IN DE WACHTKAMER

"Alles al ingepakt?", "Druk met de voorbereidingen?".....twee veelgehoorde opmerkingen in deze laatste weken.
Tja, wat zeg je dan ? Natuurlijk druk met de voorbereidingen, maar meer tussen mijn oren dan dat ik nou zo actief mijn dagen ermee vul. De verhuizers pakken alles in en uit straks, dus daar hebben we weinig omkijken naar. Er worden her en der nog wat spullen gekocht, adreswijzigingen naar bedrijven verstuurd, hotels geboekt voor de laatste dagen in Nederland en de eerste week in Frankrijk en verder ? Verder vooral een soort van 'geestelijk' wachten.....wachten tot het zover is om te gaan.

De laatste weken voor een grote verhuizing zijn altijd vreemd. Voor jezelf ben je al aan het afsluiten, afstand aan het nemen. De buitenwacht gaat straks door met het leven hier en maken plannen voor ná 23 december. Wij niet. Althans niet hier en dat is gek.

"Je zou zeker willen dat het al zover was?" wordt dan gevraagd.
Nee, dat ook niet. Het hoort er nou eenmaal bij, dit wachtkamergevoel, het is onderdeel van het hele proces.

Ik kan me erg verheugen op ons nieuwe huis straks. Een nieuw huis in een nieuw land met een nieuwe taal: een heel nieuw leven. Spannend, leuk maar zeker ook lastig in het begin, met name voor de kinderen. Ook daarvan zijn we ons terdege bewust. Het zal een grote uitdaging gaan worden maar...... we hebben er ontzettend veel zin in !

AFSCHEID IN FASES

Een paar weken geleden opperde zwager Sander ;-) het idee om samen met opa Otto mee te rijden met René en Geoffrey als zij op 23 December met de auto vertrekken. Madison en ik zouden al met het vliegtuig gaan dus in de auto was, naast de 2 katten, nog wel ruimte over.

Ik vond het een geweldig idee. Hoeveel makkelijker zou het afscheid immers worden als ook opa en Sander meerijden ! De eerste week in Frankrijk zitten wij in 2 suites van een nabijgelegen hotel dus de slaapplaatsen zijn geen probleem. Zo gezegd zo gedaan. Opa en Sander rijden definitief mee, kijken waar we 'terecht komen' en vliegen dan de volgende dag, net voor kerst, weer terug naar Nederland.

Inmiddels heeft ook oma Liesje een ticket geboekt. Zij komt de laatste dag van ons 1-week-in-hotel verblijf aan (29 december) en is er dus ook als de verhuizers komen. Weer een vervelend afscheid in Nederland minder. "Tot over een week" klinkt toch prettiger dan "Veel succes en we bellen"
Oma Lies blijft 2 weken en een paar extra handen in die eerste tussen-de-verhuisdozen periode is natuurlijk heel erg fijn.

Ook opa Piet liet zich niet onbetuigd. Hij hoorde dat we wat klein breek- en stucwerk wilden in de woonkamer en bood aan dit te doen. Hij zal na de kerst een aantal dagen langskomen.

Kortom, het wordt een afscheid in fases. Wel zo geruststellend.....

OPSLAGPLAATS

Afgelopen week zijn alle nieuwe meubels gekomen. Het leek en lijkt nog steeds wel een opslagplaats. Gelukkig zijn een aantal oude meubels inmiddels verkocht via marktplaats. De nieuwe meubels heb ik inmiddels voor een groot deel uitgepakt maar ze zijn te groot voor dit huis dus het blijft een vorm van kamperen. Het is niet anders...

STEEDS MEER AFSCHEID-MOMENTEN

Het is alweer bijna een maand geleden dat ik mijn laatste bericht schreef. Eigenlijk gebeurt er van alles maar toch ook weer niet. Het duizelt af en toe wat in mijn hoofd en ik heb het idee dat ik het overzicht af en toe kwijt ben.
Als ik soms bij de countdown onderop de weblogpagina kijk, "schrik" ik iedere keer weer hoe kort we nog maar hier zijn. De weken vliegen voorbij en af en toe heb ik het idee dat ik zaken (van dingen die nog gedaan moeten worden), over het hoofd zie.

De kinderen gaan braaf iedere week naar Franse les en leren steeds meer woorden. René is ontzettend druk met werk en studie en ik loop daar een beetje tussen. Ik heb wat meubels op marktplaats gezet en voor nieuwe meubels gekeken. De eerste nieuwe aankopen zijn in de speelkamer opgeslagen en langzamerhand zal het wel een beetje op een opslagruimte gaan lijken. Immers, Geoffrey en Madison krijgen beiden een nieuw bed, we willen een hele nieuwe inrichting voor de woonkamer, een nieuwe koelkast, gordijnen, roeden, een nieuwe loungeset voor buiten, nieuwe slaapkamerkasten etc. Allemaal zaken die ik graag nog in Nederland wil kopen en die hier dus zolang opgeslagen moeten worden.

Ongetwijfeld zullen er in Frankrijk/Zwitserland ook hele mooie bedden, banken, kasten etc te verkrijgen zijn, maar hier ken ik de weg, de taal en dus wil ik het het liefst nog hier doen.

Verder beginnen de inmiddels bekende "laatste keren" zich aan te dienen.
Eind september had Geoffrey zijn laatste honkbalwedstrijd bij de Gophers. In zijn laatste slagbeurt sloeg hij een homerun, een mooier slot was niet denkbaar. Na de wedstrijd werden Geoffrey en René verrast met kadootjes vanuit het team en werd er, tranen weg pinkend, weer een Nederlands hoofdstuk afgesloten.
Zo komen er steeds meer "laatste keren" aan. De laatste keer naar de Nederlandse tandarts hebben we ook al gehad....

Afscheid nemen......niet mijn favoriete ding. Hoewel ik erg veel zin heb in ons nieuwe leven, valt het daadwerkelijke afscheid nemen me zwaar. Voor velen zal ik de uitstraling van een koele kikker hebben, het tegendeel is echter waar. Ik ben een ongelooflijke 'kan-geen-afscheid-nemen-huildoos'. Toen we verhuisden van Luxemburg naar Nederland heb ik zelfs gehuild omdat ik onze tandarts (die ik 1x in mijn leven had gezien...duh..) nu nooit meer zou zien. Tijdens de vakantie in Jordanië stonden de tranen in mijn ogen toen onze chauffeur die ons 5 dagen had rondgereden, ons gedag zei...
Ik vind het dan ook ongelooflijk om in tv programma's als Hello Goodbye te zien dat mensen hun hele familie en vriendenkring meenemen naar Schiphol om daar vervolgens dramatisch, soms wel urenlang nog te hangen tot het moment van afscheid echt is gekomen. Weer een omhelzing en weer één en weer teruglopen en weer een laatste omhelzing. Ach, ach wat een zelfkastijding! En stel je voor dat die rij voor de paspoortcontrole ontzettend lang is en je dus rustig nog een half uur moet blijven zwaaien....
Als het aan mij ligt, niets van dit alles. Geen afscheidsfeestje met of zonder emotionele speeches. Afscheid nemen doen we kort en krachtig en zeker niet op Schiphol. Vervelende zaken moet je zo kort mogelijk houden. En dat afscheid nemen heel vervelend is, dat is wel duidelijk !

"WERKBEZOEK" IN GENEVE / FRANKRIJK

Woensdag 17 september zijn René en ik samen naar Genève gevlogen voor een paar drukke dagen op onze nieuwe bestemming. Eerst hebben de Nederlandse sectie van het Lycée Internationale in Ferney Voltaire (Fr) bezocht. Geoffrey en Madison zullen daar in een klasje 1 keer per week Nederlandse les krijgen zodat ook het Nederlands nivo goed op peil blijft. Het is nu nog bijna niet voor te stellen dat ze over een paar jaar beter Frans dan Nederlands zullen spreken en aangeraden wordt dan ook om vanaf het begin het Nederlands goed bij te blijven houden.

Op donderdag zijn we naar de notaris gegaan voor ondertekening van het koopcontract (compromis de vente). Na 2 uur was de ondertekening een feit en konden verkoper en wij elkaar officieel de hand schudden.

's-Middags hebben we de basisschool in Frankrijk bezocht waar de kinderen naartoe zullen gaan (zie foto). Het is een nieuwe school (2005) en het ziet er dan ook allemaal mooi en verzorgd uit. De klassen hebben een ouderwetse indeling, schoenen moeten in de gang blijven en ook wordt er gewoon weer met een krijtje en een ouderwets schoolbord gewerkt. Het smartboard is hier nog niet geïntroduceerd. Wel was er een mooi computerlokaal met een groot aantal laptops. We hebben een taal- en rekenboek meegekregen voor Geoffrey en het was wel even slikken toen we dit doorbladerden. Het zal een hele kluif worden....
Schooltijden zijn van 8.30 - 11.30 uur, overblijvers eten een warm 3 gangenmenu en het middagprogramma is van 13.30 - 16.30 uur. Een hele zit dus. Wel is met ingang van dit schooljaar de hele woensdag vrij.

In December moeten wij nog een keer naar Frankrijk voor ondertekening van hypotheek, overdrachtspapieren etc. Dan zal er ook weer een bespreking zijn op school om de extra taalondersteuning voor de kinderen te bespreken.

Verder zijn we deze dagen nog in het nieuwe huis geweest om maten op te nemen. We waren nog steeds even enthousiast over het huis als in Juni dus dat was goed !

Na ook nog een aantal banken voor hypotheken te hebben bezocht en een Zwitserse bankrekening te hebben geopend, zijn we op zaterdag weer terug naar Nederland gevlogen.

INTEGREREN = HARD STUDEREN

Vanmiddag stond in het teken van de Franse integratie.

Na de lunch gingen we op weg naar Krimpen aan de Lek waar de eerste Franse taalles voor Geoffrey en Madison gepland stond. De kinderen gingen aan de slag en ik had 1,5 uur 'voor mezelf'
Na een kleine 10 minuten had ik downtown Krimpen wel gezien. Zak drop gehaald (je moet wat) en toen maar weer in de auto. Gelukkig had ik een boekje mee en kon ik in de auto, voor de deur mijn tijd volmaken. Om 15.00 uur meldde ik me weer en vertelden de kinderen en 'de juf' enthousiast wat ze hadden gedaan.
Na een vers geleerd "au revoir" gingen we weer de auto in want om 16.00 uur begon vandaag ook de eerste skiles in Den Hoorn. Straks in Frankrijk zitten we 10 minuten van de dichtsbijzijnde skilift dus ook op dat vlak moeten we ons natuurlijk wel kunnen redden. Alles in het kader van de integratie......
Onderweg werden de korte broeken voor lange broeken omgewisseld en probeerde ik het gaspedaal stevig ingedrukt te houden. Het was echter al goed druk op de weg dus het ging niet echt snel. Toen ook nog de brug open stond bij Capelle a/d IJssel bekroop mij langzaam een stressgevoel want we stonden maar en we stonden maar en de klok tikte door.

Een telefoontje onderweg naar Alpine Sports leerde dat het allemaal niet zo erg was dat ik wat later was omdat de kinderen toch afwisselen op de baan en uiteindelijk konden we de te-laat-schade beperken tot 6 minuten. In vliegende vaart de ski's aan en toen de rolbaan op. We hadden niks gemist.

Geoffrey vond het gelijk hartstikke leuk en ging lekker aan de rol. Madison twijfelde en keek steeds bedrukter maar een daadkrachtige en leuke lerares zorgde ervoor dat al snel toch de lach doorbrak en het zelfvertrouwen groeide.

Kortom, een inspannende woensdagmiddag voor de kinderen maar wel weer veel geleerd.

GOED NIEUWS !!

Klik op het huis voor meer foto's

Terug in Maasland zijn we weer aan de slag gegaan met de makelaar in Frankrijk.
Voor de vakantie waren we het onderhandelingstraject ingegaan en lag inmiddels onze
2e bieding bij de verkoper. Aangezien hij in Spanje zat, werd alles wat vertraagd maar vandaag zouden we dan (voor ons gevoel 'eindelijk') uitsluitsel krijgen over het huis waar we onze zinnen op hadden gezet. Om 12.00 uur volgt goed nieuws uit Frankrijk: De verkoper is accoord en dus zijn we (bijna) de eigenaars van het huis dat we zo graag wilden !!!

We kijken nog maar eens naar de vele foto's en de videobeelden die we in Juni gemaakt hebben en beseffen langzaam dat dat nu van ons wordt.

Het compromis de vente (koopcontract) zal nu worden opgemaakt en René en ik zullen mid September weer naar Genève vliegen om naar de notaris te gaan, de scholing voor de kinderen te gaan regelen en nog wat maten etc. in het huis op te gaan nemen.