Met het naderen van de laatste dag van het jaar, kreeg ik ineens de geest ! Oliebollen moesten er gebakken worden. Ik was namelijk volkomen vergeten om te vragen of Daisy & Sander oliebollen wilde meenemen en dat vond ik ongelofelijk stom van mezelf. Oliebollen vinden wij namelijk érg lekker.....
En dus werd er op internet een recept gezocht van oliebollen en de diverse ingrediënten aangeschaft. Vol goede moed ging ik op vrijdag om 18.00 uur van start.....Ik hou wel van een deadline..
Je hoeft er niet voor gestudeerd te hebben dus het beslag was al gauw klaar. Verdeeld over 2 bakken, 1 met flink veel - & 1 zonder rozijnen, werden ze met de welbekende natte theedoek eroverheen gedrapeerd, op een warme plaats neergezet. Rijzen maar, zou ik zeggen.
Na een uurtje werden de mouwen opgestroopt en kon het echte werk beginnen. De frituurpan met brandschone olie stond klaar voor het daadwerkelijke bakken.
De theedoek ging van de bakken en tot mijn onaangename verrassing trof ik het beslag in precies dezelfde staat aan als waar ik het had neergezet. Het was nog niet 1/10 millimeter gerezen.....
Sndvrr......wat balen zeg ! Hád ik ook een keer de bakgeest, ging het mis.
Snel werd internet weer geraadpleegd. Nu niet met de zoekopdracht "oliebollenrecept" maar "oliebollen beslag wil niet rijzen". Ik leerde dat de ingrediënten of te warm of te koud waren geweest en dat een noodgreep zou zijn om het een half uur in een uitgezette oven van 50 Graden neer te zetten. Dát zou de oplossing zijn. De oven werd naar 50 graden gebracht en weer uitgezet. Twee grote bakken passen niet tegelijk in de oven en dus werd alle beslag samengevoegd. Dan maar alle oliebollen met hier een daar een rozijn. In dit stadium (het was inmiddels halverwege oudejaarsavond) móesten er compromissen gesloten worden. Na een half uurtje ging het wekkertje weer en opende ik de ovendeur. Nee hoor, nog niks. Godsamme.......die oliebollen móesten er komen ! Nog een keer op google kijken. Wat zouden er nog meer voor oplossingen geboden worden..... Een nieuw zakje gist erdoorheen en daarna weer in die warme afgekoelde oven. Klonk logisch, ik had er nog steeds alle vertrouwen in !
Een klein uurtje later ging de ovendeur weer open en trok ik vol verwachting de schaal eruit......nog steed hé le maal niks gebeurd. Zwaar pissig begreep ik dat dit het einde van het oliebollenavontuur was. Nog nooit leken op dat moment die onbereikbare oliebollen zo lekker te smaken maar aan ons was het dit jaar niet besteed. De reclame met de welbekende man van de Albert Heijn die kwam vertellen dat een zak oliebollen maar 1 Euro kostte, werd door de andere leden van het gezin het korte resterende deel van de avond, heel verstandig snel weggezapt.
Nu al staat in de agenda dat René op een van de regelmatige Nederlandtrips maar een paar pakken Koopmans Oliebollenmix moet meenemen. Who needs oudennieuw. Wij gaan gewoon ons eigen midden in de maand oliebollenfeestje maken.
Happy 2010 allemaal ! En als ik de meelezers maar nooitinhetgastenboekschrijvers een kleine hint mag geven voor een goed voornemen...... Schrijf een keertje iets in het gastenboek of reageer onder het bericht. Jullie realiseren je niet half hoe ontzettend leuk het voor ons is om te zien dat mensen meelezen. Dat is nou écht een voorbeeld van een kleine moeite, heel groot plezier !
zaterdag 2 januari 2010
donderdag 31 december 2009
Gastredacteur - deel 2
Op deze laatste dag van het jaar deel 2 van onze gastredacteur. Het voelt voor mij ook als vakantie. Lekker hoor ;-). Wij wensen iedereen een hele fijne jaarwisseling en tot in het nieuwe jaar !
De week is snel voorbij gegaan. Inmiddels zijn we weer terug in Scheveningen. De rit ging voorspoedig en ruim 4 uur sneller dan de heenweg. Op aanraden van Wendy en René zijn we door de bergen teruggegaan. Dit leverde naast een misselijke Indy hele mooie berggezichten op.
Natuurlijk wil ik nog verslag doen van de laatste dagen in Frankrijk, zeker na al die leuke reacties.
Dag 5
Eerste kerstdag zou in het teken staan van een bezoek aan Chamonix. Na een prima ontbijt en het uitpakken van alle kadootjes die onder de boom lagen, gaven de kinderen aan eigenlijk niet te willen gaan, ze waren verdiept in hun nieuwe kadootjes, bordspelen en WII spelletjes. Daarnaast was Madison helemaal niet lekker en ging na het uitpakken van de kadootjes weer naar bed. Chamonix werd dus geschrapt en het werd een rustige 1ste kerstdag. Later op de dag besloten René en ik om met Geoffrey, Jill en Indy te gaan bowlen bij het lokale entertainment center. We kwamen echter een uur te vroeg aan, ze waren nog niet open. Uit nood ;-) besloten we om bij Mac Donalds dan maar de tijd te overbruggen. Echter daar aangekomen was ook deze gesloten, geen Big Mac op 1ste kerstdag. Rustig weer terug naar de bowlingbaan die net open ging. Na wat computergames en een partijtje bowlen gingen we weer huiswaarts. Madison was gelukkig weer wat opgeknapt en de dames hadden Monopoly op de WII gedaan. De dag eindigde lekker rustig. De berglucht is gezond maar zooooo vermoeiend.
Dag 6.
2de kerstdag, daar doen ze in Frankrijk niet aan. Alle winkels waren open en het was een drukte van belang. Vandaag stond Genève op het programma. Eerst ‘s-morgens de paarden verzorgen en daarna op naar Genève. Daar hebben we ruimschoots door de winkelstraten gewandeld en later heerlijk gegeten in een restaurant waar je alleen maar kip kan eten. Ik kan jullie vertellen: de kip was heerlijk. De familie Smits hadden later deze avond een voorstelling van Cirque du Soleil en wij gingen huiswaarts waar we heerlijk gingen ontspannen in de jacuzzi.
Dag 7.
Alweer de laatste dag. De ochtend begon wederom met verse croissants en stokbrood van de lokale bakker. Deze zit lekker dichtbij en dat franse brood is toch wel erg lekker. Inmiddels begin ik steeds beter te worden in mijn Frans, zes croissants, een stokbrood en een lekker pudding taartje weet ik inmiddels in mijn beste Frans te bestellen. Ze beginnen me daar ook al te herkennen. Misschien wel vanwege mijn Franse uitspraak ;-)
Later vandaag gingen Rene en ik met de kinderen naar een Aqua park en de dames gingen koffie drinken in Montreux.
Dit alles is op ongeveer een uurtje rijden. Het aqua park had diverse glijbanen en een leuk golfslagbad waar ons prima vermaakten.
De dames gingen via de markt in Divonne les Bains naar Montreux. Op de markt werd een flinke zak warme kastanjes gekocht waarvan een groot aantal helaas niet open gingen. Dan maar naar Montreux voor een kopje koffie.
In Montreux langs het meer van Genève gelopen en zo ook langs Freddy, het standbeeld van Freddy Mercury. Montreux was een favoriete stad van hem.
Na het kopje koffie was daar op de terugweg naar de auto, de hoge nood. Waar ga je in Montreux heen als je naar het toilet moet, juist naar het duurste hotel van de stad. De smoezen waren verzonnen wanneer ze aangesproken zouden worden want je gaat natuurlijk niet zeggen dat je alleen maar binnenkomt om te plassen. Jas open en zelfverzekerd de receptie groetend liepen zij onderwijl spiedend naar een toilet, langs de lobby. Het was er doodstil dus de dames vielen wel op. Zou hier de crisis ook hebben toegeslagen?? De toiletten werden niet gevonden. Terug langs de lobby, een snoepje mee pikken en weer naar buiten. Montreux, een mooie stad aan het meer van Genève.
Bij het pompstation op de grensovergang tussen Zwitserland en Frankrijk kwamen we de dames tegen, stapten Madison en Indy over en keerden we huiswaarts.
Voor ons laatste avondmaal in Frankrijk gingen we naar het favoriete restaurant van Geoffrey, De Mongool. Een Mongools bbq-restaurant waar je lekker je eigen maaltijd kan samenstellen. Dit wordt lekker op de grilplaat klaargemaakt. Je kan daarbij ook je vlees of vis aan de spies grillen boven het vuur. Er was keuze uit diverse bijzondere vleessoorten zoals kangoeroe en struisvogel. Geen restaurant voor vegetariërs ! Wij hebben heerlijk gegeten en niemand heeft zich gebrand aan de spies.
Thuisgekomen gingen we op tijd naar bed voor de lange reis naar Nederland.
Samengevat hebben we een heerlijke vakantie gehad bij de familie Smits in Frankrijk. Het was actief en relaxed tegelijk. Een mooie omgeving waar we een echt vakantie gevoel aan over hebben gehouden. Nogmaals bedankt voor jullie gastvrijheid !
Het schrijven van een blog is erg leuk maar soms lastiger dan je denkt: wat is interessant om te schrijven en welke anekdotes zijn leuk voor lezers. Het heeft mij in ieder geval wel geïnspireerd om voor onze vakantie in 2010 waar we 5 weken naar het westen van Amerika + Hawaï gaan, ook een blog bij te gaan houden voor het thuisfront. Wanneer het webadres beschikbaar is zal ik Wendy vragen deze met jullie te delen.
Als laatste wil ik namens ons allemaal proosten op de gezondheid van de lezers van deze blog. We wensen jullie het beste voor 2010!!
Groeten,
Sander
De week is snel voorbij gegaan. Inmiddels zijn we weer terug in Scheveningen. De rit ging voorspoedig en ruim 4 uur sneller dan de heenweg. Op aanraden van Wendy en René zijn we door de bergen teruggegaan. Dit leverde naast een misselijke Indy hele mooie berggezichten op.
Natuurlijk wil ik nog verslag doen van de laatste dagen in Frankrijk, zeker na al die leuke reacties.
Dag 5
Eerste kerstdag zou in het teken staan van een bezoek aan Chamonix. Na een prima ontbijt en het uitpakken van alle kadootjes die onder de boom lagen, gaven de kinderen aan eigenlijk niet te willen gaan, ze waren verdiept in hun nieuwe kadootjes, bordspelen en WII spelletjes. Daarnaast was Madison helemaal niet lekker en ging na het uitpakken van de kadootjes weer naar bed. Chamonix werd dus geschrapt en het werd een rustige 1ste kerstdag. Later op de dag besloten René en ik om met Geoffrey, Jill en Indy te gaan bowlen bij het lokale entertainment center. We kwamen echter een uur te vroeg aan, ze waren nog niet open. Uit nood ;-) besloten we om bij Mac Donalds dan maar de tijd te overbruggen. Echter daar aangekomen was ook deze gesloten, geen Big Mac op 1ste kerstdag. Rustig weer terug naar de bowlingbaan die net open ging. Na wat computergames en een partijtje bowlen gingen we weer huiswaarts. Madison was gelukkig weer wat opgeknapt en de dames hadden Monopoly op de WII gedaan. De dag eindigde lekker rustig. De berglucht is gezond maar zooooo vermoeiend.
Dag 6.
2de kerstdag, daar doen ze in Frankrijk niet aan. Alle winkels waren open en het was een drukte van belang. Vandaag stond Genève op het programma. Eerst ‘s-morgens de paarden verzorgen en daarna op naar Genève. Daar hebben we ruimschoots door de winkelstraten gewandeld en later heerlijk gegeten in een restaurant waar je alleen maar kip kan eten. Ik kan jullie vertellen: de kip was heerlijk. De familie Smits hadden later deze avond een voorstelling van Cirque du Soleil en wij gingen huiswaarts waar we heerlijk gingen ontspannen in de jacuzzi.
Dag 7.
Alweer de laatste dag. De ochtend begon wederom met verse croissants en stokbrood van de lokale bakker. Deze zit lekker dichtbij en dat franse brood is toch wel erg lekker. Inmiddels begin ik steeds beter te worden in mijn Frans, zes croissants, een stokbrood en een lekker pudding taartje weet ik inmiddels in mijn beste Frans te bestellen. Ze beginnen me daar ook al te herkennen. Misschien wel vanwege mijn Franse uitspraak ;-)
Later vandaag gingen Rene en ik met de kinderen naar een Aqua park en de dames gingen koffie drinken in Montreux.
Dit alles is op ongeveer een uurtje rijden. Het aqua park had diverse glijbanen en een leuk golfslagbad waar ons prima vermaakten.
De dames gingen via de markt in Divonne les Bains naar Montreux. Op de markt werd een flinke zak warme kastanjes gekocht waarvan een groot aantal helaas niet open gingen. Dan maar naar Montreux voor een kopje koffie.
In Montreux langs het meer van Genève gelopen en zo ook langs Freddy, het standbeeld van Freddy Mercury. Montreux was een favoriete stad van hem.
Na het kopje koffie was daar op de terugweg naar de auto, de hoge nood. Waar ga je in Montreux heen als je naar het toilet moet, juist naar het duurste hotel van de stad. De smoezen waren verzonnen wanneer ze aangesproken zouden worden want je gaat natuurlijk niet zeggen dat je alleen maar binnenkomt om te plassen. Jas open en zelfverzekerd de receptie groetend liepen zij onderwijl spiedend naar een toilet, langs de lobby. Het was er doodstil dus de dames vielen wel op. Zou hier de crisis ook hebben toegeslagen?? De toiletten werden niet gevonden. Terug langs de lobby, een snoepje mee pikken en weer naar buiten. Montreux, een mooie stad aan het meer van Genève.
Bij het pompstation op de grensovergang tussen Zwitserland en Frankrijk kwamen we de dames tegen, stapten Madison en Indy over en keerden we huiswaarts.
Voor ons laatste avondmaal in Frankrijk gingen we naar het favoriete restaurant van Geoffrey, De Mongool. Een Mongools bbq-restaurant waar je lekker je eigen maaltijd kan samenstellen. Dit wordt lekker op de grilplaat klaargemaakt. Je kan daarbij ook je vlees of vis aan de spies grillen boven het vuur. Er was keuze uit diverse bijzondere vleessoorten zoals kangoeroe en struisvogel. Geen restaurant voor vegetariërs ! Wij hebben heerlijk gegeten en niemand heeft zich gebrand aan de spies.
Thuisgekomen gingen we op tijd naar bed voor de lange reis naar Nederland.
Samengevat hebben we een heerlijke vakantie gehad bij de familie Smits in Frankrijk. Het was actief en relaxed tegelijk. Een mooie omgeving waar we een echt vakantie gevoel aan over hebben gehouden. Nogmaals bedankt voor jullie gastvrijheid !
Het schrijven van een blog is erg leuk maar soms lastiger dan je denkt: wat is interessant om te schrijven en welke anekdotes zijn leuk voor lezers. Het heeft mij in ieder geval wel geïnspireerd om voor onze vakantie in 2010 waar we 5 weken naar het westen van Amerika + Hawaï gaan, ook een blog bij te gaan houden voor het thuisfront. Wanneer het webadres beschikbaar is zal ik Wendy vragen deze met jullie te delen.
Als laatste wil ik namens ons allemaal proosten op de gezondheid van de lezers van deze blog. We wensen jullie het beste voor 2010!!
Groeten,
Sander
donderdag 24 december 2009
KERST 2009
Kerst 2009. Het is alweer een jaar geleden dat wij het Nederlandse leven verruilde voor het Frans/Zwitserse leven. Wat is het allemaal snel gegaan. Heel veel nieuwe ervaringen, een nieuwe taal, een nieuwe school, nieuw werk voor René, een nieuw huis, kortom : een volstrekt ander leven. Na een jaar kunnen we constateren dat we het prima naar ons zin hebben en dat is een fijn gevoel.
Deze kerst hebben we familie op bezoek. Schoonzus Daisy en Zwager Sander zijn hier samen met nichtjes Jill & Indy voor een week en we hebben het érg gezellig zo met z'n achten. Sander wilde graag gast-redacteur zijn voor de blog. Een aanbod dat ik natuurlijk niet afsla! Hieronder dan ook zijn verslag van het eerste deel van de vakantieweek.
Wat een eer op het wereldberoemde blog van de familie Smits te mogen schrijven.
Inmiddels zijn we hier alweer 4 dagen en hebben we twee mooie ski dagen achter de rug. Maar laat ik bij het begin beginnen.
Maandagochtend vroeg zijn we met de auto richting Frankrijk vertrokken. Het zag er aanvankelijk naar uit dat we de autorit moesten uitstellen in verband met de slecht berijdbare wegen. Wie had dat ook verwacht: heel Nederland plat door de sneeuw en wij gaan de sneeuw opzoeken in Frankrijk. Glijdend reden we Den Haag uit en daarna begon de ellende, langzaam rijden op de snelweg om daarna bij een benzinestation vast komen te zitten in de sneeuw. Het langzaam rijden was zeker een goed advies van de ANWB, diverse ongelukken zijn we onderweg tegen gekomen. We hielden ons dus aan dat advies.
Langzaam maar zeker kwamen we in Luxemburg uit waar we een uur in de file hebben gestaan. Daarna waren de wegen goed te berijden en konden we vaart maken. Op een uur afstand van de bestemming kwamen we terecht in een sneeuwstormpje waar we wederom langzaam moesten gaan rijden en dat door de bergen, een hele ervaring! Na 3 ½ uur vertraging kwamen we aan op bestemming waar Wendy een uur later met drie uur vertraging ook aan kwam. We zijn er en het feest kan beginnen. De kinderen hadden elkaar een half jaar niet gezien dus die gingen gelijk in de sneeuw dolle pret maken.
De volgende dag deden we het vooral rustig aan. Later die dag mocht ik een mooie maaltijd voorbereiden in de geweldige keuken van de familie Smits. Na het eten nog lekker aan de wijn gezeten en vroeg het bedje in. We zouden namelijk de dag erna voor het eerst gaan skiën met de kinderen.
Dag 3 stond in het teken van het skiën. Jill en Indy, onze dochters van 8 en 11 stonden voor de tweede keer op de latten. De eerste keer was een les op de borstelbaan van Berschenhoek. Jill pakte het snel op en probeerde de diverse banen uit met Geoffrey. Indy had wat koudwatervrees maar ging later ook alleen het bergje af. Voor mij zijn ze echte helden.
In de tussentijd ging Rene de hoger gelegen piste verkennen. Een half uur verstreek, een uur verstreek en sloeg een lichte onrust toe. Wendy besloot om ook naar boven te gaan om Rene te gaan zoeken. Net op het moment dat ze in de stoeltjeslift instapte, kwam Rene de berg afgeskied, hij er gelijk weer achteraan en weer een half uur later waren we allemaal weer herenigd. Rene bleek boven de verkeerde afslag genomen te hebben en kwam aan de andere kant van de berg uit. Twee liften later was hij weer op zijn vertrekpunt en kon toen de goede afdaling nemen (die op zich al bijna een half uur duurde).
Het ging zo goed met Jill dat Rene & ik besloten om met Geoffrey & Jill wederom weer naar de top te gaan (blauwe piste met soms wat stukken rood). Een hele mooie ervaring om zo door de witte natuur, met uitzicht op de Mont Blanc en het meer van Geneve, op de ski’s de berg af te gaan. Een toer van 40 minuten naar beneden. Erg leuk!! Natuurlijk hebben we ook de extra lange afdaling gedaan, Rene had dit traject immers al (ongewild) verkend.
Onderweg lagen Rene en ik nog letter in de knoop. Een valpartij waar ik te laat was met remmen zorgde ervoor dat we samen door de sneeuw aan rollen waren en de ski’s ook heftig in de knoop kwamen te liggen. De kinderen lagen natuurlijk in een deuk.
Indy ging in eerste instantie aan de hand het bergje op maar na een paar keer vond ze de lef om alleen af te dalen en later zelfs alleen met de lift weer naar boven te gaan. Toen was de beer los en was ze niet meer weg te slaan van het bergje.
Samen met Madison gingen ze zelfs stunten met de skilift. Rond drie uur gingen we weer met de gondel naar beneden en kwamen we moe maar voldaan aan bij huize Smits. Daar wachtte een warme jacuzzi op ons om onze vermoeide spieren lekker te masseren. Wat een dag!
Dag 4,24 december, gingen we wederom skiën. De gondel naar boven had helaas technische problemen (gelukkig zaten we er niet in ;-) en dus besloten we om naar de andere kant van de berg te gaan waardoor we (wel een half uur langer in de auto) uiteindelijk in hetzelfde skigebied konden komen.
Het was hier echter wel kouder en er stond een stevige wind. Maar de gondel ging naar boven en wij dus ook. Aan deze kant was er niet een echte kinderweide maar dat deerde Indy en Madison niet en ze gingen zonder problemen de skibaan af. Madison ging zelfs nog mee van de blauwe piste af. Wat een topper.
Jill, Geoffrey, René en ik gingen los op de hoge piste en dat ging met steeds meer vaart. We zijn er vandaag zonder kleerscheuren vanaf gekomen.
Deze kerstavond hebben we lekker gebarbecued en daarna met de zakdoekjes in de hand en met een grote fles champagne kijken naar the All you need is love-kerstspecial.
Morgen gaan we naar Chamonix: Ik heb er nu al zin in!
Wie weet kom ik deze week nog terug om de rest van onze dagen te beschrijven hier in Frankrijk. Natuurlijk wil ik Rene, Wendy, Geoffrey en Madison hierbij al bedanken voor de gastvrijheid.
Daarnaast wil ik ook alle lezers prettige kerstdagen wensen en het alle beste voor 2010.
Sander Peters
Gast redacteur
Deze kerst hebben we familie op bezoek. Schoonzus Daisy en Zwager Sander zijn hier samen met nichtjes Jill & Indy voor een week en we hebben het érg gezellig zo met z'n achten. Sander wilde graag gast-redacteur zijn voor de blog. Een aanbod dat ik natuurlijk niet afsla! Hieronder dan ook zijn verslag van het eerste deel van de vakantieweek.
Wat een eer op het wereldberoemde blog van de familie Smits te mogen schrijven.
Inmiddels zijn we hier alweer 4 dagen en hebben we twee mooie ski dagen achter de rug. Maar laat ik bij het begin beginnen.
Maandagochtend vroeg zijn we met de auto richting Frankrijk vertrokken. Het zag er aanvankelijk naar uit dat we de autorit moesten uitstellen in verband met de slecht berijdbare wegen. Wie had dat ook verwacht: heel Nederland plat door de sneeuw en wij gaan de sneeuw opzoeken in Frankrijk. Glijdend reden we Den Haag uit en daarna begon de ellende, langzaam rijden op de snelweg om daarna bij een benzinestation vast komen te zitten in de sneeuw. Het langzaam rijden was zeker een goed advies van de ANWB, diverse ongelukken zijn we onderweg tegen gekomen. We hielden ons dus aan dat advies.
Langzaam maar zeker kwamen we in Luxemburg uit waar we een uur in de file hebben gestaan. Daarna waren de wegen goed te berijden en konden we vaart maken. Op een uur afstand van de bestemming kwamen we terecht in een sneeuwstormpje waar we wederom langzaam moesten gaan rijden en dat door de bergen, een hele ervaring! Na 3 ½ uur vertraging kwamen we aan op bestemming waar Wendy een uur later met drie uur vertraging ook aan kwam. We zijn er en het feest kan beginnen. De kinderen hadden elkaar een half jaar niet gezien dus die gingen gelijk in de sneeuw dolle pret maken.
De volgende dag deden we het vooral rustig aan. Later die dag mocht ik een mooie maaltijd voorbereiden in de geweldige keuken van de familie Smits. Na het eten nog lekker aan de wijn gezeten en vroeg het bedje in. We zouden namelijk de dag erna voor het eerst gaan skiën met de kinderen.
Dag 3 stond in het teken van het skiën. Jill en Indy, onze dochters van 8 en 11 stonden voor de tweede keer op de latten. De eerste keer was een les op de borstelbaan van Berschenhoek. Jill pakte het snel op en probeerde de diverse banen uit met Geoffrey. Indy had wat koudwatervrees maar ging later ook alleen het bergje af. Voor mij zijn ze echte helden.
In de tussentijd ging Rene de hoger gelegen piste verkennen. Een half uur verstreek, een uur verstreek en sloeg een lichte onrust toe. Wendy besloot om ook naar boven te gaan om Rene te gaan zoeken. Net op het moment dat ze in de stoeltjeslift instapte, kwam Rene de berg afgeskied, hij er gelijk weer achteraan en weer een half uur later waren we allemaal weer herenigd. Rene bleek boven de verkeerde afslag genomen te hebben en kwam aan de andere kant van de berg uit. Twee liften later was hij weer op zijn vertrekpunt en kon toen de goede afdaling nemen (die op zich al bijna een half uur duurde).
Het ging zo goed met Jill dat Rene & ik besloten om met Geoffrey & Jill wederom weer naar de top te gaan (blauwe piste met soms wat stukken rood). Een hele mooie ervaring om zo door de witte natuur, met uitzicht op de Mont Blanc en het meer van Geneve, op de ski’s de berg af te gaan. Een toer van 40 minuten naar beneden. Erg leuk!! Natuurlijk hebben we ook de extra lange afdaling gedaan, Rene had dit traject immers al (ongewild) verkend.
Onderweg lagen Rene en ik nog letter in de knoop. Een valpartij waar ik te laat was met remmen zorgde ervoor dat we samen door de sneeuw aan rollen waren en de ski’s ook heftig in de knoop kwamen te liggen. De kinderen lagen natuurlijk in een deuk.
Indy ging in eerste instantie aan de hand het bergje op maar na een paar keer vond ze de lef om alleen af te dalen en later zelfs alleen met de lift weer naar boven te gaan. Toen was de beer los en was ze niet meer weg te slaan van het bergje.
Samen met Madison gingen ze zelfs stunten met de skilift. Rond drie uur gingen we weer met de gondel naar beneden en kwamen we moe maar voldaan aan bij huize Smits. Daar wachtte een warme jacuzzi op ons om onze vermoeide spieren lekker te masseren. Wat een dag!
Dag 4,24 december, gingen we wederom skiën. De gondel naar boven had helaas technische problemen (gelukkig zaten we er niet in ;-) en dus besloten we om naar de andere kant van de berg te gaan waardoor we (wel een half uur langer in de auto) uiteindelijk in hetzelfde skigebied konden komen.
Het was hier echter wel kouder en er stond een stevige wind. Maar de gondel ging naar boven en wij dus ook. Aan deze kant was er niet een echte kinderweide maar dat deerde Indy en Madison niet en ze gingen zonder problemen de skibaan af. Madison ging zelfs nog mee van de blauwe piste af. Wat een topper.
Jill, Geoffrey, René en ik gingen los op de hoge piste en dat ging met steeds meer vaart. We zijn er vandaag zonder kleerscheuren vanaf gekomen.
Deze kerstavond hebben we lekker gebarbecued en daarna met de zakdoekjes in de hand en met een grote fles champagne kijken naar the All you need is love-kerstspecial.
Morgen gaan we naar Chamonix: Ik heb er nu al zin in!
Wie weet kom ik deze week nog terug om de rest van onze dagen te beschrijven hier in Frankrijk. Natuurlijk wil ik Rene, Wendy, Geoffrey en Madison hierbij al bedanken voor de gastvrijheid.
Daarnaast wil ik ook alle lezers prettige kerstdagen wensen en het alle beste voor 2010.
Sander Peters
Gast redacteur
zondag 13 december 2009
BIJNA EEN JAAR VOORBIJ....
Twee weken geleden alweer sinds de laatste update. De tijd vliegt, met name in deze feestmaand. Om het leed van het lang wachten te verzachten hierbij een lange blog vol met foto's.
We hebben Sinterklaas gehad die ook hier zijn pakjes heeft kunnen achterlaten. De kinderen hadden wat ingestudeerd op de Nederlandse school en alle klassen mochten dit in een lange (!) voorstelling laten zien. Ook Sinterklaas en de Zwarte Pieten waren aanwezig. Op pakjesavond zelf had Sint een grote tas met veel pakjes voor de voordeur klaargezet en zo hadden we een gezellige oerhollandse avond temidden van veel kruid- & pepernoten waarmee de oma's uit Nederland ons in ruime mate hadden voorzien.
Een dag later werden de kerstspullen uit de garage gehaald en werd ons huis in kerstsfeer gebracht. Onze eerste kerst in ons huis. Het ziet er gezellig uit. Vorig jaar zaten wij met kerst in het hotel, te wachten tot eindelijk de overdracht bij de notaris kon plaatsvinden. Wat lijkt het allemaal al lang geleden.
De kerstrapporten zijn afgelopen week uitgedeeld en wat kunnen wij weer trots zijn op onze kroost. Geweldige cijfers en lovende woorden over kinderen die immer nog goede vooruitgang boeken.
Gisteren had Geoffrey een ijshockeywedstrijd in Chateau d'Oex (Zwitserland). Een romantisch dorp in de bergen. René was samen met hem gegaan omdat Madison en ik 's-avonds naar het kerstdiner van de manege gingen. René belde helemaal enthousiast op dat het een geweldige locatie was. Een buitenbaan in een schattig dorpje, temidden van bergen en volop sneeuw. Het was het perfecte plaatje van hoe een ijshockeywedstrijd er eigenlijk uit hoort te zien. Een volgende keer (in februari) dat we daar weer 'uit' spelen, gaan Madison en ik dan ook zeker mee om dit ook zelf te ervaren.
Vandaag was de dag aangebroken van Madison's eerste wedstrijd met Chocapic. Het was een combinatie spring/behendigheidswedstrijd. De hindernissen werden afgewisseld met slalom, vlaggensteken (vlag pakken, 2 sprongen met de vlag, vlag in een kleine pion steken) en een volte rondom blokken. Een aantal ingebouwde behendigheidsonderdelen dus. Madison was veruit de jongste op dit onderdeel en als enige met een shetlander; de anderen waren allemaal grote pony's dus wij vonden het toch wel spannend. Zijzelf kende geen enkele twijfel. Ze moest als eerste starten en ging als de brandweer. Ze was even 'de weg kwijt' toen ze de vlag moest pakken maar dacht dat ze eerst nog een andere sprong moest doen, waardoor ze 'kostbare seconden' verloor ;-) maar daarna herpakte ze zich snel en maakte het parcours prima af. Met deze rit (die 'op tijd' gaat) werd ze 2e !! Een geweldige prestatie voor de eerste wedstrijd van onze jongste!!
Superteam !
Prijsuitreiking. Een toepasselijke kerstsok en natuurlijk een rozet die vanaf dat moment overal mee naar toe is gegaan en nu onder haar kussen ligt
Hieronder een filmpje van de wedstrijd van onze 7-jarige kanjer, gemaakt door een trotse moeder. Voor het leukste effect, zet het geluid aan want de aanmoedigingen vanuit het publiek zijn ook érg leuk ;-)
1. Start tussen de vlaggen + Slalom
2. Volte rondom blokken
3. Hindernis
4. Hindernis
5. Vlag pakken
6. Hindernis
7. Hindernis
8. Vlag terugplaatsen in pion
9. Hindernis + finish
We hebben Sinterklaas gehad die ook hier zijn pakjes heeft kunnen achterlaten. De kinderen hadden wat ingestudeerd op de Nederlandse school en alle klassen mochten dit in een lange (!) voorstelling laten zien. Ook Sinterklaas en de Zwarte Pieten waren aanwezig. Op pakjesavond zelf had Sint een grote tas met veel pakjes voor de voordeur klaargezet en zo hadden we een gezellige oerhollandse avond temidden van veel kruid- & pepernoten waarmee de oma's uit Nederland ons in ruime mate hadden voorzien.
Een dag later werden de kerstspullen uit de garage gehaald en werd ons huis in kerstsfeer gebracht. Onze eerste kerst in ons huis. Het ziet er gezellig uit. Vorig jaar zaten wij met kerst in het hotel, te wachten tot eindelijk de overdracht bij de notaris kon plaatsvinden. Wat lijkt het allemaal al lang geleden.
De kerstrapporten zijn afgelopen week uitgedeeld en wat kunnen wij weer trots zijn op onze kroost. Geweldige cijfers en lovende woorden over kinderen die immer nog goede vooruitgang boeken.
Gisteren had Geoffrey een ijshockeywedstrijd in Chateau d'Oex (Zwitserland). Een romantisch dorp in de bergen. René was samen met hem gegaan omdat Madison en ik 's-avonds naar het kerstdiner van de manege gingen. René belde helemaal enthousiast op dat het een geweldige locatie was. Een buitenbaan in een schattig dorpje, temidden van bergen en volop sneeuw. Het was het perfecte plaatje van hoe een ijshockeywedstrijd er eigenlijk uit hoort te zien. Een volgende keer (in februari) dat we daar weer 'uit' spelen, gaan Madison en ik dan ook zeker mee om dit ook zelf te ervaren.
Vandaag was de dag aangebroken van Madison's eerste wedstrijd met Chocapic. Het was een combinatie spring/behendigheidswedstrijd. De hindernissen werden afgewisseld met slalom, vlaggensteken (vlag pakken, 2 sprongen met de vlag, vlag in een kleine pion steken) en een volte rondom blokken. Een aantal ingebouwde behendigheidsonderdelen dus. Madison was veruit de jongste op dit onderdeel en als enige met een shetlander; de anderen waren allemaal grote pony's dus wij vonden het toch wel spannend. Zijzelf kende geen enkele twijfel. Ze moest als eerste starten en ging als de brandweer. Ze was even 'de weg kwijt' toen ze de vlag moest pakken maar dacht dat ze eerst nog een andere sprong moest doen, waardoor ze 'kostbare seconden' verloor ;-) maar daarna herpakte ze zich snel en maakte het parcours prima af. Met deze rit (die 'op tijd' gaat) werd ze 2e !! Een geweldige prestatie voor de eerste wedstrijd van onze jongste!!
Superteam !
Prijsuitreiking. Een toepasselijke kerstsok en natuurlijk een rozet die vanaf dat moment overal mee naar toe is gegaan en nu onder haar kussen ligtHieronder een filmpje van de wedstrijd van onze 7-jarige kanjer, gemaakt door een trotse moeder. Voor het leukste effect, zet het geluid aan want de aanmoedigingen vanuit het publiek zijn ook érg leuk ;-)
1. Start tussen de vlaggen + Slalom
2. Volte rondom blokken
3. Hindernis
4. Hindernis
5. Vlag pakken
6. Hindernis
7. Hindernis
8. Vlag terugplaatsen in pion
9. Hindernis + finish
zondag 29 november 2009
KLUSTIJD
Enige tijd geleden kreeg ik ineens de klus-geest. Zoiets gaat bij mij in golven. Bij René gebeurt dat doorgaans niet want die heeft een hekel aan klussen en daarbij ziet het huis er wat hem betreft, prima uit. Het moet gezegd, alles is nieuw en keurig afgewerkt maar in mijn vrouwenbeleving is er een groot verschil tussen prima afgewerkt en "je smaak zijn". Mannen zijn daar in regel iets minder uitgesproken in en de mijne vormt daarop geen uitzondering.
De keuken was geel/oranje. Op zich niks mis mee maar niet mijn kleur. Op een goed moment kreeg ik ineens een ingeving dat 'ie parelgrijs moest worden en zo geschiedde. De verf werd gehaald en enthousiast ging ik aan het werk. Ik vind klussen (en met name verven) overigens erg leuk. Dit soort klussen worden bij mij echter wel wat uitgesmeerd omdat ik vanwege mijn drukke dagelijkse programma, alles tussendoor moet doen. Nadat het verfwerk af was en wij beiden erg blij waren met het resultaat, kocht ik ook nog een gordijnrails en gordijnen voor de finishing touch. Normaal doet René het boor- & ophangwerk maar in een enthousiaste bui nam ik bij thuiskomst, een uurtje voordat de kinderen uit school kwamen, de boor ter hand. De eerste keer en het viel me niet tegen. 's-Avonds kon ik René dan ook niet alleen verrassen met de finishing touch in de keuken, maar ook met het feit dat hij in het keukenproject helemaal niets hoefde te doen.
Aangestoken door de keuken die nu wel helemaal onze stijl was én door Maaslandse vriendin Mariette die met de koop van haar mooie nieuwe huis vol enthousiaste verhalen zit met wat ze allemaal gaat doen, wilde ik gelijk door met de logeerslaapkamer.
Echter, daar moest nieuwe vloerbedekking (vinyl) in, de deuren moesten geschaafd, er moest worden behangen en uiteraard nieuwe plinten. Het behangen besloten we zelf te doen, voor de vloer, plinten en het schaven van de deuren besloten we een bedrijf in te schakelen. Ook hadden we nog een kast in Geoffrey's kamer die nodig afgemaakt moest worden. Geen Frans bedrijf dit keer want voor je het weet ben je weer weken verder omdat ze niet komen opdagen, maar een Engels(talig) klusbedrijf waarvan er hier in de omgeving ook een aantal zitten.
Het eerste bedrijf hield zich prima aan de afspraak en maakte een goede indruk. Helaas had dit eenmansklusbedrijf geen ervaring in het leggen van vinyl en zei dat ook eerlijk. Geoffrey's kast werd super afgemaakt maar de logeerslaapkamer was nog steeds niet gedaan.
Het tweede bedrijf werd benaderd. Deze zou komen. Op woensdag na 14.00 uur. Helaas, deze man woont waarschijnlijk te lang in dit gebied want hij kwam niet. De volgende dag kreeg ik 's-middags een mail dat hij een spoedklus tussendoor had gekregen en dus helaas niet had kunnen komen. Een telefoontje was kennelijk niet bij hem opgekomen en ik was al gelijk klaar met hem.
Bedrijf nummer 3 was aan de beurt. Uiteindelijk wint nou eenmaal de aanhouder. De man was keurig op tijd, nam alles netjes op en zei me een prijsopgave te geven. Twee dagen later kreeg ik een enorm bedrag door. Nadat ik om een specificatie had gevraagd, deelde hij me mee dat hij uitgegaan was van 2 man à 9 uur dus 18 uur in totaal. Let wel, we hebben het hier over een vierkant stuk vinyl leggen én een paar plinten.
En toen was ik er klaar mee. We gingen het goddorie gewoon zelf doen. Wat een geklooi met al die lui.
Het volgende weekend werd er behangen. Het ging prima. We waren een goed team en in het weekend zat alles erop.
Toen de vloer. Op dinsdagavond begonnen we en 2 uur later waren we klaar. Weliswaar nog niet met de plinten maar wel met het erinsnijden. Het lag keurig en er was geen enkele snij-fout gemaakt. Dit weekend de plinten ertegenaan en toen konden we elkaar trots een high five geven. HA ! Who needs professional handymen ?
Nu is onze eigen slaapkamer aan de beurt. Jazeker, ik ga in een straf tempo door. De wand achter ons bed krijgt behaard bruin/wit koeienbehang, een behang waar ik sinds het begin al helemaal verliefd op was. Ik hoop dan ook dat ze het nog hebben. Deze week ga ik naar de binnenhuisarchitect die dealer is van het merk. Ik hoop uit alle macht dat het nog steeds in de collectie zit en hij het voor me kan bestellen.
René hoort het licht zuchtend aan.....het is uiteindelijk maar 1 wand en de vloer ligt er prima bij dus daar hoeft niets aan gedaan. Dat scheelt !
Voor de meiden overseas, de dame bijna overseas maar nu nog in Nuenen én de overig geïnteresseerden: Ik heb foto's gemaakt van ons projectje. Ik begon een beetje laat met de 'voor'-foto's maar je krijg een idee van de kleuren. Enjoy !
Deur naar de gastenbadkamer voor
Deur naar de gastenbadkamer na
Muur + toegangsdeur voor
Muur + toegangsdeur na
Raam voor (de goede gordijnen waren al gemaakt en hingen al een poosje)
Raam na
Vloer voor
Vloer na
De keuken was geel/oranje. Op zich niks mis mee maar niet mijn kleur. Op een goed moment kreeg ik ineens een ingeving dat 'ie parelgrijs moest worden en zo geschiedde. De verf werd gehaald en enthousiast ging ik aan het werk. Ik vind klussen (en met name verven) overigens erg leuk. Dit soort klussen worden bij mij echter wel wat uitgesmeerd omdat ik vanwege mijn drukke dagelijkse programma, alles tussendoor moet doen. Nadat het verfwerk af was en wij beiden erg blij waren met het resultaat, kocht ik ook nog een gordijnrails en gordijnen voor de finishing touch. Normaal doet René het boor- & ophangwerk maar in een enthousiaste bui nam ik bij thuiskomst, een uurtje voordat de kinderen uit school kwamen, de boor ter hand. De eerste keer en het viel me niet tegen. 's-Avonds kon ik René dan ook niet alleen verrassen met de finishing touch in de keuken, maar ook met het feit dat hij in het keukenproject helemaal niets hoefde te doen.
Aangestoken door de keuken die nu wel helemaal onze stijl was én door Maaslandse vriendin Mariette die met de koop van haar mooie nieuwe huis vol enthousiaste verhalen zit met wat ze allemaal gaat doen, wilde ik gelijk door met de logeerslaapkamer.
Echter, daar moest nieuwe vloerbedekking (vinyl) in, de deuren moesten geschaafd, er moest worden behangen en uiteraard nieuwe plinten. Het behangen besloten we zelf te doen, voor de vloer, plinten en het schaven van de deuren besloten we een bedrijf in te schakelen. Ook hadden we nog een kast in Geoffrey's kamer die nodig afgemaakt moest worden. Geen Frans bedrijf dit keer want voor je het weet ben je weer weken verder omdat ze niet komen opdagen, maar een Engels(talig) klusbedrijf waarvan er hier in de omgeving ook een aantal zitten.
Het eerste bedrijf hield zich prima aan de afspraak en maakte een goede indruk. Helaas had dit eenmansklusbedrijf geen ervaring in het leggen van vinyl en zei dat ook eerlijk. Geoffrey's kast werd super afgemaakt maar de logeerslaapkamer was nog steeds niet gedaan.
Het tweede bedrijf werd benaderd. Deze zou komen. Op woensdag na 14.00 uur. Helaas, deze man woont waarschijnlijk te lang in dit gebied want hij kwam niet. De volgende dag kreeg ik 's-middags een mail dat hij een spoedklus tussendoor had gekregen en dus helaas niet had kunnen komen. Een telefoontje was kennelijk niet bij hem opgekomen en ik was al gelijk klaar met hem.
Bedrijf nummer 3 was aan de beurt. Uiteindelijk wint nou eenmaal de aanhouder. De man was keurig op tijd, nam alles netjes op en zei me een prijsopgave te geven. Twee dagen later kreeg ik een enorm bedrag door. Nadat ik om een specificatie had gevraagd, deelde hij me mee dat hij uitgegaan was van 2 man à 9 uur dus 18 uur in totaal. Let wel, we hebben het hier over een vierkant stuk vinyl leggen én een paar plinten.
En toen was ik er klaar mee. We gingen het goddorie gewoon zelf doen. Wat een geklooi met al die lui.
Het volgende weekend werd er behangen. Het ging prima. We waren een goed team en in het weekend zat alles erop.
Toen de vloer. Op dinsdagavond begonnen we en 2 uur later waren we klaar. Weliswaar nog niet met de plinten maar wel met het erinsnijden. Het lag keurig en er was geen enkele snij-fout gemaakt. Dit weekend de plinten ertegenaan en toen konden we elkaar trots een high five geven. HA ! Who needs professional handymen ?
Nu is onze eigen slaapkamer aan de beurt. Jazeker, ik ga in een straf tempo door. De wand achter ons bed krijgt behaard bruin/wit koeienbehang, een behang waar ik sinds het begin al helemaal verliefd op was. Ik hoop dan ook dat ze het nog hebben. Deze week ga ik naar de binnenhuisarchitect die dealer is van het merk. Ik hoop uit alle macht dat het nog steeds in de collectie zit en hij het voor me kan bestellen.
René hoort het licht zuchtend aan.....het is uiteindelijk maar 1 wand en de vloer ligt er prima bij dus daar hoeft niets aan gedaan. Dat scheelt !
Voor de meiden overseas, de dame bijna overseas maar nu nog in Nuenen én de overig geïnteresseerden: Ik heb foto's gemaakt van ons projectje. Ik begon een beetje laat met de 'voor'-foto's maar je krijg een idee van de kleuren. Enjoy !
Deur naar de gastenbadkamer voor
Deur naar de gastenbadkamer na
Muur + toegangsdeur voor
Muur + toegangsdeur na
Raam voor (de goede gordijnen waren al gemaakt en hingen al een poosje)
Raam na
Vloer voor
Vloer na
dinsdag 17 november 2009
ZOMERWEER
Het zijn rare tijden in November als het over het weer gaat. Zo berichtte ik vorige keer over sleëen in de sneeuw; vandaag was het maar liefst 18 graden, werden de
t-shirts weer uit de kast getrokken en een blik op de berg leerde dat ook de sneeuw weer helemaal weg is.
Ook voor de paarden is het lastig. De afgelopen tijd is het flink koud geweest en alhoewel Mango nog niet geschoren was (vandaag gebeurd) en dus nog een warm eigen jasje had, had hij ook een (warme) deken op voor de koude nachten en de uren dat hij buiten in het veld loopt. Gisteren had Mango de hele dag lekker in de wei gelopen. Ik was (bij hoge uitzondering) een keertje niet geweest doordat ik gisteren vele andere verplichtingen had. 's-Avonds kreeg ik een telefoontje.....
De buitendeken was door de stalmensen omgewisseld voor de binnendeken en Mango bleek van top tot teen doorwaternat van het zweten te zijn. Ach gos, dat arme schaap. Had de hele dag met die dikke deken in de wei gestaan terwijl het gisteren al best lekker weer aan het worden was. Geen 18 graden maar toch...
Om 22.00 uur toen het bezoek weg was, toch maar even naar stal gegaan om poolshoogte te nemen. Met een dun dekentje was het zweet in enkele uren gelukkig al voor een deel weggetrokken en hij kreeg weer een 4e schone, droge deken om ook de rest te kunnen absorberen. We konden rustig slapen gaan.
Vanmorgen om 5.00 uur werd ik wakker, deels door René die een vliegtuig moest halen maar daarna schoot door mijn hoofd : CHOCAPIC....... De pony van Madison staat dag en nacht in de wei en had (tegen de regen) ook een (gelukkig-niet-zo-dik-maar-toch-)dekentje op. "Die zal het dus ook wel warm gehad hebben" schoot door mijn hoofd (Op maandag rijdt Madison niet omdat ze dan tot 17.30 uur op school zit dus hadden we hem ook niet "gecontroleerd") "en vandaag zou het dus nog warmer worden"..... Ik kon de slaap niet meer vatten, zag steeds die arme dreutel voor me die het tjokkieheet had.
Uiteindelijk dus maar eruit gegaan.
Om 8.00 uur zou ik de kinderen bij de buurvrouw brengen omdat ik om 8.30 uur in Genève moest zijn. Maar eerst moest ik orde op zaken stellen. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om het nog een paar uurtjes (tot ná mijn afspraak) uit te stellen.
De kinderen werden naar de buren gebracht en ik ging (in mijn "nette outfit") naar de manege. Snel mijn laklaarzen voor een paar rubberen verwisseld, halstertje gepakt en daar ging ik dan, op naar het grote 'weiland', op zoek naar Chocapic.
Het is echt een drama, de weg ernaartoe en ook ín het weiland. Het is spekglad en je zakt diep weg in de modder. Bij iedere stap denk je dat je je laars verliest en ik zou de eerste niet zijn bij wie dat ook zou gebeuren. Om buiten de looproute te blijven (die helemaal onbegaanbaar is door de pony's die er iedere dag meerdere malen overheen denderen) ging ik onder het schrikdraad door.
Toch een beetje spannend. Je hebt zo'n beweging heel soepel in gedachten zitten maar dat valt vies tegen, helemaal niet om 8.00 uur..... even werd steun gezocht op de grond dus een smerige modderhand was het gevolg. En waar veeg je die dan weer aan af als je nette kleren aan hebt...tjongejongejonge, wat een gedoe allemaal.
Zuchtend liep ik verder.
Ik zag een boel pony's maar Chocapic die was natuurlijk weer nergens te bekennen.
Sndvrrrr. Het is een megagroot 'gebied' met bossen, bomenrijen, beekjes, bloemenvelden etc.
Uiteindelijk zag ik hem en kon ik hem bevrijden van zijn deken. Natuurlijk was hij totaal niet bezweet dus hij was op tijd 'verlost'. Een beetje uilig keek íe me aan. "Dat was het dan ?" leek hij te willen zeggen.
En ja, dat was het dan. Daar ging ik weer, nu met een smerige, modderige deken (want ze rollen er niet minder mee dan dat ze geen deken op hebben) die ik angstvallig probeerde weg te houden van mijn kleren.
De weg terug lijkt gelukkig altijd korter maar buiten adem was ik wel.
Daarna nog even de laarzen schoongeborsteld onder de waterstraal, terug in het laarzenuitleenvak en mijn laklaarzen weer aan.
Mango nog een aai over de bol en in de auto op weg naar Genève waar ik een half uur later dan gepland aankwam...
Er zijn ochtenden dat ik rustiger opstart..
t-shirts weer uit de kast getrokken en een blik op de berg leerde dat ook de sneeuw weer helemaal weg is.
Ook voor de paarden is het lastig. De afgelopen tijd is het flink koud geweest en alhoewel Mango nog niet geschoren was (vandaag gebeurd) en dus nog een warm eigen jasje had, had hij ook een (warme) deken op voor de koude nachten en de uren dat hij buiten in het veld loopt. Gisteren had Mango de hele dag lekker in de wei gelopen. Ik was (bij hoge uitzondering) een keertje niet geweest doordat ik gisteren vele andere verplichtingen had. 's-Avonds kreeg ik een telefoontje.....
De buitendeken was door de stalmensen omgewisseld voor de binnendeken en Mango bleek van top tot teen doorwaternat van het zweten te zijn. Ach gos, dat arme schaap. Had de hele dag met die dikke deken in de wei gestaan terwijl het gisteren al best lekker weer aan het worden was. Geen 18 graden maar toch...
Om 22.00 uur toen het bezoek weg was, toch maar even naar stal gegaan om poolshoogte te nemen. Met een dun dekentje was het zweet in enkele uren gelukkig al voor een deel weggetrokken en hij kreeg weer een 4e schone, droge deken om ook de rest te kunnen absorberen. We konden rustig slapen gaan.
Vanmorgen om 5.00 uur werd ik wakker, deels door René die een vliegtuig moest halen maar daarna schoot door mijn hoofd : CHOCAPIC....... De pony van Madison staat dag en nacht in de wei en had (tegen de regen) ook een (gelukkig-niet-zo-dik-maar-toch-)dekentje op. "Die zal het dus ook wel warm gehad hebben" schoot door mijn hoofd (Op maandag rijdt Madison niet omdat ze dan tot 17.30 uur op school zit dus hadden we hem ook niet "gecontroleerd") "en vandaag zou het dus nog warmer worden"..... Ik kon de slaap niet meer vatten, zag steeds die arme dreutel voor me die het tjokkieheet had.
Uiteindelijk dus maar eruit gegaan.
Om 8.00 uur zou ik de kinderen bij de buurvrouw brengen omdat ik om 8.30 uur in Genève moest zijn. Maar eerst moest ik orde op zaken stellen. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om het nog een paar uurtjes (tot ná mijn afspraak) uit te stellen.
De kinderen werden naar de buren gebracht en ik ging (in mijn "nette outfit") naar de manege. Snel mijn laklaarzen voor een paar rubberen verwisseld, halstertje gepakt en daar ging ik dan, op naar het grote 'weiland', op zoek naar Chocapic.
Het is echt een drama, de weg ernaartoe en ook ín het weiland. Het is spekglad en je zakt diep weg in de modder. Bij iedere stap denk je dat je je laars verliest en ik zou de eerste niet zijn bij wie dat ook zou gebeuren. Om buiten de looproute te blijven (die helemaal onbegaanbaar is door de pony's die er iedere dag meerdere malen overheen denderen) ging ik onder het schrikdraad door.
Toch een beetje spannend. Je hebt zo'n beweging heel soepel in gedachten zitten maar dat valt vies tegen, helemaal niet om 8.00 uur..... even werd steun gezocht op de grond dus een smerige modderhand was het gevolg. En waar veeg je die dan weer aan af als je nette kleren aan hebt...tjongejongejonge, wat een gedoe allemaal.
Zuchtend liep ik verder.
Ik zag een boel pony's maar Chocapic die was natuurlijk weer nergens te bekennen.
Sndvrrrr. Het is een megagroot 'gebied' met bossen, bomenrijen, beekjes, bloemenvelden etc.
Uiteindelijk zag ik hem en kon ik hem bevrijden van zijn deken. Natuurlijk was hij totaal niet bezweet dus hij was op tijd 'verlost'. Een beetje uilig keek íe me aan. "Dat was het dan ?" leek hij te willen zeggen.
En ja, dat was het dan. Daar ging ik weer, nu met een smerige, modderige deken (want ze rollen er niet minder mee dan dat ze geen deken op hebben) die ik angstvallig probeerde weg te houden van mijn kleren.
De weg terug lijkt gelukkig altijd korter maar buiten adem was ik wel.
Daarna nog even de laarzen schoongeborsteld onder de waterstraal, terug in het laarzenuitleenvak en mijn laklaarzen weer aan.
Mango nog een aai over de bol en in de auto op weg naar Genève waar ik een half uur later dan gepland aankwam...
Er zijn ochtenden dat ik rustiger opstart..
zondag 8 november 2009
WINTERWEEKEND
De afgelopen week zagen wij de eerste sneeuw op de bergen in de Jura verschijnen en ons realiserend dat de winter nu echt in aantocht was, gingen we dit weekend maar eens wat spijkers met koppen slaan.
Nadat de mannen zaterdag terugkwamen van de 2 uurtjes "hockey libre" op de ijsbaan en de vrouwen terugkwamen van de paarden, gingen we op weg naar Carouge (bij Genève) om ski's en schoenen te regelen voor het hele seizoen. Het slechte weer had meer winkelend publiek in de auto doen laten stappen want er stond op de afrit van de snelweg al een file richting het winkelgebied.
Soms heb je echter wel eens van die dagen dat alles mee lijkt te zitten. Zaterdag was zo'n dag.
Na aanvankelijk in een slakkegangetje het parkeerterrein eindelijk bereikt te hebben, ging pal voor de deur iemand weg en hadden we dus een parkeerplaats. Dat kwam niet slecht uit want het regende flink. Eenmaal binnen trokken we een nummertje en zagen we dat er 34 mensen voor ons waren. Dat was even slikken maar niets kon onze goede bui doen verdwijnen. Overal lagen nummertjes van diezelfde dag. Op die briefjes werd ook aangegeven hoeveel mensen er nog voor je waren. Degenen die die zaterdag om 10.30 uur binnen waren geweest (het was inmiddels 15.00 uur), hadden maar liefst 69 mensen voor zich gehad. Het kon dus altijd erger. Tijdens het doden van de tijd ging deze Sherlock op zoek naar ongebruikte briefjes et voilà, ik vond er eentje !! Iemand vond het wachten kennelijk mooi geweest en had zijn briefje ergens neergelegd. Het nummer was bijna aan de beurt. Toch enigszins gespannen wachtten we tot we aan de beurt waren. Stel je voor dat we door de mand vielen. Sta je toch mooi voor joker in een volle winkel..... Nummer 219 was aan de beurt en wij hadden 220....
"PING" hoorden we en zagen tot onze verbazing dat het nummerapparaat van 219 naar 222 versprong. Sndvrr.... hoe kan dat nou ? Zou ons gevonden nummer 220 al in het systeem geblokkeerd zijn ofzo? Vol bravoure sprak ik een winkelmedewerker aan en zei haar dat wij aan de beurt waren maar dat het nummerapparaat ons nummer had overgeslagen. Gelukkig werd ik hierin gesteund door nummer 221 en dus konden wij meelopen. Joepie ! Dat scheelde minimaal een uur !
We werden op een zeer vakkundige en snelle manier geholpen en dus gingen we een half uur later bepakt en bezakt de winkel weer uit !! René kocht nog een jack en voor Geoffrey kochten we nog een helm. Die had afgelopen seizoen zonder helm geskied maar aangezien beide kinderen vanaf Januari naar skiles gaan op woensdagmiddag, was de helm verplicht.
Daarna naar de oude stad in Genève waar we erg gezellig hebben gegeten in een Italiaans restaurant en daarna voldaan naar huis. Het was een leuke dag geweest.
Zondagmorgen besloten we 'naar boven' te gaan met de slee. De sneeuw lag nu al een paar dagen op de toppen dus we waren benieuwd wat we aan zouden treffen. De doos met wintersportspul werd uit de garage getoverd en 'in tenue' gingen we naar boven.
Het was een mooi ritje (een kleine 15 minuten rijden). Het landschap veranderde enorm snel en boven aangekomen lag er een enorm pak sneeuw waar naar hartelust gesleed kon worden. Het was jammer dat de liften nog niet open zijn want er lag meer dan genoeg sneeuw om goed te kunnen skiën. Het was gezellig druk op de piste en niet al te koud. We vermaakten ons prima voor een paar uurtjes en daarna gingen we weer terug naar beneden.
Er moest nog huiswerk gemaakt worden en Madison & ik moesten nog naar de paarden waar we ook weer een paar uur doorbrachten. Toen we terugreden van de manege besloten Madison en ik om in de jacuzzi te gaan. Bij thuiskomst bleken Geoffrey en René daar al in te liggen en snel sloten we aan. Het was heerlijk, in het donker in een lekker frisse buitenlucht, heerlijk bubbelen in het warme water. We kwamen helemaal bij.
Het is een supergezellig winterweekend geweest.
Hieronder nog wat foto's van de verandering van het landschap tijdens ons ritje 'naar boven'.
Vanaf halverwege de berg naar beneden gefotografeerd, het meer van Genève op de achtergrond.
Nadat de mannen zaterdag terugkwamen van de 2 uurtjes "hockey libre" op de ijsbaan en de vrouwen terugkwamen van de paarden, gingen we op weg naar Carouge (bij Genève) om ski's en schoenen te regelen voor het hele seizoen. Het slechte weer had meer winkelend publiek in de auto doen laten stappen want er stond op de afrit van de snelweg al een file richting het winkelgebied.
Soms heb je echter wel eens van die dagen dat alles mee lijkt te zitten. Zaterdag was zo'n dag.
Na aanvankelijk in een slakkegangetje het parkeerterrein eindelijk bereikt te hebben, ging pal voor de deur iemand weg en hadden we dus een parkeerplaats. Dat kwam niet slecht uit want het regende flink. Eenmaal binnen trokken we een nummertje en zagen we dat er 34 mensen voor ons waren. Dat was even slikken maar niets kon onze goede bui doen verdwijnen. Overal lagen nummertjes van diezelfde dag. Op die briefjes werd ook aangegeven hoeveel mensen er nog voor je waren. Degenen die die zaterdag om 10.30 uur binnen waren geweest (het was inmiddels 15.00 uur), hadden maar liefst 69 mensen voor zich gehad. Het kon dus altijd erger. Tijdens het doden van de tijd ging deze Sherlock op zoek naar ongebruikte briefjes et voilà, ik vond er eentje !! Iemand vond het wachten kennelijk mooi geweest en had zijn briefje ergens neergelegd. Het nummer was bijna aan de beurt. Toch enigszins gespannen wachtten we tot we aan de beurt waren. Stel je voor dat we door de mand vielen. Sta je toch mooi voor joker in een volle winkel..... Nummer 219 was aan de beurt en wij hadden 220....
"PING" hoorden we en zagen tot onze verbazing dat het nummerapparaat van 219 naar 222 versprong. Sndvrr.... hoe kan dat nou ? Zou ons gevonden nummer 220 al in het systeem geblokkeerd zijn ofzo? Vol bravoure sprak ik een winkelmedewerker aan en zei haar dat wij aan de beurt waren maar dat het nummerapparaat ons nummer had overgeslagen. Gelukkig werd ik hierin gesteund door nummer 221 en dus konden wij meelopen. Joepie ! Dat scheelde minimaal een uur !
We werden op een zeer vakkundige en snelle manier geholpen en dus gingen we een half uur later bepakt en bezakt de winkel weer uit !! René kocht nog een jack en voor Geoffrey kochten we nog een helm. Die had afgelopen seizoen zonder helm geskied maar aangezien beide kinderen vanaf Januari naar skiles gaan op woensdagmiddag, was de helm verplicht.
Daarna naar de oude stad in Genève waar we erg gezellig hebben gegeten in een Italiaans restaurant en daarna voldaan naar huis. Het was een leuke dag geweest.
Zondagmorgen besloten we 'naar boven' te gaan met de slee. De sneeuw lag nu al een paar dagen op de toppen dus we waren benieuwd wat we aan zouden treffen. De doos met wintersportspul werd uit de garage getoverd en 'in tenue' gingen we naar boven.
Het was een mooi ritje (een kleine 15 minuten rijden). Het landschap veranderde enorm snel en boven aangekomen lag er een enorm pak sneeuw waar naar hartelust gesleed kon worden. Het was jammer dat de liften nog niet open zijn want er lag meer dan genoeg sneeuw om goed te kunnen skiën. Het was gezellig druk op de piste en niet al te koud. We vermaakten ons prima voor een paar uurtjes en daarna gingen we weer terug naar beneden.
Er moest nog huiswerk gemaakt worden en Madison & ik moesten nog naar de paarden waar we ook weer een paar uur doorbrachten. Toen we terugreden van de manege besloten Madison en ik om in de jacuzzi te gaan. Bij thuiskomst bleken Geoffrey en René daar al in te liggen en snel sloten we aan. Het was heerlijk, in het donker in een lekker frisse buitenlucht, heerlijk bubbelen in het warme water. We kwamen helemaal bij.
Het is een supergezellig winterweekend geweest.
Hieronder nog wat foto's van de verandering van het landschap tijdens ons ritje 'naar boven'.
Vanaf halverwege de berg naar beneden gefotografeerd, het meer van Genève op de achtergrond.
Abonneren op:
Posts (Atom)