Hoe het was bij bezichtiging
Eindelijk plek gevonden voor ons witte schilderij
Mijn langverwachte koeien (harig) behang.
Doorkijkje naar de inloopkast (met dezelfde 'harige koeien' als panelen)
vrijdag 29 januari 2010
EINDELIJK : DE SLAAPKAMER
Vandaag een plaatjesblog van de metamorfose van de slaapkamer. Vooraf ben ik vergeten foto's te nemen en dus heb ik maar een foto ten tijde van onze bezichtiging, gebruikt. De kleuren zijn op sommige foto's wat te geel/oranje maar ik had de camera op een verkeerde instelling staan. Enjoy en prettig weekend !
Hoe het was bij bezichtiging
Eindelijk plek gevonden voor ons witte schilderij
Mijn langverwachte koeien (harig) behang.
Doorkijkje naar de inloopkast (met dezelfde 'harige koeien' als panelen)
Hoe het was bij bezichtiging
Eindelijk plek gevonden voor ons witte schilderij
Mijn langverwachte koeien (harig) behang.
Doorkijkje naar de inloopkast (met dezelfde 'harige koeien' als panelen)
maandag 25 januari 2010
TO SKI OR NOT TO SKI
Mijn verkoudheid leek bijna een griep te gaan worden. Vanaf woensdagavond voelde ik me steeds beroerder. Weliswaar geen koorts maar alle andere symptomen waren overduidelijk aanwezig. Vooral het gevoel van lamlendigheid en vermoeidheid openbaarde zich overduidelijk. Op zondag leek het eindelijk wat beter te gaan en besloot ik toch maar mee naar boven te gaan om te skiën.
Het vastmaken van de skischoenen deed me wankelen en het zweet stond op mijn rug maar allez, daar gingen we dan. De blauwe helling naar beneden voelde als een zwarte en ik zweette me helemaal rot. Nee, het ging niet geweldig.
Nog een keer naar boven dan maar. Onderweg in de stoeltjeslift, een rit die zo'n 10 minuten duurt, had ik weer tijd om even bij te komen. Geoffrey wilde graag een bepaalde piste nemen en dus gingen we op weg. Onderweg kwamen we een groot touw tegen dat gespannen was van de ene naar de andere kant van de piste. FERMÉ. Gesloten dus.
Dat was vreemd want in de verte zagen we toch echt mensen op die betreffende piste skiën en ook de skilift die we onderaan die betreffende berg moeten nemen, zagen we gaan.
Niet gehinderd door enige vorm van terughoudendheid door ons avontuur van een week geleden, we konden hier immers zien dat de piste goed geprepareerd was, gingen we dan ook als échte Hollanders, onder het touw door, en vervolgden onze weg.
Na zo'n 500 meter skiën werden we geconfronteerd met de reden van het gesloten zijn...... Er was een slalomwedstrijd bezig óp de piste. De mensen die niet meededen maar die we toch hadden zien skiën waren uitstekende skiërs die tussen de bomen, off piste, de afdaling naar beneden maakten...Voor ons geen optie.
Dat was lekker dan. De moed zonk me letterlijk in de schoenen. Ik voelde me als een dweil, ben niet de dapperste op ski's en nu moest ik ook nog hoe dan ook van die berg af. Er was geen weg terug, we moesten onderaan die berg komen zodat we met de lift naar boven konden om naar een andere piste te skiën. Zo simpel was het. Nu nog de uitvoering.
René ging met Madison voorop, helemaal aan de zijkant van de piste. Geoffrey moest van René "bij mama blijven". Tjongejonge, ik voelde me een oud besje. Al gauw waren René en Madison nergens meer te bekennen. Ze gingen als de brandweer langs de piste naar beneden. Geoffrey stond steeds 50 meter verder op me te wachten en die heb ik op een gegeven moment gezegd dat hij kon gaan. Het arme kind hoefde niet op mij te wachten want ik was natuurlijk een drama. Hijgend en puffend, ik had niet veel adem door die rotverkoudheid, ging ik steeds een stukje lager. Als ik er nu nog aan terugdenk, dan krijg ik het nog benauwd. Wat een ellende. Het was vrij steil, allemaal bobbels en hobbels en vrij diepe sneeuw. Ik kon dus niet de gebruikelijke bochtjes draaien, daarvoor was geen ruimte. Roetsjen, de meest veilige manier om beneden te komen, was door die hobbels en bobbels ook nauwelijks mogelijk.
Steeds wachtte ik tot een deelnemer langs sjoefde om er vervolgens snel een paar meter achteraan te gaan (aan de zijkant uiteraard). Dan weer stoppen en wachten tot de volgende deelnemer langskwam. Afkeurende blikken van omstanders waren mijn deel. Eén omstander wilde net een foto maken van een deelnemer toen ik uiterst langzaam voor haar lens langs schuifelde . Haar geïrriteerd zuchten sprak boekdelen.
Op een gegeven moment zag ik de eindstreep. Tussen de mensenmenigte zag ik ook René en de kinderen al staan en zij zagen mij. Toen wist ik het niet meer. Het laatste deel was écht steil en eindigde in een mensenmassa (naast de finish) Ik durfde niet meer te skiën omdat ik bang was dat ik recht die mensenmassa in zou gaan.
Roetsjend én het gevoel dat iedereen naar me stond te kijken kwam ik naar beneden. 'Jemig mam, waarom bleef je zo lang stilstaan' vroeg Madison.
Ik was er hélemaal klaar mee. Met de lift naar boven, via een andere piste terug naar het dalstation en naar de auto. René en de kinderen bleven nog en die ben ik een paar uur later gaan ophalen.
Ik beloof plechtig dat als ik vanaf nu nóg een keer een gesloten piste aantref, ik er NOOIT meer toch opga. Hoe mooi en onschuldig het ook allemaal lijkt. Het blijkt maar weer dat hier in Frankrijk er niet voor niets een piste gesloten is.
Zomaar een theorie hoor maar ik denk dat wij zo 'makkelijk' zijn geworden door de autowegen in Nederland waar regelmatig signaalaanduidingen zijn dat de weg is afgesloten, terwijl dan blijkt dat er niets aan de hand is. Dat zorgt ervoor dat je het dus niet meer gelooft, als er weer wat afgesloten is.
Hier in Frankrijk is er in de skigebieden dan in ieder geval ook écht wat aan de hand.
Gelukkig voel ik me nu, na bijna 5 dagen, weer ietsje fitter. Alleen nog wat hoesten en neusverkouden maar meer niet. Dat komt goed uit want die afwasmachinereparateur heeft nog steeds niets van zich laten horen. Heb een ander gemaild. Eens kijken of het wat oplevert !
Het vastmaken van de skischoenen deed me wankelen en het zweet stond op mijn rug maar allez, daar gingen we dan. De blauwe helling naar beneden voelde als een zwarte en ik zweette me helemaal rot. Nee, het ging niet geweldig.
Nog een keer naar boven dan maar. Onderweg in de stoeltjeslift, een rit die zo'n 10 minuten duurt, had ik weer tijd om even bij te komen. Geoffrey wilde graag een bepaalde piste nemen en dus gingen we op weg. Onderweg kwamen we een groot touw tegen dat gespannen was van de ene naar de andere kant van de piste. FERMÉ. Gesloten dus.
Dat was vreemd want in de verte zagen we toch echt mensen op die betreffende piste skiën en ook de skilift die we onderaan die betreffende berg moeten nemen, zagen we gaan.
Niet gehinderd door enige vorm van terughoudendheid door ons avontuur van een week geleden, we konden hier immers zien dat de piste goed geprepareerd was, gingen we dan ook als échte Hollanders, onder het touw door, en vervolgden onze weg.
Na zo'n 500 meter skiën werden we geconfronteerd met de reden van het gesloten zijn...... Er was een slalomwedstrijd bezig óp de piste. De mensen die niet meededen maar die we toch hadden zien skiën waren uitstekende skiërs die tussen de bomen, off piste, de afdaling naar beneden maakten...Voor ons geen optie.
Dat was lekker dan. De moed zonk me letterlijk in de schoenen. Ik voelde me als een dweil, ben niet de dapperste op ski's en nu moest ik ook nog hoe dan ook van die berg af. Er was geen weg terug, we moesten onderaan die berg komen zodat we met de lift naar boven konden om naar een andere piste te skiën. Zo simpel was het. Nu nog de uitvoering.
René ging met Madison voorop, helemaal aan de zijkant van de piste. Geoffrey moest van René "bij mama blijven". Tjongejonge, ik voelde me een oud besje. Al gauw waren René en Madison nergens meer te bekennen. Ze gingen als de brandweer langs de piste naar beneden. Geoffrey stond steeds 50 meter verder op me te wachten en die heb ik op een gegeven moment gezegd dat hij kon gaan. Het arme kind hoefde niet op mij te wachten want ik was natuurlijk een drama. Hijgend en puffend, ik had niet veel adem door die rotverkoudheid, ging ik steeds een stukje lager. Als ik er nu nog aan terugdenk, dan krijg ik het nog benauwd. Wat een ellende. Het was vrij steil, allemaal bobbels en hobbels en vrij diepe sneeuw. Ik kon dus niet de gebruikelijke bochtjes draaien, daarvoor was geen ruimte. Roetsjen, de meest veilige manier om beneden te komen, was door die hobbels en bobbels ook nauwelijks mogelijk.
Steeds wachtte ik tot een deelnemer langs sjoefde om er vervolgens snel een paar meter achteraan te gaan (aan de zijkant uiteraard). Dan weer stoppen en wachten tot de volgende deelnemer langskwam. Afkeurende blikken van omstanders waren mijn deel. Eén omstander wilde net een foto maken van een deelnemer toen ik uiterst langzaam voor haar lens langs schuifelde . Haar geïrriteerd zuchten sprak boekdelen.
Op een gegeven moment zag ik de eindstreep. Tussen de mensenmenigte zag ik ook René en de kinderen al staan en zij zagen mij. Toen wist ik het niet meer. Het laatste deel was écht steil en eindigde in een mensenmassa (naast de finish) Ik durfde niet meer te skiën omdat ik bang was dat ik recht die mensenmassa in zou gaan.
Roetsjend én het gevoel dat iedereen naar me stond te kijken kwam ik naar beneden. 'Jemig mam, waarom bleef je zo lang stilstaan' vroeg Madison.
Ik was er hélemaal klaar mee. Met de lift naar boven, via een andere piste terug naar het dalstation en naar de auto. René en de kinderen bleven nog en die ben ik een paar uur later gaan ophalen.
Ik beloof plechtig dat als ik vanaf nu nóg een keer een gesloten piste aantref, ik er NOOIT meer toch opga. Hoe mooi en onschuldig het ook allemaal lijkt. Het blijkt maar weer dat hier in Frankrijk er niet voor niets een piste gesloten is.
Zomaar een theorie hoor maar ik denk dat wij zo 'makkelijk' zijn geworden door de autowegen in Nederland waar regelmatig signaalaanduidingen zijn dat de weg is afgesloten, terwijl dan blijkt dat er niets aan de hand is. Dat zorgt ervoor dat je het dus niet meer gelooft, als er weer wat afgesloten is.
Hier in Frankrijk is er in de skigebieden dan in ieder geval ook écht wat aan de hand.
Gelukkig voel ik me nu, na bijna 5 dagen, weer ietsje fitter. Alleen nog wat hoesten en neusverkouden maar meer niet. Dat komt goed uit want die afwasmachinereparateur heeft nog steeds niets van zich laten horen. Heb een ander gemaild. Eens kijken of het wat oplevert !
donderdag 21 januari 2010
NOG MEER SNEEUW
Het blijft hier sneeuwen momenteel. Begin je net het gras weer een beetje te zien in de weilanden, valt daar weer een dik pak sneeuw overheen. We hebben er weinig hinder van. De Fransen zijn heer en meester als het gaat om de boel schoon te houden en binnen no time zijn alle wegen weer helemaal netjes zwart.
Aan skipret dus ook geen gebrek. Afgelopen zaterdag gingen we rond 13.00 uur richting piste maar vonden we het te druk. We zijn omgekeerd en teruggegaan. Dat is een voordeel als je er maar een kwartiertje rijden vandaan woont. Zondagmorgen zaten we er klaar voor. De live webcam van het skigebied leerde ons echter dat het boven zwaar bewolkt was en er een harde wind stond. Na een uurtje keken we weer en was het goed opgeklaard. Tien minuten later zaten we in de auto en 20 minuten later stonden we bij de telecabine. Boven stond nog steeds een pittige wind maar als je een honderdtal meters geskied had, zat je in de luwte. In tegenstelling tot de meeste andere mensen die gelijk voor een afdaling richting dal kozen, bleven wij boven skiën en pakten we daar nog wat liften. Zo kwam het dat we echt minutenlang aan het skiën waren zonder ook maar 1 persoon tegen te komen. Heerlijk ! Mijn plezier in het skiën dat eigenlijk jarenlang is weggeweest, is weer helemaal teruggekomen.
Het leek wel of de kinderen na 1 "Mercredis de Neige"-sessie van de woensdag ervoor, op vleugels skieden. Geoffrey ging altijd al prima maar Madison pakte nu ook zonder enige kik alle pistes. Afdalingen waar ik bovenaan met enig voorbehoud eerst even naar ging staren, had zij al genomen. Je ziet de kinderen met de week beter worden. Erg leuk om te zien.
Eén piste was gesloten. Waarom wisten we niet maar er gingen toch een paar mensen vanaf. Geoffrey was al onderweg en René volgde ook. Truus skivoorzichtig hier zei hardop dat dat bord er niet zomaar stond maar de heren hoorde het al niet meer. Er zat niks anders op, Madison en ik gingen ook maar. Al gauw wisten we waarom de piste gesloten was. Hij was niet geprepareerd en dus was het een grote diepe sneeuw afdaling waar je (wij in elk geval) van je langzalzeleven geen bochten kan draaien zonder te vallen. Voordat ik de bocht omkwam zag ik Geoffrey en René al languit in de sneeuw liggen. Ik koos voor een andere 'bestevandeslechtste' route. Roetsjend (want lekker veilig) ging ik naar beneden. Madison volgde prima en bleef ook staan. Ik ben erg bang om te vallen. Met een kreukelschouder die (weliswaar vóór mijn operatie) bij het minste of geringste uit de kom schoot, zit die angst er goed ingebakken. Maar de dames bleven overeind en waren als eerste weer op de normale piste aanbeland. Geoffrey volgde uiteindelijk ook en na een paar flinke vloeken omdat de ski niet meer aanging door al die diepe sneeuw, kon René ook aansluiten. De "ik-zei-het-toch" opmerking slikte ik wijselijk in en eigenlijk moesten we er allemaal erg om lachen.
Tja, halleluja verhalen, ik weet het maar het is niet anders en we genieten er met volle teugen van. Zijn er dan ook dingen die minder zijn ? Eh....nou die afwasmachinemonteur is nog steeds niet geweest en ik ben snip en snipverkouden.
Die foto's van de slaapkamer had ik gemaakt maar er leek een vuiltje op de lens te zitten dus die moeten over. Binnenkort dus. Eerst maar weer skiën aankomend weekend....
Aan skipret dus ook geen gebrek. Afgelopen zaterdag gingen we rond 13.00 uur richting piste maar vonden we het te druk. We zijn omgekeerd en teruggegaan. Dat is een voordeel als je er maar een kwartiertje rijden vandaan woont. Zondagmorgen zaten we er klaar voor. De live webcam van het skigebied leerde ons echter dat het boven zwaar bewolkt was en er een harde wind stond. Na een uurtje keken we weer en was het goed opgeklaard. Tien minuten later zaten we in de auto en 20 minuten later stonden we bij de telecabine. Boven stond nog steeds een pittige wind maar als je een honderdtal meters geskied had, zat je in de luwte. In tegenstelling tot de meeste andere mensen die gelijk voor een afdaling richting dal kozen, bleven wij boven skiën en pakten we daar nog wat liften. Zo kwam het dat we echt minutenlang aan het skiën waren zonder ook maar 1 persoon tegen te komen. Heerlijk ! Mijn plezier in het skiën dat eigenlijk jarenlang is weggeweest, is weer helemaal teruggekomen.
Het leek wel of de kinderen na 1 "Mercredis de Neige"-sessie van de woensdag ervoor, op vleugels skieden. Geoffrey ging altijd al prima maar Madison pakte nu ook zonder enige kik alle pistes. Afdalingen waar ik bovenaan met enig voorbehoud eerst even naar ging staren, had zij al genomen. Je ziet de kinderen met de week beter worden. Erg leuk om te zien.
Eén piste was gesloten. Waarom wisten we niet maar er gingen toch een paar mensen vanaf. Geoffrey was al onderweg en René volgde ook. Truus skivoorzichtig hier zei hardop dat dat bord er niet zomaar stond maar de heren hoorde het al niet meer. Er zat niks anders op, Madison en ik gingen ook maar. Al gauw wisten we waarom de piste gesloten was. Hij was niet geprepareerd en dus was het een grote diepe sneeuw afdaling waar je (wij in elk geval) van je langzalzeleven geen bochten kan draaien zonder te vallen. Voordat ik de bocht omkwam zag ik Geoffrey en René al languit in de sneeuw liggen. Ik koos voor een andere 'bestevandeslechtste' route. Roetsjend (want lekker veilig) ging ik naar beneden. Madison volgde prima en bleef ook staan. Ik ben erg bang om te vallen. Met een kreukelschouder die (weliswaar vóór mijn operatie) bij het minste of geringste uit de kom schoot, zit die angst er goed ingebakken. Maar de dames bleven overeind en waren als eerste weer op de normale piste aanbeland. Geoffrey volgde uiteindelijk ook en na een paar flinke vloeken omdat de ski niet meer aanging door al die diepe sneeuw, kon René ook aansluiten. De "ik-zei-het-toch" opmerking slikte ik wijselijk in en eigenlijk moesten we er allemaal erg om lachen.
Tja, halleluja verhalen, ik weet het maar het is niet anders en we genieten er met volle teugen van. Zijn er dan ook dingen die minder zijn ? Eh....nou die afwasmachinemonteur is nog steeds niet geweest en ik ben snip en snipverkouden.
Die foto's van de slaapkamer had ik gemaakt maar er leek een vuiltje op de lens te zitten dus die moeten over. Binnenkort dus. Eerst maar weer skiën aankomend weekend....
woensdag 13 januari 2010
SNEEUW
Het jaar is bijna alweer 2 weken oud en we hebben het alweer erg druk gehad. Als eerste werd onze slaapkamer aangepakt. Het behang had ik al enige tijd geleden besteld, wetend dat René in de kerstvakantie vrij was. Nadat alle bezoek vertrokken was, hebben we op de laatste zondag de achterwand in onze slaapkamer behangen. De week erna kon ik met de verfkwast in de weer. Het is helemaal leuk geworden ! Voor de finishing touch moet er nog 1 laag verf overheen en er moet nog een gordijnrails (en gordijnen) opgehangen worden maar het meeste werk is gedaan. Ik ben er helemaal blij mee ! Volgende keer zal ik foto's plaatsen.
Vandaag was de eerste dag van Mercredis de Neige. De kinderen krijgen 8 woensdagmiddagen skiles. Op woensdag zijn ze hier de hele dag vrij en dus is dat een leuke dagbesteding in de winter. Vandaag is een enorme sneeuwdag. Nu (om 14.00 uur) is er al 30 cm gevallen en het sneeuwt nog steeds heel hard.
Vanmorgen om 9.00 uur belde René. Hij was om 7.45 uur weggegaan en stond inmiddels 8 km verderop (normaal nog geen kwartier rijden) vast met de auto. Hij was in een diep stuk sneeuw terechtgekomen en kon niet meer voor of achteruit. Met een sneeuwschep achterin de auto ging ik op weg. Het duurde ook voor mij bijna een uur voordat ik er was. Daar aangekomen probeerden we zo goed en zo kwaad mogelijk als het ging, de sneeuw rondom de wielen weg te scheppen. Terwijl ik probeerde grip te krijgen en weer weg te rijden (terwijl Rene aan het duwen was), kwam er opeens een auto toeterend voorbij. Het waren onze makelaars. Onmiddellijk werd de auto aan de kant gezet en er sleepkabels uitgetrokken. Ze waren op weg naar een afspraak van 10.00 uur maar waren nu toch al te laat (het was 10.45 uur) zo werd geconcludeerd dus wij werden eerst geholpen. Gekgenoeg konden de mannen geen haak vinden onder de Peugeot waar de kabel aan vastgemaakt kon worden en dus werd nog maar weer meer sneeuw achter en voor de wielen verwijderd. Met de extra mankrachten werd de auto weer geduwd en voilà de Peugeot was los. De makelaars werden uitgezwaaid, René vervolgde zijn weg naar het werk en ik ging weer terug naar huis.
De sneeuw blijft maar vallen vandaag. Voor ons hek heb ik zojuist 3 kwartier sneeuw staan scheppen, ik had geen rug meer over maar de postbode kan in ieder geval bij de brievenbus komen. Er lag een enorme extra berg doordat de Gemeentelijke sneeuwschuiver alles van de weg naar de zijkanten (waar ook onze brievenbus is) geschoven had. Het toegangshek is nog steeds onbereikbaar maar ik heb toch geen zin in visite. Haha. Grapje natuurlijk. Iedereen moet nu echter wel door het hek van de auto's, over de oprit. Op onze oprit ben ik gewoon voor- & achteruit gaan rijden met de auto om de sneeuwlaag lager te maken. Ik had geen zin om hier ook met die schep aan de gang te gaan. Straks maar even kijken hoe het er nu bij staat. Aankomend weekend gaan we in ieder geval flink skiën !
Afgelopen weekend hadden we hier een nieuwjaarsborrel georganiseerd. Het was een internationaal gezelschap en het was erg gezellig. Vooraf had ik extra dozen met wijnglazen gekocht bij onze Zweedse vrienden dus iedereen had hetzelfde glas. Helaas is na 5 weken de monteur voor de afwasmachine (die dus kapot is) nog niet geweest en dus stond ik afgelopen maandag al deze nieuwe glazen wederom af te wassen. Toch maandag maar weer even naar de winkel van de monteur teruggegaan. Het duurt nu wel erg lang..... Ze zocht mij terug in een map met storingsmeldingen. Pagina's en pagina's werden teruggebladerd. Sommige adressen waren gehighlight met een stift (afgehandeld ?) maar de meeste adressen niet. Ook mijn adres niet. 'Sorry mevrouw', werd er gezegd, 'hij heeft het erg druk maar hij komt echt binnenkort langs'.
Ik ga toch maar een ander zoeken in de gouden gids....
Vandaag was de eerste dag van Mercredis de Neige. De kinderen krijgen 8 woensdagmiddagen skiles. Op woensdag zijn ze hier de hele dag vrij en dus is dat een leuke dagbesteding in de winter. Vandaag is een enorme sneeuwdag. Nu (om 14.00 uur) is er al 30 cm gevallen en het sneeuwt nog steeds heel hard.
Vanmorgen om 9.00 uur belde René. Hij was om 7.45 uur weggegaan en stond inmiddels 8 km verderop (normaal nog geen kwartier rijden) vast met de auto. Hij was in een diep stuk sneeuw terechtgekomen en kon niet meer voor of achteruit. Met een sneeuwschep achterin de auto ging ik op weg. Het duurde ook voor mij bijna een uur voordat ik er was. Daar aangekomen probeerden we zo goed en zo kwaad mogelijk als het ging, de sneeuw rondom de wielen weg te scheppen. Terwijl ik probeerde grip te krijgen en weer weg te rijden (terwijl Rene aan het duwen was), kwam er opeens een auto toeterend voorbij. Het waren onze makelaars. Onmiddellijk werd de auto aan de kant gezet en er sleepkabels uitgetrokken. Ze waren op weg naar een afspraak van 10.00 uur maar waren nu toch al te laat (het was 10.45 uur) zo werd geconcludeerd dus wij werden eerst geholpen. Gekgenoeg konden de mannen geen haak vinden onder de Peugeot waar de kabel aan vastgemaakt kon worden en dus werd nog maar weer meer sneeuw achter en voor de wielen verwijderd. Met de extra mankrachten werd de auto weer geduwd en voilà de Peugeot was los. De makelaars werden uitgezwaaid, René vervolgde zijn weg naar het werk en ik ging weer terug naar huis.
De sneeuw blijft maar vallen vandaag. Voor ons hek heb ik zojuist 3 kwartier sneeuw staan scheppen, ik had geen rug meer over maar de postbode kan in ieder geval bij de brievenbus komen. Er lag een enorme extra berg doordat de Gemeentelijke sneeuwschuiver alles van de weg naar de zijkanten (waar ook onze brievenbus is) geschoven had. Het toegangshek is nog steeds onbereikbaar maar ik heb toch geen zin in visite. Haha. Grapje natuurlijk. Iedereen moet nu echter wel door het hek van de auto's, over de oprit. Op onze oprit ben ik gewoon voor- & achteruit gaan rijden met de auto om de sneeuwlaag lager te maken. Ik had geen zin om hier ook met die schep aan de gang te gaan. Straks maar even kijken hoe het er nu bij staat. Aankomend weekend gaan we in ieder geval flink skiën !
Afgelopen weekend hadden we hier een nieuwjaarsborrel georganiseerd. Het was een internationaal gezelschap en het was erg gezellig. Vooraf had ik extra dozen met wijnglazen gekocht bij onze Zweedse vrienden dus iedereen had hetzelfde glas. Helaas is na 5 weken de monteur voor de afwasmachine (die dus kapot is) nog niet geweest en dus stond ik afgelopen maandag al deze nieuwe glazen wederom af te wassen. Toch maandag maar weer even naar de winkel van de monteur teruggegaan. Het duurt nu wel erg lang..... Ze zocht mij terug in een map met storingsmeldingen. Pagina's en pagina's werden teruggebladerd. Sommige adressen waren gehighlight met een stift (afgehandeld ?) maar de meeste adressen niet. Ook mijn adres niet. 'Sorry mevrouw', werd er gezegd, 'hij heeft het erg druk maar hij komt echt binnenkort langs'.
Ik ga toch maar een ander zoeken in de gouden gids....
zaterdag 2 januari 2010
OLIEBOLLEN
Met het naderen van de laatste dag van het jaar, kreeg ik ineens de geest ! Oliebollen moesten er gebakken worden. Ik was namelijk volkomen vergeten om te vragen of Daisy & Sander oliebollen wilde meenemen en dat vond ik ongelofelijk stom van mezelf. Oliebollen vinden wij namelijk érg lekker.....
En dus werd er op internet een recept gezocht van oliebollen en de diverse ingrediënten aangeschaft. Vol goede moed ging ik op vrijdag om 18.00 uur van start.....Ik hou wel van een deadline..
Je hoeft er niet voor gestudeerd te hebben dus het beslag was al gauw klaar. Verdeeld over 2 bakken, 1 met flink veel - & 1 zonder rozijnen, werden ze met de welbekende natte theedoek eroverheen gedrapeerd, op een warme plaats neergezet. Rijzen maar, zou ik zeggen.
Na een uurtje werden de mouwen opgestroopt en kon het echte werk beginnen. De frituurpan met brandschone olie stond klaar voor het daadwerkelijke bakken.
De theedoek ging van de bakken en tot mijn onaangename verrassing trof ik het beslag in precies dezelfde staat aan als waar ik het had neergezet. Het was nog niet 1/10 millimeter gerezen.....
Sndvrr......wat balen zeg ! Hád ik ook een keer de bakgeest, ging het mis.
Snel werd internet weer geraadpleegd. Nu niet met de zoekopdracht "oliebollenrecept" maar "oliebollen beslag wil niet rijzen". Ik leerde dat de ingrediënten of te warm of te koud waren geweest en dat een noodgreep zou zijn om het een half uur in een uitgezette oven van 50 Graden neer te zetten. Dát zou de oplossing zijn. De oven werd naar 50 graden gebracht en weer uitgezet. Twee grote bakken passen niet tegelijk in de oven en dus werd alle beslag samengevoegd. Dan maar alle oliebollen met hier een daar een rozijn. In dit stadium (het was inmiddels halverwege oudejaarsavond) móesten er compromissen gesloten worden. Na een half uurtje ging het wekkertje weer en opende ik de ovendeur. Nee hoor, nog niks. Godsamme.......die oliebollen móesten er komen ! Nog een keer op google kijken. Wat zouden er nog meer voor oplossingen geboden worden..... Een nieuw zakje gist erdoorheen en daarna weer in die warme afgekoelde oven. Klonk logisch, ik had er nog steeds alle vertrouwen in !
Een klein uurtje later ging de ovendeur weer open en trok ik vol verwachting de schaal eruit......nog steed hé le maal niks gebeurd. Zwaar pissig begreep ik dat dit het einde van het oliebollenavontuur was. Nog nooit leken op dat moment die onbereikbare oliebollen zo lekker te smaken maar aan ons was het dit jaar niet besteed. De reclame met de welbekende man van de Albert Heijn die kwam vertellen dat een zak oliebollen maar 1 Euro kostte, werd door de andere leden van het gezin het korte resterende deel van de avond, heel verstandig snel weggezapt.
Nu al staat in de agenda dat René op een van de regelmatige Nederlandtrips maar een paar pakken Koopmans Oliebollenmix moet meenemen. Who needs oudennieuw. Wij gaan gewoon ons eigen midden in de maand oliebollenfeestje maken.
Happy 2010 allemaal ! En als ik de meelezers maar nooitinhetgastenboekschrijvers een kleine hint mag geven voor een goed voornemen...... Schrijf een keertje iets in het gastenboek of reageer onder het bericht. Jullie realiseren je niet half hoe ontzettend leuk het voor ons is om te zien dat mensen meelezen. Dat is nou écht een voorbeeld van een kleine moeite, heel groot plezier !
En dus werd er op internet een recept gezocht van oliebollen en de diverse ingrediënten aangeschaft. Vol goede moed ging ik op vrijdag om 18.00 uur van start.....Ik hou wel van een deadline..
Je hoeft er niet voor gestudeerd te hebben dus het beslag was al gauw klaar. Verdeeld over 2 bakken, 1 met flink veel - & 1 zonder rozijnen, werden ze met de welbekende natte theedoek eroverheen gedrapeerd, op een warme plaats neergezet. Rijzen maar, zou ik zeggen.
Na een uurtje werden de mouwen opgestroopt en kon het echte werk beginnen. De frituurpan met brandschone olie stond klaar voor het daadwerkelijke bakken.
De theedoek ging van de bakken en tot mijn onaangename verrassing trof ik het beslag in precies dezelfde staat aan als waar ik het had neergezet. Het was nog niet 1/10 millimeter gerezen.....
Sndvrr......wat balen zeg ! Hád ik ook een keer de bakgeest, ging het mis.
Snel werd internet weer geraadpleegd. Nu niet met de zoekopdracht "oliebollenrecept" maar "oliebollen beslag wil niet rijzen". Ik leerde dat de ingrediënten of te warm of te koud waren geweest en dat een noodgreep zou zijn om het een half uur in een uitgezette oven van 50 Graden neer te zetten. Dát zou de oplossing zijn. De oven werd naar 50 graden gebracht en weer uitgezet. Twee grote bakken passen niet tegelijk in de oven en dus werd alle beslag samengevoegd. Dan maar alle oliebollen met hier een daar een rozijn. In dit stadium (het was inmiddels halverwege oudejaarsavond) móesten er compromissen gesloten worden. Na een half uurtje ging het wekkertje weer en opende ik de ovendeur. Nee hoor, nog niks. Godsamme.......die oliebollen móesten er komen ! Nog een keer op google kijken. Wat zouden er nog meer voor oplossingen geboden worden..... Een nieuw zakje gist erdoorheen en daarna weer in die warme afgekoelde oven. Klonk logisch, ik had er nog steeds alle vertrouwen in !
Een klein uurtje later ging de ovendeur weer open en trok ik vol verwachting de schaal eruit......nog steed hé le maal niks gebeurd. Zwaar pissig begreep ik dat dit het einde van het oliebollenavontuur was. Nog nooit leken op dat moment die onbereikbare oliebollen zo lekker te smaken maar aan ons was het dit jaar niet besteed. De reclame met de welbekende man van de Albert Heijn die kwam vertellen dat een zak oliebollen maar 1 Euro kostte, werd door de andere leden van het gezin het korte resterende deel van de avond, heel verstandig snel weggezapt.
Nu al staat in de agenda dat René op een van de regelmatige Nederlandtrips maar een paar pakken Koopmans Oliebollenmix moet meenemen. Who needs oudennieuw. Wij gaan gewoon ons eigen midden in de maand oliebollenfeestje maken.
Happy 2010 allemaal ! En als ik de meelezers maar nooitinhetgastenboekschrijvers een kleine hint mag geven voor een goed voornemen...... Schrijf een keertje iets in het gastenboek of reageer onder het bericht. Jullie realiseren je niet half hoe ontzettend leuk het voor ons is om te zien dat mensen meelezen. Dat is nou écht een voorbeeld van een kleine moeite, heel groot plezier !
donderdag 31 december 2009
Gastredacteur - deel 2
Op deze laatste dag van het jaar deel 2 van onze gastredacteur. Het voelt voor mij ook als vakantie. Lekker hoor ;-). Wij wensen iedereen een hele fijne jaarwisseling en tot in het nieuwe jaar !
De week is snel voorbij gegaan. Inmiddels zijn we weer terug in Scheveningen. De rit ging voorspoedig en ruim 4 uur sneller dan de heenweg. Op aanraden van Wendy en René zijn we door de bergen teruggegaan. Dit leverde naast een misselijke Indy hele mooie berggezichten op.
Natuurlijk wil ik nog verslag doen van de laatste dagen in Frankrijk, zeker na al die leuke reacties.
Dag 5
Eerste kerstdag zou in het teken staan van een bezoek aan Chamonix. Na een prima ontbijt en het uitpakken van alle kadootjes die onder de boom lagen, gaven de kinderen aan eigenlijk niet te willen gaan, ze waren verdiept in hun nieuwe kadootjes, bordspelen en WII spelletjes. Daarnaast was Madison helemaal niet lekker en ging na het uitpakken van de kadootjes weer naar bed. Chamonix werd dus geschrapt en het werd een rustige 1ste kerstdag. Later op de dag besloten René en ik om met Geoffrey, Jill en Indy te gaan bowlen bij het lokale entertainment center. We kwamen echter een uur te vroeg aan, ze waren nog niet open. Uit nood ;-) besloten we om bij Mac Donalds dan maar de tijd te overbruggen. Echter daar aangekomen was ook deze gesloten, geen Big Mac op 1ste kerstdag. Rustig weer terug naar de bowlingbaan die net open ging. Na wat computergames en een partijtje bowlen gingen we weer huiswaarts. Madison was gelukkig weer wat opgeknapt en de dames hadden Monopoly op de WII gedaan. De dag eindigde lekker rustig. De berglucht is gezond maar zooooo vermoeiend.
Dag 6.
2de kerstdag, daar doen ze in Frankrijk niet aan. Alle winkels waren open en het was een drukte van belang. Vandaag stond Genève op het programma. Eerst ‘s-morgens de paarden verzorgen en daarna op naar Genève. Daar hebben we ruimschoots door de winkelstraten gewandeld en later heerlijk gegeten in een restaurant waar je alleen maar kip kan eten. Ik kan jullie vertellen: de kip was heerlijk. De familie Smits hadden later deze avond een voorstelling van Cirque du Soleil en wij gingen huiswaarts waar we heerlijk gingen ontspannen in de jacuzzi.
Dag 7.
Alweer de laatste dag. De ochtend begon wederom met verse croissants en stokbrood van de lokale bakker. Deze zit lekker dichtbij en dat franse brood is toch wel erg lekker. Inmiddels begin ik steeds beter te worden in mijn Frans, zes croissants, een stokbrood en een lekker pudding taartje weet ik inmiddels in mijn beste Frans te bestellen. Ze beginnen me daar ook al te herkennen. Misschien wel vanwege mijn Franse uitspraak ;-)
Later vandaag gingen Rene en ik met de kinderen naar een Aqua park en de dames gingen koffie drinken in Montreux.
Dit alles is op ongeveer een uurtje rijden. Het aqua park had diverse glijbanen en een leuk golfslagbad waar ons prima vermaakten.
De dames gingen via de markt in Divonne les Bains naar Montreux. Op de markt werd een flinke zak warme kastanjes gekocht waarvan een groot aantal helaas niet open gingen. Dan maar naar Montreux voor een kopje koffie.
In Montreux langs het meer van Genève gelopen en zo ook langs Freddy, het standbeeld van Freddy Mercury. Montreux was een favoriete stad van hem.
Na het kopje koffie was daar op de terugweg naar de auto, de hoge nood. Waar ga je in Montreux heen als je naar het toilet moet, juist naar het duurste hotel van de stad. De smoezen waren verzonnen wanneer ze aangesproken zouden worden want je gaat natuurlijk niet zeggen dat je alleen maar binnenkomt om te plassen. Jas open en zelfverzekerd de receptie groetend liepen zij onderwijl spiedend naar een toilet, langs de lobby. Het was er doodstil dus de dames vielen wel op. Zou hier de crisis ook hebben toegeslagen?? De toiletten werden niet gevonden. Terug langs de lobby, een snoepje mee pikken en weer naar buiten. Montreux, een mooie stad aan het meer van Genève.
Bij het pompstation op de grensovergang tussen Zwitserland en Frankrijk kwamen we de dames tegen, stapten Madison en Indy over en keerden we huiswaarts.
Voor ons laatste avondmaal in Frankrijk gingen we naar het favoriete restaurant van Geoffrey, De Mongool. Een Mongools bbq-restaurant waar je lekker je eigen maaltijd kan samenstellen. Dit wordt lekker op de grilplaat klaargemaakt. Je kan daarbij ook je vlees of vis aan de spies grillen boven het vuur. Er was keuze uit diverse bijzondere vleessoorten zoals kangoeroe en struisvogel. Geen restaurant voor vegetariërs ! Wij hebben heerlijk gegeten en niemand heeft zich gebrand aan de spies.
Thuisgekomen gingen we op tijd naar bed voor de lange reis naar Nederland.
Samengevat hebben we een heerlijke vakantie gehad bij de familie Smits in Frankrijk. Het was actief en relaxed tegelijk. Een mooie omgeving waar we een echt vakantie gevoel aan over hebben gehouden. Nogmaals bedankt voor jullie gastvrijheid !
Het schrijven van een blog is erg leuk maar soms lastiger dan je denkt: wat is interessant om te schrijven en welke anekdotes zijn leuk voor lezers. Het heeft mij in ieder geval wel geïnspireerd om voor onze vakantie in 2010 waar we 5 weken naar het westen van Amerika + Hawaï gaan, ook een blog bij te gaan houden voor het thuisfront. Wanneer het webadres beschikbaar is zal ik Wendy vragen deze met jullie te delen.
Als laatste wil ik namens ons allemaal proosten op de gezondheid van de lezers van deze blog. We wensen jullie het beste voor 2010!!
Groeten,
Sander
De week is snel voorbij gegaan. Inmiddels zijn we weer terug in Scheveningen. De rit ging voorspoedig en ruim 4 uur sneller dan de heenweg. Op aanraden van Wendy en René zijn we door de bergen teruggegaan. Dit leverde naast een misselijke Indy hele mooie berggezichten op.
Natuurlijk wil ik nog verslag doen van de laatste dagen in Frankrijk, zeker na al die leuke reacties.
Dag 5
Eerste kerstdag zou in het teken staan van een bezoek aan Chamonix. Na een prima ontbijt en het uitpakken van alle kadootjes die onder de boom lagen, gaven de kinderen aan eigenlijk niet te willen gaan, ze waren verdiept in hun nieuwe kadootjes, bordspelen en WII spelletjes. Daarnaast was Madison helemaal niet lekker en ging na het uitpakken van de kadootjes weer naar bed. Chamonix werd dus geschrapt en het werd een rustige 1ste kerstdag. Later op de dag besloten René en ik om met Geoffrey, Jill en Indy te gaan bowlen bij het lokale entertainment center. We kwamen echter een uur te vroeg aan, ze waren nog niet open. Uit nood ;-) besloten we om bij Mac Donalds dan maar de tijd te overbruggen. Echter daar aangekomen was ook deze gesloten, geen Big Mac op 1ste kerstdag. Rustig weer terug naar de bowlingbaan die net open ging. Na wat computergames en een partijtje bowlen gingen we weer huiswaarts. Madison was gelukkig weer wat opgeknapt en de dames hadden Monopoly op de WII gedaan. De dag eindigde lekker rustig. De berglucht is gezond maar zooooo vermoeiend.
Dag 6.
2de kerstdag, daar doen ze in Frankrijk niet aan. Alle winkels waren open en het was een drukte van belang. Vandaag stond Genève op het programma. Eerst ‘s-morgens de paarden verzorgen en daarna op naar Genève. Daar hebben we ruimschoots door de winkelstraten gewandeld en later heerlijk gegeten in een restaurant waar je alleen maar kip kan eten. Ik kan jullie vertellen: de kip was heerlijk. De familie Smits hadden later deze avond een voorstelling van Cirque du Soleil en wij gingen huiswaarts waar we heerlijk gingen ontspannen in de jacuzzi.
Dag 7.
Alweer de laatste dag. De ochtend begon wederom met verse croissants en stokbrood van de lokale bakker. Deze zit lekker dichtbij en dat franse brood is toch wel erg lekker. Inmiddels begin ik steeds beter te worden in mijn Frans, zes croissants, een stokbrood en een lekker pudding taartje weet ik inmiddels in mijn beste Frans te bestellen. Ze beginnen me daar ook al te herkennen. Misschien wel vanwege mijn Franse uitspraak ;-)
Later vandaag gingen Rene en ik met de kinderen naar een Aqua park en de dames gingen koffie drinken in Montreux.
Dit alles is op ongeveer een uurtje rijden. Het aqua park had diverse glijbanen en een leuk golfslagbad waar ons prima vermaakten.
De dames gingen via de markt in Divonne les Bains naar Montreux. Op de markt werd een flinke zak warme kastanjes gekocht waarvan een groot aantal helaas niet open gingen. Dan maar naar Montreux voor een kopje koffie.
In Montreux langs het meer van Genève gelopen en zo ook langs Freddy, het standbeeld van Freddy Mercury. Montreux was een favoriete stad van hem.
Na het kopje koffie was daar op de terugweg naar de auto, de hoge nood. Waar ga je in Montreux heen als je naar het toilet moet, juist naar het duurste hotel van de stad. De smoezen waren verzonnen wanneer ze aangesproken zouden worden want je gaat natuurlijk niet zeggen dat je alleen maar binnenkomt om te plassen. Jas open en zelfverzekerd de receptie groetend liepen zij onderwijl spiedend naar een toilet, langs de lobby. Het was er doodstil dus de dames vielen wel op. Zou hier de crisis ook hebben toegeslagen?? De toiletten werden niet gevonden. Terug langs de lobby, een snoepje mee pikken en weer naar buiten. Montreux, een mooie stad aan het meer van Genève.
Bij het pompstation op de grensovergang tussen Zwitserland en Frankrijk kwamen we de dames tegen, stapten Madison en Indy over en keerden we huiswaarts.
Voor ons laatste avondmaal in Frankrijk gingen we naar het favoriete restaurant van Geoffrey, De Mongool. Een Mongools bbq-restaurant waar je lekker je eigen maaltijd kan samenstellen. Dit wordt lekker op de grilplaat klaargemaakt. Je kan daarbij ook je vlees of vis aan de spies grillen boven het vuur. Er was keuze uit diverse bijzondere vleessoorten zoals kangoeroe en struisvogel. Geen restaurant voor vegetariërs ! Wij hebben heerlijk gegeten en niemand heeft zich gebrand aan de spies.
Thuisgekomen gingen we op tijd naar bed voor de lange reis naar Nederland.
Samengevat hebben we een heerlijke vakantie gehad bij de familie Smits in Frankrijk. Het was actief en relaxed tegelijk. Een mooie omgeving waar we een echt vakantie gevoel aan over hebben gehouden. Nogmaals bedankt voor jullie gastvrijheid !
Het schrijven van een blog is erg leuk maar soms lastiger dan je denkt: wat is interessant om te schrijven en welke anekdotes zijn leuk voor lezers. Het heeft mij in ieder geval wel geïnspireerd om voor onze vakantie in 2010 waar we 5 weken naar het westen van Amerika + Hawaï gaan, ook een blog bij te gaan houden voor het thuisfront. Wanneer het webadres beschikbaar is zal ik Wendy vragen deze met jullie te delen.
Als laatste wil ik namens ons allemaal proosten op de gezondheid van de lezers van deze blog. We wensen jullie het beste voor 2010!!
Groeten,
Sander
donderdag 24 december 2009
KERST 2009
Kerst 2009. Het is alweer een jaar geleden dat wij het Nederlandse leven verruilde voor het Frans/Zwitserse leven. Wat is het allemaal snel gegaan. Heel veel nieuwe ervaringen, een nieuwe taal, een nieuwe school, nieuw werk voor René, een nieuw huis, kortom : een volstrekt ander leven. Na een jaar kunnen we constateren dat we het prima naar ons zin hebben en dat is een fijn gevoel.
Deze kerst hebben we familie op bezoek. Schoonzus Daisy en Zwager Sander zijn hier samen met nichtjes Jill & Indy voor een week en we hebben het érg gezellig zo met z'n achten. Sander wilde graag gast-redacteur zijn voor de blog. Een aanbod dat ik natuurlijk niet afsla! Hieronder dan ook zijn verslag van het eerste deel van de vakantieweek.
Wat een eer op het wereldberoemde blog van de familie Smits te mogen schrijven.
Inmiddels zijn we hier alweer 4 dagen en hebben we twee mooie ski dagen achter de rug. Maar laat ik bij het begin beginnen.
Maandagochtend vroeg zijn we met de auto richting Frankrijk vertrokken. Het zag er aanvankelijk naar uit dat we de autorit moesten uitstellen in verband met de slecht berijdbare wegen. Wie had dat ook verwacht: heel Nederland plat door de sneeuw en wij gaan de sneeuw opzoeken in Frankrijk. Glijdend reden we Den Haag uit en daarna begon de ellende, langzaam rijden op de snelweg om daarna bij een benzinestation vast komen te zitten in de sneeuw. Het langzaam rijden was zeker een goed advies van de ANWB, diverse ongelukken zijn we onderweg tegen gekomen. We hielden ons dus aan dat advies.
Langzaam maar zeker kwamen we in Luxemburg uit waar we een uur in de file hebben gestaan. Daarna waren de wegen goed te berijden en konden we vaart maken. Op een uur afstand van de bestemming kwamen we terecht in een sneeuwstormpje waar we wederom langzaam moesten gaan rijden en dat door de bergen, een hele ervaring! Na 3 ½ uur vertraging kwamen we aan op bestemming waar Wendy een uur later met drie uur vertraging ook aan kwam. We zijn er en het feest kan beginnen. De kinderen hadden elkaar een half jaar niet gezien dus die gingen gelijk in de sneeuw dolle pret maken.
De volgende dag deden we het vooral rustig aan. Later die dag mocht ik een mooie maaltijd voorbereiden in de geweldige keuken van de familie Smits. Na het eten nog lekker aan de wijn gezeten en vroeg het bedje in. We zouden namelijk de dag erna voor het eerst gaan skiën met de kinderen.
Dag 3 stond in het teken van het skiën. Jill en Indy, onze dochters van 8 en 11 stonden voor de tweede keer op de latten. De eerste keer was een les op de borstelbaan van Berschenhoek. Jill pakte het snel op en probeerde de diverse banen uit met Geoffrey. Indy had wat koudwatervrees maar ging later ook alleen het bergje af. Voor mij zijn ze echte helden.
In de tussentijd ging Rene de hoger gelegen piste verkennen. Een half uur verstreek, een uur verstreek en sloeg een lichte onrust toe. Wendy besloot om ook naar boven te gaan om Rene te gaan zoeken. Net op het moment dat ze in de stoeltjeslift instapte, kwam Rene de berg afgeskied, hij er gelijk weer achteraan en weer een half uur later waren we allemaal weer herenigd. Rene bleek boven de verkeerde afslag genomen te hebben en kwam aan de andere kant van de berg uit. Twee liften later was hij weer op zijn vertrekpunt en kon toen de goede afdaling nemen (die op zich al bijna een half uur duurde).
Het ging zo goed met Jill dat Rene & ik besloten om met Geoffrey & Jill wederom weer naar de top te gaan (blauwe piste met soms wat stukken rood). Een hele mooie ervaring om zo door de witte natuur, met uitzicht op de Mont Blanc en het meer van Geneve, op de ski’s de berg af te gaan. Een toer van 40 minuten naar beneden. Erg leuk!! Natuurlijk hebben we ook de extra lange afdaling gedaan, Rene had dit traject immers al (ongewild) verkend.
Onderweg lagen Rene en ik nog letter in de knoop. Een valpartij waar ik te laat was met remmen zorgde ervoor dat we samen door de sneeuw aan rollen waren en de ski’s ook heftig in de knoop kwamen te liggen. De kinderen lagen natuurlijk in een deuk.
Indy ging in eerste instantie aan de hand het bergje op maar na een paar keer vond ze de lef om alleen af te dalen en later zelfs alleen met de lift weer naar boven te gaan. Toen was de beer los en was ze niet meer weg te slaan van het bergje.
Samen met Madison gingen ze zelfs stunten met de skilift. Rond drie uur gingen we weer met de gondel naar beneden en kwamen we moe maar voldaan aan bij huize Smits. Daar wachtte een warme jacuzzi op ons om onze vermoeide spieren lekker te masseren. Wat een dag!
Dag 4,24 december, gingen we wederom skiën. De gondel naar boven had helaas technische problemen (gelukkig zaten we er niet in ;-) en dus besloten we om naar de andere kant van de berg te gaan waardoor we (wel een half uur langer in de auto) uiteindelijk in hetzelfde skigebied konden komen.
Het was hier echter wel kouder en er stond een stevige wind. Maar de gondel ging naar boven en wij dus ook. Aan deze kant was er niet een echte kinderweide maar dat deerde Indy en Madison niet en ze gingen zonder problemen de skibaan af. Madison ging zelfs nog mee van de blauwe piste af. Wat een topper.
Jill, Geoffrey, René en ik gingen los op de hoge piste en dat ging met steeds meer vaart. We zijn er vandaag zonder kleerscheuren vanaf gekomen.
Deze kerstavond hebben we lekker gebarbecued en daarna met de zakdoekjes in de hand en met een grote fles champagne kijken naar the All you need is love-kerstspecial.
Morgen gaan we naar Chamonix: Ik heb er nu al zin in!
Wie weet kom ik deze week nog terug om de rest van onze dagen te beschrijven hier in Frankrijk. Natuurlijk wil ik Rene, Wendy, Geoffrey en Madison hierbij al bedanken voor de gastvrijheid.
Daarnaast wil ik ook alle lezers prettige kerstdagen wensen en het alle beste voor 2010.
Sander Peters
Gast redacteur
Deze kerst hebben we familie op bezoek. Schoonzus Daisy en Zwager Sander zijn hier samen met nichtjes Jill & Indy voor een week en we hebben het érg gezellig zo met z'n achten. Sander wilde graag gast-redacteur zijn voor de blog. Een aanbod dat ik natuurlijk niet afsla! Hieronder dan ook zijn verslag van het eerste deel van de vakantieweek.
Wat een eer op het wereldberoemde blog van de familie Smits te mogen schrijven.
Inmiddels zijn we hier alweer 4 dagen en hebben we twee mooie ski dagen achter de rug. Maar laat ik bij het begin beginnen.
Maandagochtend vroeg zijn we met de auto richting Frankrijk vertrokken. Het zag er aanvankelijk naar uit dat we de autorit moesten uitstellen in verband met de slecht berijdbare wegen. Wie had dat ook verwacht: heel Nederland plat door de sneeuw en wij gaan de sneeuw opzoeken in Frankrijk. Glijdend reden we Den Haag uit en daarna begon de ellende, langzaam rijden op de snelweg om daarna bij een benzinestation vast komen te zitten in de sneeuw. Het langzaam rijden was zeker een goed advies van de ANWB, diverse ongelukken zijn we onderweg tegen gekomen. We hielden ons dus aan dat advies.
Langzaam maar zeker kwamen we in Luxemburg uit waar we een uur in de file hebben gestaan. Daarna waren de wegen goed te berijden en konden we vaart maken. Op een uur afstand van de bestemming kwamen we terecht in een sneeuwstormpje waar we wederom langzaam moesten gaan rijden en dat door de bergen, een hele ervaring! Na 3 ½ uur vertraging kwamen we aan op bestemming waar Wendy een uur later met drie uur vertraging ook aan kwam. We zijn er en het feest kan beginnen. De kinderen hadden elkaar een half jaar niet gezien dus die gingen gelijk in de sneeuw dolle pret maken.
De volgende dag deden we het vooral rustig aan. Later die dag mocht ik een mooie maaltijd voorbereiden in de geweldige keuken van de familie Smits. Na het eten nog lekker aan de wijn gezeten en vroeg het bedje in. We zouden namelijk de dag erna voor het eerst gaan skiën met de kinderen.
Dag 3 stond in het teken van het skiën. Jill en Indy, onze dochters van 8 en 11 stonden voor de tweede keer op de latten. De eerste keer was een les op de borstelbaan van Berschenhoek. Jill pakte het snel op en probeerde de diverse banen uit met Geoffrey. Indy had wat koudwatervrees maar ging later ook alleen het bergje af. Voor mij zijn ze echte helden.
In de tussentijd ging Rene de hoger gelegen piste verkennen. Een half uur verstreek, een uur verstreek en sloeg een lichte onrust toe. Wendy besloot om ook naar boven te gaan om Rene te gaan zoeken. Net op het moment dat ze in de stoeltjeslift instapte, kwam Rene de berg afgeskied, hij er gelijk weer achteraan en weer een half uur later waren we allemaal weer herenigd. Rene bleek boven de verkeerde afslag genomen te hebben en kwam aan de andere kant van de berg uit. Twee liften later was hij weer op zijn vertrekpunt en kon toen de goede afdaling nemen (die op zich al bijna een half uur duurde).
Het ging zo goed met Jill dat Rene & ik besloten om met Geoffrey & Jill wederom weer naar de top te gaan (blauwe piste met soms wat stukken rood). Een hele mooie ervaring om zo door de witte natuur, met uitzicht op de Mont Blanc en het meer van Geneve, op de ski’s de berg af te gaan. Een toer van 40 minuten naar beneden. Erg leuk!! Natuurlijk hebben we ook de extra lange afdaling gedaan, Rene had dit traject immers al (ongewild) verkend.
Onderweg lagen Rene en ik nog letter in de knoop. Een valpartij waar ik te laat was met remmen zorgde ervoor dat we samen door de sneeuw aan rollen waren en de ski’s ook heftig in de knoop kwamen te liggen. De kinderen lagen natuurlijk in een deuk.
Indy ging in eerste instantie aan de hand het bergje op maar na een paar keer vond ze de lef om alleen af te dalen en later zelfs alleen met de lift weer naar boven te gaan. Toen was de beer los en was ze niet meer weg te slaan van het bergje.
Samen met Madison gingen ze zelfs stunten met de skilift. Rond drie uur gingen we weer met de gondel naar beneden en kwamen we moe maar voldaan aan bij huize Smits. Daar wachtte een warme jacuzzi op ons om onze vermoeide spieren lekker te masseren. Wat een dag!
Dag 4,24 december, gingen we wederom skiën. De gondel naar boven had helaas technische problemen (gelukkig zaten we er niet in ;-) en dus besloten we om naar de andere kant van de berg te gaan waardoor we (wel een half uur langer in de auto) uiteindelijk in hetzelfde skigebied konden komen.
Het was hier echter wel kouder en er stond een stevige wind. Maar de gondel ging naar boven en wij dus ook. Aan deze kant was er niet een echte kinderweide maar dat deerde Indy en Madison niet en ze gingen zonder problemen de skibaan af. Madison ging zelfs nog mee van de blauwe piste af. Wat een topper.
Jill, Geoffrey, René en ik gingen los op de hoge piste en dat ging met steeds meer vaart. We zijn er vandaag zonder kleerscheuren vanaf gekomen.
Deze kerstavond hebben we lekker gebarbecued en daarna met de zakdoekjes in de hand en met een grote fles champagne kijken naar the All you need is love-kerstspecial.
Morgen gaan we naar Chamonix: Ik heb er nu al zin in!
Wie weet kom ik deze week nog terug om de rest van onze dagen te beschrijven hier in Frankrijk. Natuurlijk wil ik Rene, Wendy, Geoffrey en Madison hierbij al bedanken voor de gastvrijheid.
Daarnaast wil ik ook alle lezers prettige kerstdagen wensen en het alle beste voor 2010.
Sander Peters
Gast redacteur
Abonneren op:
Posts (Atom)