgelopen was, werden de kinderen ingeladen en togen wij weer naar de Orange shop.
Via de uitgang ging ik illegaal naar binnen. Ik ging natuurlijk niet wéér in de rij staan. Eenmaal binnen zag ik vanuit de winkel nog steeds dezelfde mensen buiten in de rij staan en dat, terwijl ik toch ruim 3 kwartier weg was geweest.
Mijn meneer was in geen velden of wegen meer te bekennen. Zodra de registratie-medewerker vrij kwam, schoot ik hem aan.
Aardige man, dat moet gezegd. Als je eenmaal aan de beurt bent, kan niemand zeggen dat er niet uitgebreid tijd voor je wordt genomen. Maar goed, dat is tegelijkertijd ook het probleem........
Enfin, via de andere meneer hoorde ik dat het modem was getest en er niks aan het handje was. Helaas dus maar het ligt volgens de shop waarschijnlijk aan de lijn thuis......Het lijkt mij een erg sterk verhaal maar helaas ben ik natuurlijk niet bij het uittesten van het modem geweest.
Ik kreeg een telefoonnummer mee dat ik dan maar moet bellen en misschien kunnen zij het oplossen.
Eens kijken wanneer we daarvoor tijd gaan maken..........

CULTUURVERSCHILLEN

Keer op keer loop je hier tegen de cultuurverschillen aan tussen Nederland en Frankrijk.
Het niet nakomen van afspraken is al uitgebreid aan bod geweest in deze blog (zie: bubbelverhalen). Inmiddels hebben wij daar dan ook de nodige ervaringen mee en proberen we afspraken met bedrijven tot een minimum te beperken.

Inmiddels is mij ook bekend dat als je iemand niet kent (bijv. de 16 jarige zaterdag-cassière bij de supermarkt), je altijd Vous (U) moet zeggen en nooit Tu (jij) moet gebruiken. Als je Tu gebruikt, komt dit over als ongelooflijk respectloos. Moeilijk, ik ben nogal van de jijen en jouwen, waarbij dat in mijn geval nooit iets afdoet aan het respect dat ik voor iemand heb.

Ken je iemand niet goed, dan zeg je ook geen Salut (Hoi) als je iemand tegenkomt. Het blijft bij het meer formele Bonjour. Salut is prima voor kinderen of voor vrienden & vriendinnen (van gelijke leeftijd of jonger) maar daar blijft het dan ook bij.

In Frankrijk zijn ze van het betere stampwerk op school. Geoffrey & Madison moeten regelmatig hele gedichten uit hun hoofd op kunnen dreunen. Zelf denken is niet heel belangrijk, gewoon 'orders opvolgen' om het even heel kort door de bocht te zeggen. Ook aan gedragsregels wordt veel waarde gehecht. Iedere leerling moet ieder jaar de gedragsregels van school ondertekenen en zo wordt bijv. in de zomer verzocht om de kinderen geen blote buiken truitjes aan te doen, of erg korte rokjes. Geoffrey zegt ook weleens : "Ze zijn allemaal zo gehoorzaam mam. Niemand doet iets geks of stouts"

Madison is in de zomer 7 jaar geworden en heeft iedere dag huiswerk. Ook heeft ze sinds deze week bijles op school. Prima overigens dat er extra aandacht aan Frans wordt gegeven, dat pakt school weer goed op.
In praktijk betekent dit voor Madison dat ze 2 dagen per week tot 17.30 uur op school zit. Vandaag kwam ze om 17.45 uur thuis en toen ik in haar huiswerkschrift keek, viel ik bijna om van verbazing (en ergernis om heel eerlijk te zijn). Voor morgen moet een dictee geleerd worden (+/- 15 woorden), een gedicht geleerd (+/- 10 regels) en moeten er 3 bladzijden van een boek gelezen worden. Wat mij betreft een beetje teveel van het goede ...

Dit zijn een paar voorbeelden van de lastige verschillen. De ene dag valt het je niet eens op, de andere dag moet je er heel flink van zuchten.......
Maar 's-lands wijs, 's-lands eer. Ik ben de eerste die zich daaraan conformeert.

Wat ook opvalt en dat is weer van een andere, lees: leuke categorie : Als de politie staat te controleren, wordt je hier ALTIJD met lichtsignalen van tegenliggers over geinformeerd. Eerst dacht ik dat er wat mis was met mijn auto maar al gauw had ik het in de gaten. In Nederland wordt dat af en toe gedaan maar hier is het echt standaard. Daar kan ik dan wel weer vrolijk van worden.
Ook liften is hier aan de orde van de dag. De bussen rijden niet echt regelmatig en dus staan er hele volksstammen te liften en worden ook achter elkaar meegenomen. Tot nu toe heb ik me er nog niet aan gewaagd. Moet je weer Frans gaan praten, ik ben blij dat ik dat in de auto even niet hoef te doen en lekker naar World Radio Switzerland (Engels) kan luisteren ;-)