DAAR ZIJN WE WEER

Tja, ik durf het bijna niet te zeggen maar : daar zijn we weer. Het voelt vreemd, je wordt er zelfs een soort van verlegen van om na 16 (!) maanden weer wat te schrijven.
En waar begin je ..... Gaan we een update doen van 16 maanden of beginnen we gelijk in het heden ?

Een korte samenvatting dan maar.
Geoffrey heeft inmiddels een jaar middle school op de internationale school in Zwitserland achter de rug. Hij heeft het helemaal naar zijn zin dus we zijn erg blij dat we voor deze school gekozen hebben. Een bijkomend voordeel is dat hij nu ook vloeiend Engels spreekt en daarmee gelijk drietalig is geworden. IJshockey is hij mee gestopt, na 10 jaar vond hij het genoeg. In september gaat hij floorhockey (variant op veldhockey) doen in het schoolteam.

Madison zit uiteraard nog op de basisschool. In September gaat zij naar een andere, particuliere Franse school vlakbij ons huis. De reden om haar op deze school te doen is dat we graag willen dat ze daar over 2 jaar naar het collège gaat. Echter, de school staat erg goed aangeschreven dus er zijn enorme wachtlijsten voor mensen van buitenaf. Kinderen die daar al op de basisschool zitten, krijgen uiteraard voorrang dus vandaar dat we nu al overstappen. Met Chocapic, haar shetlandpony, heeft ze het afgelopen jaar ontzettend veel prijzen behaald dus het paardrijden is nog steeds een heel groot deel van haar leven. In April van dit jaar hebben we een nieuwe wedstrijdpony voor haar gekocht in Nederland (Bonny). Met Chocapic is ze nu (sinds juli) gestopt en nu concentreren we ons helemaal op Bonny.

Over René kan ik heel kort zijn. Het werk is nog steeds erg leuk en interessant maar erg druk en lange dagen. Hij sport ontzettend veel dus is in topconditie ;)

Dutch is onze (nu 2 jarige) hond die we in mei 2010 uit het asiel gehaald hebben. Het is een lot uit de loterij en we genieten volop van hem.

En ik, ik ben nog steeds actief met mijn superpaard Mango. We doen nog steeds dressuurwedstrijden en zijn inmiddels overgestapt naar een hoger niveau. Verder ben ik vooral ook taxichauffeur met 2 kinderen die nu op verschillende scholen zitten en dus ook verschillende tijden hebben.

Terug naar het heden. Inmiddels hebben we er zo'n 6 weken zomervakantie opzitten en gaan we over een kleine 2 weken weer beginnen met het nieuwe schooljaar. De kinderen hebben er wel zin in. Op een gegeven moment is het luieren ook wel leuk geweest. Geoffrey is een week alleen in Nederland geweest terwijl ik met Madison bij de Franse Kampioenschappen was (waar ze met Chocapic 22e is geworden van de 144 deelnemers). We hebben 2 weken rondgetrokken door Namibie, een fantastische reis in een fantastisch land. Geoffrey heeft vorige week nog een week summercamp gedaan en Madison vermaakt zich natuurlijk met de pony's. De temperatuur is hier continu tussen de 25 en 30 graden dus er wordt veel gezwommen. Ja, het zwembad is ook helemaal af, ook dat was nog niet zover ten tijde van mijn laatste blog.

En zo is het toch een lang overzicht geworden maar 16 maanden vang je ook niet in 2 regels. Ik ga niet beloven dat ik iedere week schrijf, legt de druk ook weer zo hoog :) maar ik ga mijn best doen. Nieuw schooljaar, nieuw begin :)



Nog een paar plaatjes van de afgelopen 16 maanden :

Dutch !

Zwembad klaar (zomer 2010)

In de winter wordt nog steeds geskied (Verbier 2011)

Madison en haar nieuwe pony Bonny (mei 2011)

Twee jaar Chocapic in beeld (tot juli 2011)

Sossusvlei(Namibië 2011)

Steenbokskeerkring (Namibië 2011)

VAKANTIE

Momenteel is het vakantie. De zon begint zich steeds meer te laten zien dus we kunnen niet wachten tot we in het zwembad kunnen plonzen. Echter, nog even geduld. De Fransen liepen voor op schema en dus werd het werk 2 weken stilgelegd. Even een klusje tussendoor denk ik. Fransen en 'voor lopen op schema', dat gaat nou eenmaal niet lekker samen. Inmiddels is sinds deze week het werk weer hervat en gaat het weer als de bliksem. Eerlijk is eerlijk, áls ze er zijn, leveren ze prima werk !

Tja, het is alweer even geleden dus wat is er gebeurd. Oma Liesje is een week geweest en dat was erg gezellig. We zijn o.a. naar Lyon geweest, een stad die bij Nederlanders eigenlijk alleen bekend is door het ANWB steunpunt maar die ons door veel mensen werd aangeraden. Niet ten onrechte, het is een érg leuke stad die zeker de moeite van het bezoeken waard is !

Oma is tweede Paasdag 's-avonds weer vertrokken en had daardoor dus geen last van de aswolk die daarna het vliegverkeer in de hele wereld teisterde. René wel, in die zin dat hij eigenlijk de hele week in Nederland had moeten zitten maar nu niet wegkon. Ons hoor je dus niet klagen over die aswolk ;-)

Geoffrey is inmiddels aangenomen op de Internationale School in Zwitserland !! Hij blij, wij blij. En nu dus druk met het ophalen en bijleren van (met name het schrijf-) Engels. Ook in de zomervakantie heeft hij 2 weken Engels "zomerkamp". Dat klinkt uitgebreider dan het is. Het is 2 weken lang van 8.30 - 12.30 uur Engelse les dus dat is een goede voorbereiding voordat hij eind augustus gaat beginnen met zijn tweetalige opleiding. Alles wat hij vooraf weer opgehaald heeft, is meegenomen en maakt het straks alleen maar makkelijker.

Ook Madison is opgegeven voor Engelse les maar dan voor volgend schooljaar op woensdag. De woensdagen zijn ze hier vrij dus dat kan mooi gecombineerd worden. Aan Engels doen ze op Franse scholen niet zo heel veel en wat er aan Engels gegeven wordt, is meestal op dinsdagmiddag, als Madison op de Nederlandse school zit. Wij vinden het wél belangrijk dat het Engelse nivo goed is en dus gaat ze de komende 3 jaar (resterende tijd op de basisschool die hier t/m groep 7 loopt) 1 dagdeel in de week naar Engelse school zodat later de keus voor een middelbare school groter is.

Het ijshockeyseizoen is afgesloten met een ouder/kind-tournooi en dat was erg leuk. René vond het uiteraard ook weer heerlijk om op de schaatsen te staan en voor Geoff is het altijd leuk om met René te schaatsen. Er is geen lange rustpauze want half mei beginnen de zomertrainingen alweer....

Madison is nu ook begonnen met het rijden van de cross. Een parcours in de bossen met allemaal natuurlijke hindernissen. Riviertjes, hellingen, boomstammen etc. Het is een érg leuke afwisseling van het gewone rijden en ze vindt het helemaal geweldig.





Terug naar "het is alweer even geleden". Blogvriendin Jolanda is onlangs (weliswaar na jaren !!) gestopt met haar blog en ik moet zeggen, ik denk er ook wel eens aan....
De opstart in een nieuw land is leuk, er gebeuren grappige dingen en je loopt tegen nieuwe situaties aan die dan uitgebreid in een blog aan bod kunnen komen. Na ruim 1,5 jaar hier wonen is het nieuwe er toch wel grotendeels af. We leven ons leven net als ieder ander maar dan in het buitenland.
Natuurlijk is het een heel ander leven dan het leven dat we in Nederland hadden maar voor ons inmiddels 'gewoon' en om daar nu iedere keer over te schrijven......

Ik ben er nog niet helemaal uit maar goed, de tijd zal het leren...

KLAAR

Ok, de slaapkamer is klaar. Niet wezenlijk veranderd natuurlijk maar voor mij wel een zeer geslaagde wijziging van kleur. Hierbij paar foto's. Ik zal jullie niet vermoeien met weer een hele reportage.

hoe het was

hoe het is

Het zwembad vordert gestaag. Gisteren vertelde men mij dat ze voor (!!) lopen op schema. Jawel, Fransen die VOOR lopen, wij hebben dus duidelijk dé topkrent uit de zwembad- & tuin business-pap. Dit zeg ik terwijl ik hard op hout aan het kloppen ben want it ain't over till the fat lady sings zullen we maar zeggen. Vooralsnog verloopt alles echter zeer voorspoedig. Aardige lui die zelf ook meedenken en niet klakkeloos alles doen wat er op een tekening staat. Zo hebben we al een paar kleine wijzigingen aangebracht die op papier heel goed leken maar in praktijk niet heel mooi waren. So far, so good dus.




Voor wat betreft Geoffrey's school hopen we deze week nog wat te horen. Ik heb vanmorgen nog gebeld want ik word nu toch wel wat ongeduldig. We willen nu toch wel erg graag wat horen nu aangezien we hem vooralsnog niet hebben ingeschreven op keuze 2, een andere internationale school. Daar zijn ook maar zeer beperkt plaatsen beschikbaar dus mocht dit niet lukken, moeten we als de wiedeweerga overschakelen naar plan B. Goed, nog even geduld dus....

De lente heeft hier zijn intrede gedaan, het is al een poos heerlijk weer en we genieten volop. Pas dan merk je hoe klaar je was met de kou en de winter. Wat dat betreft waren de skilessen precies op tijd afgelopen want de sneeuwgrens loopt deze dagen erg snel terug en de Jura begint weer groen te kleuren.

Afgelopen weekend heeft Madison haar eerste officiële springwedstrijd gehad. Wat een zenuwen had ik. De dag ervoor had ze nog een privé-springles en was ze er prompt afgevallen. Afgevuurd terwijl haar pony Chocapic weer een reuzesprong maakte, iets wat hij zeer regelmatig doet en waar ze nog goed mee moet leren omgaan. De meeste pony's springen precies de hoogte die ze moeten springen. Onze Chocapic springt het liefst een stuk hoger en zet heel vroeg af wat regelmatig leidt tot enorme sprongen die ze niet altijd voelt aankomen. Zelf geeft ze er weinig om. Na het afvegen van wat zand, klautert ze er weer op en gaat weer af op de sprong.
Tijdens haar springlessen springt ze natuurlijk wel vaker wat sprongen achter elkaar maar 11 sprongen in een bepaalde volgorde in een parcours is toch wat anders. En ze is nog maar 7.....kortom, ik had de bibbers, zij allerminst.

Het ging hartstikke goed. Op een gegeven moment kreeg ze Chocapic niet rechtsom gestuurd want hij wilde linksaf en ze miste de kracht in galop om hem de goede kant op te sturen. Dus reed ze linksom een kleine cirkel om hem vervolgens de goede kant op te sturen. Dit wordt echter gezien als een weigering omdat je je eigen gereden 'lijn' doorkruist (wist zij veel....). Ook trok hij bij een volgende sprong langs de zijkant weg, hetgeen ook een (echte) weigering was maar al met al heeft ze het gewoon keurig gedaan en leverde het haar veel "ahhhh, très jolie"-s op. Er deden maar 2 kinderen mee in haar league (50/60 cm) en dat andere meisje had 1 weigering en was dus eerste. Maar de kop is eraf, ze weet nu hoe het werkt en ik ben mijn ergste zenuwen ook kwijt nu ik gezien heb hoe prima ze het ervan af bracht en hoe eenvoudig ze haar parcours (volgorde) ze onthouden had. Overigens kukelde ze er ná de finish alsnog vanaf. De spanning was eraf, Chocapic sloeg onverwacht linksaf en Maddie ging rechtdoor zeg maar. Daar baalde ze enorm van, zomaar vallen is nog nooit gebeurd, maar dat deed verder niet meer terzake voor de wedstrijd.
onze stoere friemel

Voor mij begint het dressuurcompetitieseizoen binnenkort ook weer. Zondag 2 mei staat de eerste wedstrijd op het programma in een dorp, hier zo'n 20 autominuten vandaan. Ik heb er erg veel zin in en ben ook erg benieuwd hoe mijn zenuwachtige Mango het op vreemd terrein doet.

En dan last but not least heb ik het 'halletje' beneden bij het toilet ook nog in de verf gezet. Het was mooier om dezelfde kleur die op een muur ervoor zat, door te trekken. Ik moet hem nog 2 keer overdoen want de verf pakt erg moeilijk maar dat hoop ik voordat oma Liesje maandagavond aankomt, gedaan te hebben.

TUSSENDOORTJE

Ai, ik was toch niet helemaal tevreden over de kleur op de muur in de slaapkamer. Er zat wat mij betreft teveel 'rood' in. Heb de roller maar weer ter hand genomen en heb inmiddels 1 muur af. Jaja, het zijn details maar second best voelt nu eenmaal niet lekker en nu ben ik écht helemaal tevreden.......Foto's van het geheel zal ik, als het af is, ook voor de volledigheid nog even plaatsen ;-)

De 'oude' muur met een lik nieuwe verf eroverheen...

WINTERVAKANTIE

Inmiddels is er al weer heel wat tijd verstreken sinds de laatste update. De vrienden van Geoffrey en Jorien zijn bijna een week geweest en we hebben het heel leuk gehad. We zijn naar het toboganning park in Leysin geweest waar je in `banden` van de berg (op verschillende tracks) afraast, we hebben uiteraard gegeten bij het favoriete restaurant van de kinderen: de Mongool, (een Mongools bbq-restaurant) wat ook goed in de smaak viel, er is geskied en gesnowboard, er is uuuuuuurenlang in de jacuzzi doorgebracht en de nachten zijn allemaal kort geweest voor de heren. Kortom, een inspannende maar erg leuke week.
In de sneeuw in Leysin

Eten bij de Mongool

Op de dag dat ze allemaal weer vertrokken, werd Madison ziek en ook René was met buikkrampen naar zijn werk gegaan. Een paar dagen eerder had ik het ook al gehad, nadat Rene en ik een avond naar de bioscoop en uit eten waren geweest. Bij mij duurde het zo'n 1,5 dag en ik dacht dan ook aanvankelijk dat ik iets verkeerds gegeten had maar later bleek dat er een stevig buikgriepvirus heerste dat deze regio in de greep hield.
René zou eigenlijk die dag naar Nederland gaan, maar stelde het een dagje uit. De volgende dag was hij gelukkig weer wat opgeknapt.
Bij Madison duurde het dagenlang en ons weekend weg naar Megève leek in duigen te gaan vallen toen ook Geoffrey twee dagen later alles uitspuugde.

Bij Geoffrey was het maar van korte duur. Na deze vloedgolf was alles weer goed. Madison bleef kwakkelen. Vooral 's-nachts was het zeer onrustig.
Vrijdagmorgen leek alles gelukkig in orde. René kwam thuis uit Nederland en een paar uur later zetten we koers naar het mooie wintersportdorp Megève, vlakbij de Mont Blanc, hier ruim een uurtje vandaan.

We hadden een echt vakantiegevoel. Heerlijk door het mooie dorp slenteren, skiën, lekker eten, ritje met de huifkar en zwemmen in het zeer warme buitenbad bij het appartement.
Gekgenoeg werd Madison zowel vrijdag als zaterdagnacht weer ziek en spuugde alles eruit. Daarna was het echter goed en konden we de hele nacht doorslapen.
Zaterdag was een stralende dag met veel zon, zondag was daarentegen een stuk kouder en een harde wind. Het grote skigebied waar we zaterdag hadden geskied was gesloten omdat er teveel wind stond voor de cabineliften. Madison was niet helemaal fit en ik vond het ook wel prima dus de heren gingen in het kleinere gebied bij het appartement skiën en de dames gingen lekker naar het dorpje om te wandelen en warme chocolademelk te drinken. Na een paar uurtjes skiën was het mooi geweest voor de mannen. Het was erg koud geweest boven. We lunchten gezamenlijk en daarna gingen we rustig op weg naar huis waar we eind van de middag weer terugkwamen en we ons weer rustig konden voorbereiden op de schoolweek die weer ging beginnen na 2 weken vakantie.

Inmiddels zit er alweer 1 week school op waarin ook weer veel gebeurd is. In onze scholenjacht (Geoffrey gaat immers volgend jaar naar de middelbare school) hebben we afgelopen woensdag weer een school voor en met Geoffrey bezocht (de 4e) waar we gelijk een heel erg goed gevoel bij kregen. Op dit moment zijn we druk bezig met het verzamelen van alle formulieren die we nodig hebben voor de inschrijving zodat ik dat komende week kan gaan inleveren. Beschikbare plaatsen zijn schaars en we hopen enorm dat hij nog een plaats krijgt. Het is een internationale school in Zwitserland en Geoffrey zou het bilingual programma (Engels en Frans) gaan doen. Het wordt flink aanpoten voor hem maar hij heeft er zin in. Over een paar weken weten we meer.....

Ook zijn ze hier afgelopen donderdag begonnen met de aanleg van ons zwembad en een enorme metamorfose van de rest van de tuin. Een groot project dat zo'n 3 maanden gaat duren. De tuin is binnen 1,5 dag veranderd in een enorme bouwput. Wordt vervolgd.....

Nu nog een bouwput

VAKANTIE

Het verhaal van Bob heeft een triest maar onafwendbaar einde gekregen. Vorige week ben ik met hem naar de dierenarts geweest, in de wetenschap dat dat waarschijnlijk het laatste ritje voor hem zou worden. Dit bleek ook zo te zijn. De dierenarts kon echt geen oplossing meer bieden en zei me ook dat het in de komende weken hard achteruit zou gaan. Hij vroeg me of ik daar op wilde wachten. Overigens ging alles zeer respectvol en uiteraard zonder enige druk. Toen het besluit genomen was, kreeg Bob een slaapmiddel. De dierenarts liet ons alleen en zei me dat hij een kwartier later diep zou slapen en hij dan terug zou komen. Nog geen 2 minuten later was Bob in diepe slaap en dat gaf dus ook al aan dat hij nog wel sterk leek maar toch al flink afgezwakt was. Het sterkte mij in mijn gevoel dat ik juist gehandeld had. Daarna werd de definitieve injectie gegeven en ging ik met een lege mand weer terug naar huis.

Verdriet komt in golven zei een vriendin me en ze had helemaal gelijk. Ik dacht er vrij snel overheen te zijn maar de volgende morgen, kwam het verdriet weer keihard binnenzetten. Nu, bijna een week verder, ben ik het wel kwijt, het huilverdriet. Nog steeds is het natuurlijk verdrietig, onze andere poes Zoe, is nu extra aanhankelijk, maar het normale leven heeft weer zijn loop gevonden.

Daarmee zijn we ook aangekomen bij de "wintervakantie". De kinderen hebben momenteel 2 weken vrij en vanavond komen er twee vriendjes van Geoffrey, Bas en Rudy (+ 1 grote zus Jorien, onze fantastische Maasland-babysitter) aan uit Nederland. Ze blijven een kleine week dus dat wordt genieten geblazen voor de kinderen !!

Momenteel zitten we te wachten tot ze landen. Ze hebben een uur vertraging dus komen pas om 23.25 uur aan. Geoffrey en ik gaan zo rustig aan maar eens richting Genève.....

DILEMMA

Dit keer geen owathebbenweeenlol-verhalen maar een zielepietje verhaal over onze 10 jarige jeweetwel kater Bob. Bob is met +/- 6 weken oud, aan komen lopen en niet meer weggegaan. Hij is nu 10 jaar en is meegeweest naar Amerika en terug, en nu naar Frankrijk. Bob is spierwit en spierwitte katten mankeren altijd wat. De meesten zijn doof, Bob niet. Nou ja, oostindisch dan. Maar Bob heeft huidkanker op/in zijn oor. Witte katten zijn erg bevattelijk voor zonnestralen en Bob heeft dit dus ook opgelopen door de zon. Er zit al ruim een jaar permanent een zwarte korst op zijn oor die niet meer heelde. Van de dierenarts in Nederland had ik een homeopatisch zalfje gehad met het advies : lekker smeren, heelt het vanzelf. Het heelde niet vanzelf en toen ik een paar maanden later met Bob naar de Franse dierenarts ging, was hij zeer stellig: Dit was geen gewone wond, Bob had huidkanker. Een deel van zijn oor is verwijderd maar we wisten vantevoren dat dit een lapmiddel was. De dierenarts kon mij niet vertellen hoeveel langer wij uitstel van executie kregen.

De operatie heeft in September plaatsgevonden. Alles leek aanvankelijk goed te gaan. De wond heelde mooi en we hadden goede hoop dat Bob nog een jaartje meekon. Al gauw kwam er echter weer een wond. Twee weken geleden ging ik daarom maar weer naar de dierenarts en hij zei me dat het van binnenuit kwam. Het kraakbeen van het oor is helemaal aangetast en het zal niet meer goedkomen.
Het is nu wachten op ons besluit om euthanasie toe te passen.

Het 'vervelende' is echter dat Bob gewoon nog vrolijk is en je niets aan zijn gedrag merkt. Hij lijkt geen pijn te hebben. Echter, mijn hele huis zit onder het bloed. Het oor is eigenlijk een open wond, er komen wat korstjes op maar 1 'schudje' met het hoofd doet alles weer opengaan. Ik loop dus bij wijze van spreken de hele dag met een doekje achter Bob aan want o-ve-ral vind ik bloedspetters.
Afgelopen maandagavond kwam ik thuis en was mijn hele beige lounge-chair bespetterd met bloed. Gisteravond was de muur van de badkamer van de kinderen helemaal bespetterd. Op de grond liggen permanent overal bloedspetters. Kortom, het is niet helemaal fris meer om hiermee door te gaan.

En toch stel ik dat telefoontje naar de dierenarts steeds uit. Bob loopt vrolijk rond en lijkt zich nergens druk over te maken. Het is uiteraard een kwestie van tijd voordat hij er wel last van gaat krijgen. Voelde hij zich maar ziek, dan was de stap naar de dierenarts makkelijker gemaakt, maar nu hebben alleen wij nog voornamelijk last van zijn ziekte.
Als ik zijn vrijheid ga beperken door hem alleen nog maar in de bijkeuken te laten en buiten, is dat voor hem ook niet leuk maar op deze manier kan het ook niet. Dit is simpelgezegd gewoon vies !

Een groot dilemma dus. Ik wil eigenlijk vandaag de dierenarts bellen om een afspraak te maken. De eerstvolgende staat namelijk gepland op maandag 15 februari maar een maandag voor een euthanasie lijkt me niet goed. Liever op vrijdag, zodat we het weekend hebben om bij te komen.