SPIEGELS ENZO.....

Vanmorgen kwam het verlossende telefoontje.... Morgen (vrijdag) kunnen we toch gaan ondertekenen en kunnen we eindelijk ons huis in. Een hoop gedoe, ik zal een ieder de details besparen maar ineens kon het dan toch voor het weekend. Eerst zien dan geloven natuurlijk, maar het lijkt er nu toch wel erg sterk op. Om 14.30 uur hebben we een afspraak met de notaris en even daarvoor lopen we nog even het huis door voor een laatste inspectie. Op dinsdag komt dan de verhuizer uit Nederland met onze spullen dus we blijven in ieder geval t/m dinsdag in het hotel maar Opa Piet kan misschien toch wat werk verrichten in het weekend alvorens hij en oma Lies op maandagavond weer richting Nederland gaan.

We hoorden gisteren van de makelaar dat de eigenaar alle spiegels heeft meegenomen uit het huis (badkamers en toiletten). Niet netjes natuurlijk want dat hoort bij een huis maar ga er maar over bakkeleien in een taal die je nog niet voldoende beheerst....
Laat dus maar waaien verder. Wij zijn allang blij dat we de sleutel morgen hopelijk hebben en dat we vooralsnog niet in de spiegel kunnen kijken, doet daaraan niets af.
Een grappige toevoeging aan dit verhaal is dat uit onze badkamer in Maasland, de verhuizers in December op eigen initiatief de (losse) spiegel van de muur hebben gehaald en ingepakt. Toen wij erachter kwamen stond 'ie al in de verhuiswagen en was er op dat moment geen weg terug. Uiteraard hebben wij dit keurig voor ondertekening gemeld aan de koper van ons huis maar aangezien alles verbouwd gaat worden, was het niet nodig om de spiegel op retour naar Nederland te doen. Nu kunnen we die spiegel wellicht toch weer hergebruiken.

Madison heeft zaterdag haar eerste (paard)rijles. Ze gaat beginnen op een shetlander. We hebben een outfitje aangeschaft want ze was superenthousiast (en eerlijk is eerlijk, 'mama' vindt het stiekem natuurlijk ook geweldig om dochterlief in een rijbroekje te zien lopen, oude herinneringen komen weer boven...)



Verder gaat alles prima op school. Madison heeft moeite met afscheid nemen maar Geoffrey loopt rond of hij hier al jaren woont (zonder dat hij zich nog goed verstaanbaar kan maken natuurlijk)en speelt leuk mee met de (Franse) kinderen uit zijn klas op het schoolplein. Hij krijgt vanaf nu 4 keer per week bijles, 2 keer per week op school en 2 keer per week thuis.
Madison moet ook flink aan de bak want er wordt hier al aanelkaar geschreven en dat deed ze in Nederland nog niet. Niet alleen zijn het dus de woorden en de uitspraak die moeilijk en anders is, ook het schrijven is erg lastig. Daarnaast worden sommige letters hier ook anders geschreven (bijv. de Z met een hele "kringel" eronder). Waar het afscheid twee keer per dag met tranen gepaard gaat, zo gaat het 'uit school komen' altijd gepaard met een grote enthousiaste lach en een bevestigend antwoord op mijn immer eerste vraag: "Was het leuk ?" Al met al kunnen we dus toch in het geval van onze jongste concluderen dat het ook met haar gewoon goed gaat.

Madison is afgelopen woensdagmiddag ook al naar de Nederlandse school geweest waar ze in een klas met totaal 10 kindjes zit. De meester is erg aardig en ze heeft dezelfde lesstof als in Nederland. Maar ook hier wordt al aan elkaar geschreven dus ook hier is werk aan de winkel.

Onderstaand nog een sfeerplaatje van oom agent die op het parkeerterrein van school de boel staat te regelen. (klik op de foto voor een grotere afbeelding) Als je oversteekt richting school krijg je een keurig 'Bonjour' en als je vanuit school met zijn permissie terugloopt naar je auto krijg je een even vriendelijk 'Bon Journee'.
Jaja, laat die Fransen maar schuiven, die zijn uiterst beleefd....
Overigens is het fotootje ingezoomd op Geoffrey en is onze agent wat vager. Ik stond al met samengeknepen billen van schaamte te fotograferen dus ik heb het heel snel gedaan.

WAAR WAREN WE GEBLEVEN ?

En daar gingen ze dan.......
Om 8.10 uur vertrokken we bij het hotel, allebei met de volle rugzak op de rug. Onderweg hadden we nog even een onverwachtse file waar we erg zenuwachtig van werden. Te laat komen in Frankrijk wordt genoteerd op het rapport en als je op je eerste dag te laat komt, is dat helemaal vervelend. Maar via binnendoorweggetjes (we raken al aardig ingeburgerd) wisten we toch ruim op tijd de school te bereiken.

Geoffrey werd gelijk op het schoolplein meegenomen door de juffrouw. Met Madison liepen we naar haar verzamelplaats. De kinderen hier op school moeten als de bel gaat, allemaal 2 aan 2 in een rij staan (van hun eigen klas) waarop de rijen één voor één door eigen juf of meester mee naar binnen genomen worden.

CP (groep 3) heeft een achteringang en staat dus een stukje verder. Wij liepen met Madison mee en alles verliep boven verwachting. Ze werd leuk opgevangen en nadat de sloffen aangedaan waren, werd ze aan een tafeltje (vooraan) gezet.
Wij zijn weggegaan met een lachende Madison op ons netvlies.

Om 11.30 uur stond ik voor het hek te wachten en kwamen er ook weer lachende kinderen uit school. Wat een opluchting ! Geoffrey had het voor de pauze even moeilijk gehad, maar na de ochtendpauze ging het een stuk beter. Toen hadden ze rekenen en dan kan hij ook meedoen. Ook kon hij in de pauze met een Nederlands jongetje (dat niet in zijn klas zit) optrekken, hetgeen ook weer even wat 'ademruimte' gaf. Als je alleen maar Frans om je heen hoort waar je nauwelijks iets van begrijpt, kan dat erg verstikkend werken.

Opmerkelijk was dat een politie-agent het verkeer komt regelen voor en na schooltijd. Dat wil zeggen : School heeft een eigen parkeerplaats met daarop een zebra. Oom agent staat op de zebra (3 meter van het toegangshek) iedereen te dirigeren en zorgt ervoor dat alles gladjes verloopt.

Tussen de middag hebben we 2 uur lunchpauze. Dat is dus heel rustig aan doen. Als kinderen op school zouden overblijven, krijgen ze een 3 gangen (warme) maaltijd. Wij eten gewoon tussen de middag thuis.

's-Middags wilde Madison niet echt dat ik wegging maar dat is natuurlijk ook logisch op zo'n groot plein waar je nog niemand kent. Toen de bel ging en Juf kwam, liep ze echter zonder problemen mee in de rij. Toen ik daarna nog even naar de directrice liep en Madison even later met de hele klas voorbij kwam omdat ze naar de bibliotheek gingen, zwaaide ze breed lachend en was er niks aan de hand.
Ook Geoffrey had een goede middag gehad. Toen we wat vroeg op school aankwamen na de lunchpauze stelde ik voor om met z'n allen even in de auto te wachten tot het bijna tijd was, maar Geoffrey, onze held, wilde naar school en ging alleen de auto uit en het grote schoolplein op. We zijn erg trots op hem !

Voor Madison is het wennen dat er hier al aan elkaar geschreven wordt, iets wat ze in Nederland nog niet had gehad. Bij Geoffrey worden de hoofdletters anders geschreven, ook dat is even wennen. En wat hij ook opmerkelijk vond is dat de hele klas moet gaan staan (uit beleefdheid) als een volwassene de klas binnenkomt.

Om 16.30 uur zat de eerste dag erop en konden we concluderen dat het allemaal meegevallen was. Na school werd natuurlijk gelijk het huiswerk gemaakt en dat viel ook mee. Geoffrey moest een gedicht overschrijven en Madison moest een bladzijde lezen. Voor donderdag moet zij een aantal woorden uit haar hoofd leren en kunnen schrijven.

's-Avonds kwam Opa Piet aan met onze katten Bobby en Zoë. Alles was goed verlopen. De katten werden één voor één het hotel binnengesmokkeld en we moeten maar zien hoe dat verloopt. 's-Nachts begon er eentje heel hard te mauwen dus ik heb weinig geslapen. Je bent toch steeds alert dat ze niet teveel lawaai maken omdat het anders opvalt.

En dan hebben we nog de perikelen rond het huis.
Waar waren we gebleven?
De notaris was 1 t/m 4 januari dicht, de bank was 5 januari dicht. Beiden zeiden op spullen van elkaar te wachten. Wat een frustratie....
Vanmorgen om 9.00 uur stond ik gelijk bij de bank op de stoep met de vraag of er nog nieuws was. De notaris zit te wachten op stukken van de bank en de bank zegt dat deze stukken op 31 december zijn verstuurd vanuit Lyon. Gisteren had de notaris nog niets ontvangen. Wanneer de notaris de stukken heeft ontvangen, dan kunnen we vrij snel daarna alles gaan ondertekenen. Echter, 'onze' notaris is t/m donderdag vrij maar de verkoper van het huis (die aanwezig moet zijn bij ondertekening) vliegt donderdagmorgen weer terug naar Spanje.
We mogen nu toch wel concluderen dat 'van een leien dakje' géén Franse uitdrukking is.....

HET 'NORMALE' LEVEN GAAT WEER BEGINNEN

En dan is het zover.... morgen gaan de kinderen voor het eerst naar de Franse school en gaat René voor het eerst werken. Ook komt 's-avonds Opa Piet met het vliegtuig aan met de katten die we één voor één in het hotel naar binnen moeten smokkelen....
Kortom, we hebben een enerverende dag voor de boeg.

Zaterdagmorgen zijn we naar de school gegaan waar we een afspraak hadden met de directrice. Voor Geoffrey en Madison de eerste keer dat ze hun school van binnen zagen. Gelukkig voor ons was Ernestine, een Nederlandse die hier al jaren woont, mee om het Franse gesprek wat efficiënter en sneller te doen laten verlopen. De directrice spreekt geen woord Engels en ons Frans laat momenteel nog te wensen over, in die zin, dat hele gesprekken nog geen optie zijn.

De kinderen vonden de school leuk. Het is een mooi, fris, nieuw gebouw uit 2005. We hebben even goed gekeken welke sloffen/binnenschoenen er allemaal stonden en vervolgens 's-middags ook alles aangeschaft. Ook hebben we een hele lijst meegekregen van spullen die de kinderen moeten hebben. Ze krijgen beiden (!) iedere dag huiswerk mee en dus is een eerste vereiste, een grote rugzak want alle spullen gaan iedere dag mee naar huis en de volgende dag weer mee naar school.
Madison's lijstje is al aanzienlijk, die van Geoffrey is nog veel uitgebreider. Van passer, via lineaal tot geodriehoek en van highlighter via een agenda tot schaar. Wat de kinderen beiden nog het leukst vonden was dat ze allebei een klein whiteboard (met 4 verschillende kleuren stiften) moesten hebben. Geen smartboard meer in de klas, wel een eigen whiteboard. Ook leuk !


Verder viel nog op dat Juf achterin de klas zit en naar de ruggen van de kinderen zit te kijken. 's-Lands wijs, 's-Lands eer, nietwaar ?

Madison gaat aankomende dinsdag al zwemmen met de klas en Geoffrey gaat met ingang van 12 januari, 4 maandagen achter elkaar de hele middag (inclusief lunch) met de klas de bergen in. Een leuk vooruitzicht dus !

Vanavond op tijd naar bed en wat helemaal wennen zal zijn: morgen op tijd eruit.....


De nieuwe school

EN WE GAAN NOG NIET NAAR HUIS......

Allereerst wensen wij iedereen vanuit hier een fantastisch mooi 2009. Dat ieders dromen en wensen maar uit mogen komen.

Oudejaarsavond was er hier één van de laatste oliebollen, kaaszoutjes, zalmtoastjes, geitenkaaslekkers en avocado/kipsalade (met dank aan onze privékok oma) en heel, heel veel kaartspelletjes. De franse tv kan ons nog niet zo bekoren en CNN had het de hele avond over de verkiezingsoverwinning van Obama, niet echt oudejaarsavondkost.

Hier was het op oudejaarsavond oorverdovend stil...... Geen rotje gehoord. In de verte zagen wij zeggen en schrijven één vuurpijl in de overigens geheel zwarte lucht en dat was het dan. Althans om 00.00 uur.
Niet heel veel later lagen we in ons bed en probeerden de slaap te vatten.
Tot onze verrassing klonken rond 1.00 uur ineens donderslagen die erg lang aanhielden. Een vreemde gewaarwording. Toen ook dit na een poosje ophield, werd het weer rustig in besneeuwd Divonne les Bains en konden we, ditmaal succesvol, aan onze eerste nachtrust van 2009 beginnen.

Vanmorgen zagen we dat de winnende postcode van de postcodekanjer op 2593 is gevallen. Dat was een close call voor oma die op 2592 zit maar 'net niet' is niks waard. Voor de zekerheid had ik ons lot in Maasland nog maar door laten lopen maar dat kan dan nu ook definitief afgesloten worden.

Gisteren hoorden we overigens dat de overdracht nu waarschijnlijk op 9 (!) januari gaat plaatsvinden. De bank was 1 formulier vergeten te laten ondertekenen en meldden dit terloops, bijna een week later. Alles lag dus zonder dat wij dat wisten, weer dagenlang stil. De notaris kan niet eerder beginnen voordat zij alle formulieren hebben. De bank heeft het nu gefaxt, maar ze hebben een origineel nodig, eerder doen ze niets. Vrijdag is het notariskantoor gesloten en dus wordt volgende week maandag (hopelijk !) pas met de laatste administratieve afhandelingen begonnen waar weer een aantal dagen voor staat.

en we gaan nog niet naar huis......

OMA IS AANGEKOMEN

Oma Liesje is maandagavond aangekomen. Met een koffer met oliebollen en appelflappen werd voet gezet op Geneefse bodem. De vlucht was mooi op tijd dus we waren zo weer terug. Pas een week uit Nederland maar de appelflappen en oliebollen smaakten heerlijk.

Vanmorgen na het ontbijt gingen we natuurlijk eerst naar Cessy om ons huis te laten zien. Ook oma vond het allemaal mooi. Jammer dat we er nog steeds niet in kunnen. Vlakbij ons huis zagen we een aantal herten in het open veld.

Na de minirondleiding rondom ons huis, gingen we de berg op naar 'onze' skipiste. De kinderen vermaakten zich met de slee en wij dronken lekker koffie. Ook zijn we nog van de grote rodelbaan afgegaan. Het is een nieuwe attractie op La Faucille en het was hartstikke leuk. Oma Lies gaat deze week ook nog een keer mee.


Vandaag hebben we verder gehoord dat door een fout bij de bank, de overdracht nog weer verder vertraagd is. Het wordt niet voor 8 januari dat deze plaatsvindt. Je zucht maar weer eens en haalt je schouders op....het is niet anders.
Wel is het erg jammer omdat zowel oma Lies als opa Piet (die 5 januari aankomt met onze katten) in het huis zouden komen werken en die tijd nu steeds beperkter wordt omdat zij 12 januari beiden weer terugvliegen... Maar goed, zoals eerder gezegd, we hebben er geen invloed op dus we moeten het er maar mee doen. Beetje druk uitoefenen waar we kunnen, altijd blijven glimlachen en verder vaak tot 10 tellen....

TUSSENDOORTJE: LEUKE VERRASSING !!

Toen ik vanavond naar onze weblog keek, waren we ONTZETTEND verrast door de vele leuke berichtjes van iedereen uit Nederland. Als je een weblog bijhoudt is het heel erg leuk om respons te krijgen en daadwerkelijk te zien dat er meegelezen wordt.

Hartstikke bedankt dat jullie zoveel schrijven en vooral : blijf doorgaan !!!!
Wij vinden dat één van de leukste momenten : kijken of er nieuwe berichtjes in ons gastenboek staan, breed lachend van oor tot oor lezen en iedereen achter de computer trekken: "Kijk er is weer een reactie !!!"

Overigens kun je ook onderaan ieder apart bericht een reactie plaatsen in plaats van in het gastenboek. Net wat je zelf wilt. Je klikt daarvoor op 'reacties'.

Tot snel met weer een update....en foto's natuurlijk !!

KERST 2008 - SKIËN IN DE 'ACHTERTUIN'

Kerst 2008 : Het zal waarschijnlijk een van de meest bijzondere zijn. Er is geen kerstversiering te bekennen, althans niet hier binnen in het appartement. Wel had ik nog wat kadootjes gekocht en daar zaten ook wat dvd's bij. Dat komt prima uit want we hebben hier ook dvd-spelers bij de tv dus die kunnen gelijk bekeken worden.
Vanmorgen echter nog niet want de skikleding ging voor het eerst aan en we togen naar La Faucille waar we gisteren nog met Opa en Sander gezeten hadden.

Het weer was een stuk frisser, de wolken waar we gisteren nog een stuk lager op de berg doorheen reden, lagen nu wat hoger. Het mocht de pret niet deren. Gisteren hadden we een supersonische slee met rem en stuur gekocht en die gingen we eerst uittesten. Althans "we" .... ik durfde niet zo goed....het ging ook zo verrekte hard die heuvel af....
Er was nauwelijks iemand te bekennen op de slee heuvel dus we gingen achter elkaar door.

Na een uurtje besloten we voor de kinderen ski's te gaan huren en naar de nabijgelegen beginners-piste te gaan. Het ging allemaal voorspoedig. Eerst een hoop tegengestribbel van Geoffrey en Madison die eigenlijk niet wilden, maar al gauw wilde Geoffrey een skipas zodat hij met de sleeplift naar boven kon. Het was mooi om te zien met wat voor gemak hij zijn bochtjes draaide en achter elkaar van de berg afging op zijn allereerste 'op-de-ski's-in-de-sneeuw-ervaring'.
Madison ging eerst een uurtje rommelen en toen hebben we haar aangemeld voor een skiles die om 13.30 uur begon. Het was erg koud en ze is erg verkouden maar toch ging ze dapper door en ging ook zij met sprongen vooruit. Na 1,5 uur wilde ze echt niet meer. De les duurde eigenlijk tot 16.30 uur maar wij vonden het ook wel mooi geweest voor haar. Volgende keer doet ze de hele les mee.

Met rode oren en dito wangen dronken we nog wat in het restaurant en gingen we na een sneeuwballengevecht weer in de auto richting dal.

Ons kerstmenu was dit jaar een heerlijke spaghetti en het smaakte alsof we in een restaurant zaten. Daarna werd het bankbed uitgeklapt en hebben we een Zevensprong-marathon gedaan. Geoffrey had 's-morgens de dvd-set van De Zevensprong gekregen en daar hebben we de eerste paar afleveringen van gezien. Voor René en mij nostalgie om die serie uit 1982 weer te zien en Geoffrey en Madison vonden het ook erg leuk.

Morgen is hier weer een gewone werkdag. Tweede kerstdag, daar doen ze hier niet aan.

Kerst 2008 - voor de de eerste keer skiën in de 'achtertuin'">