ZOMER UPDATE

Het nadeel van lang niet schrijven is dat je niet weet hoe te beginnen en het dus steeds weer uitstelt. Voor je het weet ben je echter weer een week verder. Het moest er nu toch echt van gaan komen. Een diepe zucht dan maar en ik begin gewoon maar bij het begin van deze zomer-opsomming om zodoende weer 'bij' te zijn.

Vlak na de laatste blog zijn René en ik naar Nederland afgereisd om de kinderen op te halen en om de verjaardag van (schoon)mama Micky te vieren.
We zijn met de auto gegaan zodat we deze goed vol konden laden met Nederlandse spullen voor de terugweg (én vol zat 'ie toen we terugreden.......)
Op de camping hebben we 4 dagen doorgebracht waarin we o.a. Micky's verjaardag vierden en Geoffrey's verjaardag.
Geoff was helemaal in zijn element omdat er ook een aantal vriendjes uit Maasland naar Brabant waren gekomen. Hij had een heerlijke dag en wij ook !

Na 3 heerlijke weken in Nederland voor de kinderen, gingen we weer richting Frankrijk. Niet gelijk naar huis maar eerst nog een paar dagen naar Parijs. De kinderen wilden graag de Eiffeltoren zien en beklimmen en dus hadden we een tussenstop in de hoofdstad. Het was erg leuk. De eiffeltoren is beklommen (ach ach mijn arme kuiten een dag later) en we hebben in vogelvlucht nog een ronde langs wat Parijse highlights (Champs Élysées, Notre Dame, Arc de Triomphe, Louvre) gedaan.
We hadden een perfect hotel midden in de stad dus we zaten overal dichtbij.
Shop till you drop

Onderweg naar boven

Daarna weer op huis aan waar we 's-avonds terugkwamen. Natuurlijk spoedden Madison en ik ons naar de stal om even onze paardjes gedag te zeggen. Alles was goed, ze zagen er prima uit en waren goed verzorgd toen we weg waren.

René was nog 1,5 week vrij en het eerste weekend dat volgde was met de Beeloo's. De familie Beeloo die we kennen van de ijshockey in Nederland hadden daad bij het woord gevoegd en kwamen voor een weekend naar ons toe. Geoffrey en Mike hadden elkaar helemaal gevonden en het dik naar hun zin. Het was een gezellig weekend dat we volgepropt hebben met lokale activiteiten zoals survival, rodelen, lekker bubbelen in de jacuzzi en natuurlijk veel (buiten) eten.
Mike & Geoffrey

De week erna hebben we verschillende dingen in de omgeving gedaan.
Onder andere zijn we naar een waterpark geweest in de buurt van Montreux. Het was hartstikke leuk. Helaas hadden we niet in de gaten gehad dat we op een betaald parkeren-plaats stonden en bij terugkomst troffen we dan ook een bon onder de ruitenwisser. Shit ! Gelukkig viel het allemaal wel mee. Er zat een bekeuring in maar.....als we volgens het briefje 10 Zwitserse Frank in het bijgaande envelopje deden en die in de daarvoor bestemde brievenbus deponeerden, dan was het goed. Dat was nog minder dan een parkeerplaats bij een willekeurig Nederlands pretpark dus dat viel alles mee.
's-Avonds hebben we heerlijk aan het meer van Genève (waar Montreux ook aan ligt) gegeten en we hadden allemaal een heerlijk vakantiegevoel. Het mooiste van dat alles was/is dat we niet op vakantie zijn maar hier gewoon wonen en dus ruim een uur later gewoon lekker in ons eigen bedje lagen. Wat een voorrecht !!

Ook hebben we een bezoek aan het kantoor van de United Nations in Genève gebracht. Het was erg interessant om daar rond te lopen en we kregen een rondleiding van een gids. Bijzonder om te zien waar de wereldleiders regelmatig acte de présence geven en om wat meer over de United Nations te leren. Het was érg de moeite waard !
De huidige grootste conferentiezaal bij de United Nations in Genève

Een paar dagen later hebben we een klein motorbootje gehuurd om op datzelfde meer van Genève lekker te varen en te zwemmen. Het was hartstikke leuk. Eerst even spannend, de tank werd gevuld, er werd even uitgelegd hoe de motor aan en uit ging en c'est tout. Bonne voyage ! Daar gingen we dan, rustig de haven uit en het mooie meer op. Al gauw waren we helemaal gewend en genoten we van de uren op het water.
Broer & Zus

Afgelopen weekend is Geoffrey ook weer begonnen met zijn ijshockeytraining. Hij had zowel zaterdag als zondag training en kwam beide keren met een grote smile uit de kleedkamer. Hij had het dik naar zijn zin gehad dus dat belooft een erg leuk seizoen voor hem te worden !! Zijn trainer is een Amerikaan dus hij verstaat hem beter dan de (meest Franse) kinderen uit het team. Ook wel eens leuk, de omgekeerde wereld ;-)

Madison heeft deze week ponykamp. Ze heeft het goed naar haar zin. Ze vindt het nog altijd niet leuk als ik wegga 's-morgens nadat ik met mijn eigen paard klaar ben maar als ik haar 's-middags op ga halen, is ze druk Frans aan het kwetteren en vraagt ze me om weg te gaan en later terug te komen. Morgen de laatste dag en dan volgt aan het einde van de dag de diploma-uitreiking.

Volgende week donderdag gaan de kinderen weer naar school en ik moet bekennen : Na bijna 10(!)weken vakantie is dat ook wel weer prima. Op een gegeven moment is het mooi geweest en wordt het tijd om weer wat structuur en dagelijks ritme te krijgen. Geoffrey is alweer druk met zijn Franse sommen/vraagstukken en doet dat uitstekend. Vanaf volgende week komt de bijlesleraar weer iedere dag om de boel klaar te stomen voor de eerste schooldag. We zijn er (bijna) klaar voor !!!!

FAMILIEBEZOEK EN WEEKEND MILAAN

Inmiddels zijn we weer ruim een week verder en hebben we schone zus Daisy en zwager Sander op bezoek gehad. Alle kleinkinderen zaten met opa en oma in Attractiepark Slagharen dus ook zij waren tijdelijk kinderloos. Het was ERG gezellig. Ze zijn 4 dagen geweest en hebben lekker de toerist uitgehangen. René moest gewoon werken maar schoof uiteraard 's-avonds aan en zelf kon ik ook gewoon mijn paardenverplichtingen doen. Ze zijn lekker zelf de hort opgegaan met de cabrio en hebben een goede indruk van onze nieuwe wereld gekregen. De avonden hebben we met z'n vieren gevuld met bbq, bioscoop, uit eten gaan en de pre-fètes de Genève waar het donderdagavond een drukte van belang was.


Ideaal bezoek dus ! Op een gegeven moment heb je het zelf namelijk wel gezien met de toeristische attracties. Je neemt je bezoekers toch steeds mee naar dezelfde plaatsen en dan is het heerlijk als mensen er zelf op uittrekken en je niet de tourguide hoeft uit te hangen. Niet dat het niet gezellig zou zijn, integendeel ! Maar als je hier woont, staan je dagelijkse verplichtingen (in mijn geval bijv. de dagelijkse gang naar de stal) niet stil. Wij zijn immers niet op vakantie!! Daarnaast is het natuurlijk ook leuk als je er (in het geval van Daisy en Sander) gewoon ook lekker samen op uit kan trekken en je de auto tot je beschikking hebt. Dan heb je een 3e schoonzus-wielaandewagen helemaal niet nodig, temeer omdat René gewoon moest werken.

Op vrijdagmiddag ging de reis weer naar Nederland en nadat ik ze op het vliegveld had afgezet, heb ik René opgehaald uit het werk en zijn we samen vertrokken voor een heerlijk weekend Milaan. Over Milaan hoor je verschillende berichten. Veel mensen die hier wonen zijn er wel eens geweest want het is hier niet al te gek ver vandaan (ruim 3 uurtjes) en de meningen waren over het algemeen niet heel positief.
Wij waren dan ook blij verrast dat wij het er in ieder geval helemaal top vonden !
Echt een leuke stad met van alles wat : cultuur, shop till you drop, overzichtelijk (het verkeer viel ons 100% mee) en niet in de laatste plaats : HEEERLIJK eten !
Het hotel was pal naast een metrostation gelegen dus een ideale ligging.
Hier gaan wij zeker terugkomen, al is het maar om een voetbalwedstrijd te bezoeken met de kinderen (of in ieder geval met Geoffrey). Echt een heerlijk weekend waarbij we helemaal een vakantiegevoel hadden !!

En nu weer terug op het honk. René nog een weekje werken en ik lekker veel tijd op stal. Heerlijk hoor, ik geniet er goed van. Volgende week zijn de kinderen weer terug, begint René's vakantie en krijgen we de Beeloo's nog een weekend op bezoek. We hebben dus nog een paar leuke weken voor de boeg voordat in september de schooldeuren weer opengaan.

In het San Siro stadium

De Duomo

Het memorial aan de Franse kant van de Mont Blanc tunnel ter nagedachtenis aan het ongeluk in 1999

VAKANTIE: BLOGKOMKOMMERTIJD

Ik word op velerlei manieren behoorlijk achter mijn kladden gezeten voor een update van de blog. Het is dan ook nog nooit zo stil geweest in blogland maar dat komt door de vakantie.

De kinderen hebben begin juli vrijgekregen en vanaf die tijd zijn we alleen maar bezig geweest. Eerst was daar oma Lies die de eerste 2 weken van de vakantie op bezoek was. We hebben een aantal uitstapjes gemaakt, zoals naar het historische plaatsje Yvoire.



Een dag nadat oma vertrokken was, was de grote dag voor Madison. Haar pony Chocapic was eindelijk van haar. Sinds die dag werd er dagelijks een hoop getut: geborsteld, geknuffeld, gelopen, gewassen, gereden, zadel eraf, zonder zadel gereden, weer geknuffeld....enfin, een paar uur per dag is zo makkelijk gevuld.



Weer een dag later kwam goede vriendin Saskia met kinderen aan. Wij hadden baby Jacky nog niet in levende lijve gezien en de kinderen waren dan ook niet bij hem weg te slaan.



Het was erg gezellig om elkaar na ruim een half jaar weer te zien en we hebben dan ook uren in de jacuzzi lekker zitten kletsen onder de Franse sterrenhemel.
Natuurlijk moesten de paarden geshowd worden en Jacky kon het prima vinden met onze nieuwsgierige 'Chock'.



De jongens hebben zich onder andere uit kunnen leven in de rodelbaan boven op de berg wat ook weer voor leuke momenten zorgde.



Nadat Sas weer vertrokken was, gingen de kinderen en ik ons opmaken voor ons vertrek naar Nederland. Maandagmorgen vertrokken we en de vlucht ging om 6.55 uur. Vroeg uit de veren dus ! René bracht ons weg en toen we om 5.45 uur in de auto zaten, vond ik het toch net even te laat. We hadden eigenlijk gepland om om 5.30 uur weg te gaan maar het lukt mij nooit om op tijd te komen of weg te gaan.
Toen we even over zessen het parkeerterrein van het vliegveld opreden bleek het er ontzettend druk. Ik schoot alvast de auto uit om in te checken bij een van die handige check-in-computers en Rene zocht verder naar een parkeerplaatsje. Het E-ticketnummer werkte niet en dus wilde ik mijn paspoort scannen. Het eerste pasppoort dat ik uit mijn tas diepte was van Geoffrey, de tweede van Madison en de derde én laatste: van René........... Duh !! Ervaren wereldreizigster als ik ben, eentje die het allemaal weet te vertellen en dan dit..... Met enige paniek stormde ik weer naar buiten waar Rene net aan zijn 2e rondje ging beginnen. "Ik heb het verkeerde paspoort gepakt" schreeuwde ik nog net niet. De kinderen en koffer werden uit de auto getrokken en Rene ging in razendtempo terug naar huis.
Het was inmiddels 6.15 uur. De vlucht ging om 6.55 uur. Het was tegen beter weten in maar liever iets gedaan dan nu de strijd al op te geven. Ik begaf mij naar de incheckbalie waar ik de enige was. Alle andere passagiers waren al lang ingecheckt. Gelukkig werd ik geholpen door een erg aardige Zwitser/Fransman die mij in ieder geval al incheckte maar mij nog geen boarding pass mocht geven. De koffer werd op stand by gezet en ons restte niets anders dan wachten. Als de man informeerde hoe lang het nog duurde zei ik steevast : "Nog 5 minuten". Zoals te doen gebruikelijk in dit soort situaties leken de minuten uren te duren maar eindelijk kwam om 6.45 uur, tien minuten voordat de vlucht zou vertrekken, het verlossende telefoontje van René: "Ik ben er bijna". Snel rende ik naar buiten waar ik de paspoorten omwisselde en racete ik weer naar de balie waar ik op vertoon van het paspoort mijn boarding pass kreeg. Rennend gingen de kinderen en ik de roltrap op richting de douane. Onderweg omhoog zag ik René de hal in komen rennen. Zwaaiend en roepend kon ik zijn aandacht trekken en sjeesde ook hij de roltrap op om de kinderen en mij nog even gedag te zeggen. Het ging allemaal in een razendtempo. Bij de security check werden we na wat geharrewar met voorrang doorgelaten en konden we doorlopen naar de gate waar de stewardess al druk gebarend op ons stond te wachten. Nadat we het vliegtuig instapten, gingen onmiddellijk de deuren dicht en konden we vertrekken. Wat een consternatie..... Maar we hadden het gered, met dank aan het vriendelijke grondpersoneel aan de balie.

Op Schiphol aangekomen moesten we eerst onze huurauto ophalen en daarna konden we eindelijk op weg. Eerst naar Den Haag waar ik de komende 4 dagen bij mijn moeder zou slapen en waar Madison ook de eerste 2 nachten zou blijven. Daarna snel doorgereden naar Maasland waar Geoffrey niet kon wachten om naar zijn vriend Bas te gaan. Ook Bas vond het allemaal erg leuk en spannend om Geoffrey weer te zien en 2 minuten later waren de vrienden weer verenigd alsof ze elkaar gisteren nog gezien hadden.

De rest van de week was gevuld met afspraken met familie, vrienden en vriendinnen, shoppen en op woensdag en vrijdag fungeerde ik ook nog als taxichauffeur om de kinderen naar een volgend slaapadres te brengen.
Vrijdag gingen we richting de camping van opa Otto en oma Micky die al vol verwachting met andere familie op ons zaten te wachten. Madison's verjaardag werd dunnetjes overgedaan met een heuse verjaardagstaart met paard en Madison werd bedolven onder de kadootjes.
Daarna was het voor mij tijd om te vertrekken richting Schiphol. De kinderen blijven 2 weken op de camping in Nederland en die halen we dan weer op.

Gelukkig verliep de terugreis een stuk voorspoediger en verliep ondanks dat het de drukste dag van Schiphol was (volgens teletekst) alles snel en op tijd.
Om 20.15 uur landde ik weer in good old Genève waar René me al op stond te wachten.
Home sweet Home !!!!
We zijn lekker uit eten geweest en daarna kon ik mezelf natuurlijk niet bedwingen om even langs mijn Mango (paard) te gaan. Hij lag lekker in zijn box en ik kon er rustig een kwartiertje naast gaan zitten. Het was een heerlijk "samen"-momentje in de verlaten stal om 22.00 uur.

Dit weekend doen we lekker rustig aan. Het is heerlijk weer en we zitten veel buiten.
Morgen gaat Rene uiteraard weer aan het werk en ik ook. Immers, Sander en Daisy komen aanstaande dinsdagmiddag aan om een paar dagen hier door te brengen en er moet nog een hoop opgeruimd en schoongemaakt worden.
De drukte gaat dus nog even door.....
Regelmatige updates durf ik dan ook niet te beloven in deze hectische vakantietijd maar een eerste stap is gemaakt.........

TROTS

Afgelopen week werd vooral beheerst door gevoelens van TROTS. Vorige week zaterdag was de afsluitende ceremonie van het honkbalseizoen. Zoals al eerder gezegd was Geoffrey's team ongeslagen kampioen geworden en werden zij gehuldigd. Maar daarna kwam voor ons allemaal nog een verrassing: Geoffrey ontving daarnaast ook nog eens de (individuele) SPORTSMANSHIP AWARD 2009. Deze wordt uitgereikt aan degene die zich heeft onderscheiden in dat seizoen op gebied van spelen, trainen, inzet etc. Kortom, een voorbeeld voor het team ! Jankbekje die ik ben, stond ik natuurlijk driftig mijn tranen weg te slikken toen Geoffrey deze award uitgereikt kreeg. Geoffrey vroeg vervolgens of ik éééven normaal wilde doen.... Sorry jongen !







Trots waren we ook toen beide kinderen met hun Franse overgangsrapporten naar huis kwamen. Het zag er prima uit en de teksten van beide leraressen waren lovend. Ze hebben beiden een enorme ontwikkeling doorgemaakt en zijn ook beiden over naar de volgende klas. Madison gaat naar CE1 en Geoffrey naar de laatste klas basisschool CM2. Hoewel het heus niet altijd makkelijk is en ze natuurlijk nog steeds meer hebben met Nederland dan met Frankrijk, wordt het stukje bij beetje steeds makkelijker. Dit zijn nu eenmaal processen die niet binnen een jaar afgerond zijn. Daarvoor zijn een nieuwe taal, een nieuwe omgeving, nieuwe gebruiken en gewoontes op school veel te ingrijpend. Maar er gaan 2 hele vrolijke kinderen 's-morgens naar school en er komen 2 hele vrolijke kinderen (die resp. touwtje gesprongen hebben en gevoetbald etc)
's-middags uit school. Voor Geoffrey wordt het volgend schooljaar ook leuk dat hij dan ook naar Nederlandse school gaat op dinsdagmiddag. Madison is daar dit schooljaar al naartoe gegaan en heeft het er erg naar haar zin. Ook daar had zij een fantastisch rapport. Alles (en dat is dus ook ALLES) was Zeer Goed, de hoogste score die behaald kon worden.

Goed en dan nu : vakantie ! En dat wordt een druk programma !
Oma Liesje komt morgenavond aan en blijft bijna 2 weken. Daarna komt Sas met de kinderen een aantal dagen. Vervolgens gaan de kinderen een aantal weken naar Nederland waar ook een paar dagen bij Maasland-vriendjes wordt geslapen, komen Daisy & Sander langs, gaan René & ik nog een weekendje naar Milaan en krijgen we mid augustus de Familie Beeloo nog een weekendje te logeren. Het wordt erg druk maar we kijken ontzettend uit naar alle bezoekers en bezoeken !!!

GENIETEN

Geen sappige verhalen deze keer over te late leveringen of mensen die niet op komen dagen. Het is momenteel Genieten met een hoofdletter G. Saai wellicht voor de meeste lezers maar niet getreurd, ik ga volgende week terug naar de Orangeshop met onze livebox (modem) omdat de telefoon per internet niet werkt. De ervaring heeft al geleerd dat er vast wel weer meer dan genoeg blog-inspiratie uit dit bezoek te halen zal zijn.

Goed, terug naar deze keer. Allereerst het meest verrassendste nieuws van afgelopen week: we hebben een fantastisch paard gekocht !! Sinds een week of 4 was ik weer begonnen met paardrijden (ik heb vroeger een eigen paard gehad). Gelijk na de eerste keer rijden sloeg het paardenvirus weer in alle hevigheid toe en wilde ik eigenlijk ook wel weer iets 'eigens'. Als je eenmaal in je leven met het paardenvirus besmet bent geraakt en je je eigen beestje hebt gehad, blijft het altijd kriebelen. Althans, zo werkte het bij mij.
Madison is in Januari begonnen en krijgt in Juli haar eigen pony. De gedachte om samen te rijden is geweldig.
Enfin, ik liet aan de staleigenaresse vallen dat ik 'misschien wel weer een eigen paard wilde'. De volgende dag schoot ze me aan dat een van haar instructrices haar paard wilde verkopen. Zij wil zich meer toeleggen op het springen en dit paard was gekgenoeg (want zijn vader is het legendarische springpaard 'Galoubet A') veel meer dressuurgericht (en dus veel meer mijn ding). 's-Middags heb ik een 'proefrit' gemaakt en ik was gelijk verkocht. Diezelfde middag werd de koop gesloten en had ik een superpaard. Het is helemaal geweldig ! Iedere dag ga ik lekker rijden en "Mango Courcelle" en ik beginnen steeds meer op elkaar ingespeeld te raken. Hij heeft een fantastisch karakter. De stal/manege is op 100 meter afstand van huis. Op de fiets ben ik er dan ook binnen 2 minuten. Ze hebben er alle faciliteiten, binnenbak, 2 buitenbakken, weilanden, mooie boxen, zeer goede instructrices en uitrijdmogelijkheden in het 'veld'. Kortom : hier spreekt een zeer tevreden en blij mens !!!


Madison vindt het natuurlijk helemaal geweldig en stapt lekker rond op Mango. Geoffrey gaat ook regelmatig mee en vindt het ook leuk om een beetje op Mango te stappen.

Verder loopt het schooljaar hier langzaam ten einde. Dinsdag 30 juni is de laatste schooldag. De maanden Juli en Augustus zijn hier de zomervakantie en dat wordt heel letterlijk genomen. In September gaat alles weer naar school. Volgende week is ook de laatste les op de Nederlandse school en ook de laatste les van mijn Franse cursus. Aankomend weekend is de seizoenafsluiting van de honkbal (Geoffrey's team is 1e geworden met 0 verloren wedstrijden!!). Dit wordt uitgebreid gedaan met een picknick en een officiële ceremonie. Ook aan de zomerijshockeytrainingen komt binnenkort een einde. Alles ligt hier dus stil tijdens de zomervakantie.

Ondanks de momenteel nog drukke weekenden door de sport (honkbal en paardrijden op zaterdag) van de kinderen, proberen we toch in het weekend nog wat dingen in de omgeving te ondernemen. Naar aanleiding van de nieuwste film van Dan Brown (Angels & Demons) die René en ik samen bezocht hebben, zijn we dan ook vorig weekend met de kinderen naar de expositie bij CERN geweest. Het was erg leuk en leerzaam en uiteindelijk maar een klein kwartiertje van ons huis. Dat soort dingen laat je dan uiteraard niet lopen.




Het kwik loopt hier inmiddels ook regelmatig op tot 30 graden en aangezien ons zwembad volgend jaar pas wordt aangelegd, vertoeven we momenteel zo nu en dan bij de buren in het bad.



Gemak dient de mens dus we hebben een trap tussen onze tuinen geplaatst zodat we makkelijk heen en weer kunnen lopen.



Zij in onze jacuzzi, wij in het zwembad. En als je dan overdag in het koele zwemwater kan duiken temidden van het fantastische berglandschap en vervolgens 's-avonds laat in je warme jacuzzi zit, dan weet je waar de uitdrukking "Leven als God in Frankrijk" vandaan komt....

BUBBEL VERHAAL

In Maart hebben wij een jacuzzi besteld.
Eind April zou deze geleverd worden maar zoals gebruikelijk in Frankrijk: eind April werd er helemaal niks geleverd. Wekelijkse mailtjes met het bedrijf leverde weinig meer op dan het antwoord : “Zodra de jacuzzi arriveert, zullen wij u bellen”.
De weken verstreken en er gebeurde niets.
De laatste week van Mei ben ik daarom zelf maar naar de winkel gegaan met de smoes dat ik begin Juni een groot feest had en ik uitnodigingen de deur uit had gedaan dat iedereen badkleding mee moest nemen. Het zou toch wel heel gênant zijn als ik begin Juni nu mijn jacuzzi niet had, nietwaar?
De mevrouw in de winkel was het helemaal met me eens. De schaamte zou groot zijn en dat ging dan ook niet gebeuren. “Volgende week” zou ‘ie echt geleverd worden.
Het werd “volgende week” en op vrijdag heb ik maar weer een mail gestuurd.
Het drama-gehalte werd wat zwaarder aangezet en de secretaresse die alle mails opent, leek zich nu ook mijn afschuwelijk lot van een ‘feest met badgasten maar zonder jacuzzi’ aan te trekken.
“Ik ga nu naar de winkel en ik kom er straks gelijk bij u op terug” mailde zij mij vrijdagmorgen, onmiddellijk nadat ik mijn mail gestuurd had. Ik denk dat ze in de winkel is gebleven want ze heeft die dag niet meer teruggemaild.
De maandag erop was het 2e pinksterdag maar dinsdagmorgen zat ik weer in haar mailbox. “Mevrouw, alstublieft kunt u mij zeggen wat de status is want de nood is nu toch wel heel erg aan de man. Komend weekend komen immers mijn gasten van all over the world, allen mét zwembroek. Hoe moet dit nu ? Sorry sorry sorry dat ik zo op uw nek zit, maar u zult vast begrijpen dat dit zeer belangrijk voor me is”
Woorden van die strekking. Er worden immers nog steeds meer vliegen gevangen met stroop dan met azijn.
Ik hoorde niks per mail maar ’s-middags ging de telefoon: de secretaresse.
Morgen (afgelopen woensdag) zouden ze tussen 8.00 en 9.00 uur beginnen met de werkzaamheden (die 2 dagen zouden duren).

De volgende dag (woensdag) zag ik om 8.10 uur mannen door mijn tuin scharrelen en ik verslikte mij bijkans in mijn (stok)broodje. Op de afgesproken dag komen mag in Frankrijk al bijzonder genoemd worden; op tijd komen kan men hier scharen onder de noemer “wonder”.

Met de eigenaar van het bedrijf die even later ook verscheen, werden de werkzaamheden besproken en de mannen konden aan de slag. Terloops vroeg de eigenaar nog of de elektriciteit inmiddels geregeld was….. “Nee, natuurlijk is er niks geregeld, dat zou u regelen”. Dat was namelijk part of the deal. Alles bijeenbrengen onder 1 bedrijf scheelt een hoop geregel en gedoe. Hij zou even gaan bellen en kon me even later melden dat de electricien ook diezelfde dag nou zou komen om het te regelen. Zelf zou hij later de dag nog even langskomen of alles goedging.

De mannen hebben voortreffelijk werk geleverd. Een nieuw aangelegd terras en een buis onder de grond voor de electriciteit. Alles was om 17.00 uur klaar.
Electricien en de eigenaar heb ik die dag niet meer gezien maar goed, je kan niet alles hebben natuurlijk.

Donderdag, de volgende dag, waren wij er om 8.00 uur klaar voor. Om 8.40 uur moest ik weg voor Franse les maar dan had ik 40 minuten om ze even “op weg” te helpen. Niemand kwam. Franse les kon ik afbellen maar om 11.00 uur was er nog steeds niemand geweest.
Vol verwachting wachtte ik af. De irritatie begon iets meer toe te nemen toen ik om 13.30 uur nog niks gehoord had en ik schoof maar weer achter de computer om vriendelijk te vragen wanneer zij dachten te komen. Geen reactie.
Om 16.15 uur ging de telefoon: de secretaresse. Een franse riedel waar ik weinig van snapte maar ik begreep wel dat het de bedoeling was dat ik zélf de electricien ging bellen om een afspraak te maken. ‘Pourquoi’ wist ik nog uit te brengen maar het antwoord begreep ik niet. Erg frustrerend als je vol met vragen zit maar ze niet kan stellen. Ik noteerde het nummer van de elektricien en vroeg aan een Nederlands vriendinnetje die hier al jaren woont en erg goed Frans spreekt, of zij alsjeblieft even voor me wilde bellen. Aldus geschiedde en wat zei de elektricien ? “Nee mevrouwtje, zo snel gaat dat niet. Ik ga nu een offerte maken en die is misschien volgende week af. Daarna moeten we dan het werk in gaan plannen dus dat duurt nog wel een poosje”
Het vuur spoot bijna uit mijn oren, zo kwaad was ik. Onmiddellijk ben ik naar huis gereden en heb ik een venijnige, en ik mag wel zeggen, ZEER venijnige mail gestuurd (met behulp van de vertaalmachine op internet). Ik was er op z'n zachtst gezegd helemaal klaar mee en het was dan ook voorbij met aardig zijn, begrip hebben en stroop smeren!! Waren ze nou helemaal besodemieterd !! Hoe het verder moest, wist ik even niet, maar ik was in ieder geval mijn frustratie kwijt.

De volgende dag ging ’s-morgens de telefoon. Een alleraardigst vrouwtje dat nog Engels sprak ook. “Goedemorgen mevrouw, ik wilde even doorgeven dat we om 13.30 uur de jacuzzi komen installeren. De elektricien zal er ook zijn om de boel aan te leggen”. Mijn mond viel open. Dus zo werkt het kennelijk hier. Met je vuist op tafel slaan.

Om 13.30 uur stond de elektricien voor de deur en na een poosje was keurig de extra elektra groep aangelegd. Hij wist mij nog te zeggen dat de jacuzzi om 15.00 uur kwam en ja hoor, om 15.00 uur kwam ‘ie dan. Met 9 man om hem op zijn plaats te tillen. Alles helemaal prima, allemaal blije gezichten.
Eén mannetje bleef achter om de boel schoon te maken, hem aan te sluiten, vol te laten lopen en mij wat uitleg te geven.

Zaterdagmorgen was ‘ie goed op temperatuur en met de mannen naar de honkbal, mochten Madison en ik hem voor het eerst uittesten. De CD van Belle Perez ging erin, de bubbels gingen aan en vervolgens lieten wij ons in het warme water zakken. Het beviel uitstekend ! Madison is er zelfs 1,5 uur ingebleven terwijl Belle nog maar een rondje ging zingen.

’s-Middags zou het ‘mannetje’ van de dag ervoor nog terugkomen. Hij moest het water nog testen, de kap (waar een kleine scheur in zat) vervangen en ons nog de gebruiksaanwijzing geven.
Hij moet nog komen……

Zaterdagmorgen: testdag. En accoord bevonden
En die graafmachine op de achtergrond? Die staat er ook nog steeds!

GROENE VINGERS

Als ik iets niet heb, zijn het wel groene vingers. Het krijgen/hebben van groene vingers valt of staat naar mijn mening bij het hebben van lol bij het werken in de tuin. Daar gaat het bij mij gelijk al mis want ik vind er werkelijk geen ene moer aan.

In Maasland waren wij gezegend met onze fantastische buren Job en Dineke die het hele onderhoud van onze tuin op zich hadden genomen. Zodoende stond onze tuin er altijd pico bello bij. Hier is het een ander verhaal. De oppervlakte is minimaal 10 keer zo groot en hier geen Job en Dineke.

Met Pasen waren hier (schoon)papa en (schoon)mama die, zoals eerder geschreven veel tijd in de tuin hebben doorgebracht. Het was nu nog een kwestie van bijhouden en dat probeer ik ook echt wel te doen. Alles is nu echter ook flink tot bloei gekomen en dat brengt ook weer extra werk met zich mee.
Daarnaast verdenk ik het onkruid er soms van om zich te verstoppen in de aarde of onder het grind en nét als ik mijn tuinhandschoenen en uitsteekmesje heb opgeborgen, collectief omhoog te springen. Joehoeoeoeoe........daar zijn we weer........

Gelukkig was tijdens de Hemelvaart Elly hier die er ook lol in heeft om wat te wroeten in de aarde. En zo vond ik haar 's-morgens al druk bezig in de tuin, flink aan de slag met de schoffel.
Ik werd door haar gewezen op een enorme hoeveelheid aardbeienplanten (waarvan ik dacht dat het onkruid was) en ook hebben we veel verse munt in de tuin staan.
Iedere dag pluk ik nu braaf aardbeien, voorlopig hoef ik niks te kopen want de dagelijkse hoeveelheid is groot. Ook de muntbladeren worden iedere dag in de thee gebruikt. Toch wel een beetje lol op die manier.


Ook het grasveld is een behoorlijke oppervlakte. Met onze kleine (weliswaar elektrische) grasmaaimachine loop je eigenlijk een beetje voor schut. Daarnaast blijf je heen en weer lopen om je grasbak te legen. Je loopt 1 keer heen en weer en de bak is alweer vol. Dit mede veroorzaakt door het feit dat we maar 1 keer per 2/3 weken maaien en er dus ook wel wat vanaf komt. Vrijdag heb ik de grasmaaier van de buren geleend omdat ik, welgeteld 2 minuten na aanvang van het maaien, met mijn grasmaaier tegen een paar losse stenen had gezeten en de messen/bladen onder veel kabaal dolgedraaid waren. Terwijl Hongaarse buur-opa mijn grasmaaier onder handen nam (ook hier hebben wij fijne buren), kon ik het werk vervolgen met hun (veel) krachtigere machine. Dat scheelt wel even een jas !! Het ging een stuk sneller, het was snoerloos (want hij loopt op benzine) en de opvangbak is vele malen groter dus nu ben je meer aan het maaien dan dat je aan het gras-legen bent. Rene is bijna jarig en je begrijpt dat ik al het perfecte kado in gedachten heb !! Wel is het nog even wennen aan zo'n groot apparaat dat ook uit zichzelf rijdt. Voordat ik het wist had 'ie een conifeertje opgeslokt omdat ik nog niet handig was met sturen. Oeps.....

hap slik weg boompje.....

Momenteel zijn ze hier het begin van de straat aan het asfalteren. Soms, heel soms dringt de gedachte zich bij mij op of ik niet eens kan vragen of ze wat asfalt over hebben.
Maar eerst vanmiddag weer lekker ontspannen met het uitsteekmesje aan de gang.
Heerlijk op je hurken in het brandende zonnetje. Wat wil een mens nog meer.

Zouden er ook elektrische onkruidwieders bestaan ? Uiteindelijk komt er ook nog een vaderdag aan in Juni......