Zaterdag : onze vaste skidag was weer aangebroken. Het was 's-morgens weer zacht gaan sneeuwen maar kijkend naar boven leek het in de bergen stralend mooi weer te zijn. De ski-outfits werden aangetrokken en we zetten koers richting de skipiste. Daar aangekomen zag het er, voor dit gebied, druk uit met auto's en dus gingen we eerst maar eens kijken naar de drukte bij de liften.
Het viel echter erg mee dus we besloten te blijven. Nadat we ski's en schoenen hadden gehuurd bleken Geoffrey's schoenen toch te klein en dus moesten we wederom terug de zaak in om zijn schoenen om te ruilen en om zijn bindingen weer opnieuw af te laten stellen. Helaas was er inmiddels een enorme groep tussendoor gekomen en dus stonden we bijna een half uur wachten voordat we eindelijk konden vertrekken.
Tussendoor was René met Madison skipassen gaan kopen dus na de vertraging van de schoenen konden we gelijk koers zetten richting Mijoux, een dorp aan de andere kant van la Faucille waar je via een erg leuke route naar toe kan skiën. Aangezien het pad niet al te breed was, en er aan 1 kant de "afgrond" lag, skieden René en ik om beurten achter of voor Madison. Voor Geoffrey ging het allemaal wat te langzaam dus die skiede steeds een stuk vooruit en wachtte dan op ons.
Op een gegeven moment zagen we Geoffrey niet meer en we dachten dat hij doorgegaan was naar het einde van de piste in het dorp. Daar aangekomen was er echter van Geoffrey geen spoor. Enigszins zenuwachtig bleef ik met Madison bij de stoeltjeslift wachten en ging René terug naar boven, naar het basisstation. Halverwege het pad dat we genomen hadden was er een tweesprong waar Geoffrey misschien de andere route had genomen. Deze route hadden we nog nooit geskied maar dat was de enige mogelijkheid dus deze weg zou René nu ook nemen.
Het wachten met Madison beneden bij de lift leek eindeloos te duren en het stralende zomerweer sloeg om. De lucht werd donkerder, de sneeuw heviger en er stak een stevige wind op. Madison kreeg het erg koud maar ik kon geen kant op. Geen restaurant of andere beschutte plaats en we moesten daar blijven staan om mogelijk Geoffrey op te vangen.
Na lang wachten verschenen gelukkig René en Geoffrey aan de horizon.....Geoffrey had inderdaad de andere route gekozen en begreep er helemaal niets van dat wij maar niet kwamen. Hij had uiteindelijk zijn ski's uitgedaan en was naar boven gaan lopen waar hij onderweg René was tegengekomen. We waren gelukkig weer herenigd.
Met z'n vieren gingen we de stoeltjeslift in, terug naar het basisstation. Het was echt vrésélijk onderweg. Koud, harde wind en enorme sneeuwval. Het is een lange tocht naar boven met de lift en onze hoofden en handen vroren er bijna af. We konden niet meer recht vooruit kijken, het was echt afzien. Eindelijk waren we boven, helemaal ondergesneeuwd en met bijna stijfbevroren handen, voeten en gezichten doken we het restaurant in waar we weer wat bijkwamen. Buiten brak de zon door en het sneeuwen was gestopt.
We waren er klaar voor, Madison en ik gingen nog even naar de wc en daarna zouden we weer gaan.
Bij de damestoiletten stond een enorme rij en dus begon ook hier het wachten weer. Uiteindelijk waren we aan de beurt en toen we eruit kwamen was er alleen nog een jong Engels meisje dat in onze wc ging. Op het moment dat we al buiten liepen, meende ik geroep en getik in de wc te horen. Er was verder niemand dus Madison en ik weer terug en inderdaad, het meisje kwam de wc niet uit en het kind raakte in paniek. Ik probeerde het meisje te kalmeren en uit te leggen hoe ze de deur open kon krijgen (het is een ingewikkeld dubbel slot). Na enige minuten waarbij ik haar meerdere malen moest garanderen dat ik niet weg zou gaan, lukte het uiteindelijk en nadat ze wat gekalmeerd was, konden we gaan. René en Geoffrey zaten ongeduldig te wachten maar nu konden we dan toch écht naar buiten.
Geloof het of niet, maar toen we buitenkwamen was het weer wederom helemaal omgeslagen. Het sneeuwde snodverrrrrrrr...... alweer en er waren donkere wolken. Dit was echt geen weer om naar de top te gaan.
We gingen maar weer terug het restaurant in waar we nog een kwartiertje afgewacht hebben of het weer misschien wéér om zou slaan. Het voelde net of we in een aflevering van bananasplit terecht waren gekomen.
Helaas zag het er niet naar uit dat het nog ging veranderen en we besloten dan ook maar dat het gewoon niet onze lucky skiday was.
Alle spullen werden weer ingeleverd, de skipassen weggegooid en we zijn huiswaarts gekeerd. Het was een duur afdalinkje vandaag.
Thuis doken we allemaal een lekker warm bad in en na een pizza van onze favoriete pizza-tent 'op de hoek', werd Valentijnsdag 2009 toch nog lekker afgesloten..
zaterdag 14 februari 2009
woensdag 11 februari 2009
VAKANTIE
Het is hier momenteel 2 weken "wintervakantie". En winter, dat is het. Waren wij dinsdagmiddag vrij van alle sneeuw en was voor het eerst de ondergrond van de tuin weer goed zichtbaar, afgelopen nacht is er weer een hoop gevallen en is alles nu weer bedekt onder een dikke laag sneeuw.
Voor het skiën natuurlijk erg fijn alhoewel het 'boven' nog niet aan sneeuw ontbrak en de conditie van de skipistes tot nog toe altijd uitstekend is geweest. Gisteren waaide er een enorme wind en zijn we met de slee naar boven gegaan. De grotere skiliften waren dicht vanwege het weer dus het was erg rustig. De kinderen vermaakten zich ondanks de wind, goed op de sleepiste en er kon zelfs gesleed worden op de skipiste omdat er toch geen skiërs waren. Normaalgesproken is dit verboden terrein voor de slee en het voelde voor mij een beetje als autoloze zondag.
Het voordeel van dat er hier door de kinderen nog een sociaal netwerk moet worden opgebouwd, is wel dat broer en zus op dit moment nog erg op elkaar aangewezen zijn en dit de onderlinge verhoudingen bevordert. Waar zij in Nederland elkaar, figuurlijk gesproken, regelmatig de koppen insloegen is er nu pais en vree. Natuurlijk niet altijd. Nieuwsgierige zusjes blijven irritant als ze in je kastjes neuzen en snoep uit je kamer pikken en oudere broers kunnen erg dwingend zijn waarbij menig sabotagemiddel niet wordt geschuwd als er gevoetbald moet worden.
Al met al verloopt alles echter meestal in goede harmonie.
Voor moeder die tussen de vakantie-activiteiten door, momenteel meer óp de verftrap staat dan ernaast, ook erg rustgevend....
Voor het skiën natuurlijk erg fijn alhoewel het 'boven' nog niet aan sneeuw ontbrak en de conditie van de skipistes tot nog toe altijd uitstekend is geweest. Gisteren waaide er een enorme wind en zijn we met de slee naar boven gegaan. De grotere skiliften waren dicht vanwege het weer dus het was erg rustig. De kinderen vermaakten zich ondanks de wind, goed op de sleepiste en er kon zelfs gesleed worden op de skipiste omdat er toch geen skiërs waren. Normaalgesproken is dit verboden terrein voor de slee en het voelde voor mij een beetje als autoloze zondag.
Het voordeel van dat er hier door de kinderen nog een sociaal netwerk moet worden opgebouwd, is wel dat broer en zus op dit moment nog erg op elkaar aangewezen zijn en dit de onderlinge verhoudingen bevordert. Waar zij in Nederland elkaar, figuurlijk gesproken, regelmatig de koppen insloegen is er nu pais en vree. Natuurlijk niet altijd. Nieuwsgierige zusjes blijven irritant als ze in je kastjes neuzen en snoep uit je kamer pikken en oudere broers kunnen erg dwingend zijn waarbij menig sabotagemiddel niet wordt geschuwd als er gevoetbald moet worden.
Al met al verloopt alles echter meestal in goede harmonie.
Voor moeder die tussen de vakantie-activiteiten door, momenteel meer óp de verftrap staat dan ernaast, ook erg rustgevend....
donderdag 5 februari 2009
LEKKER ERBIJ HOREN
Goed, de nieuwe kentekenplaten van onze auto had ik dus bij de hakkenbar gehaald maar daarmee waren we er nog niet. Ze moesten er immers ook nog op en dat bleek na een kleine inspectie van manlief, voorwaar geen 123-tje.
Vanmorgen hebben wij dan ook van auto gewisseld en ben ik met onze nieuwe aanwinst naar de garage gegaan om het daar te laten doen. Waarom zelf klungelen als je tijd in het weekend toch al zo beperkt is door de lonkende besneeuwde bergen en dito ijsbanen met vrije ijshockey-uren maar ook een kantoortje met nog immer ingepakte dozen.
Het klusje was vrij snel geklaard en na mijn allervriendelijkste glimlach kon ik de garage zonder te betalen weer verlaten.
Daar reed ik dan, met onze eigen Franse nummerplaten. Hoe gek het ook klinkt : het voelt fijn ! Het voelt fijn om er lekker bij te horen. Met de Jeep die momenteel nog op het Nederlands kenteken staat, voel ik me toch altijd een outsider, een toerist.
Van opvallen ben ik niet wars, sterker nog, dat vind ik juist erg leuk maar aan de buitenkant uitstralen (in dit geval via de kentekenplaten) dat je niet van hier bent, daar vind ik niks aan ! Wij wonen hier, dit is ons thuis en dat wij nog gewoon om 18.00 uur eten in plaats van om 19.30 uur, dat hoeft geen Fransoos te weten....
Ik denk dat ik morgen lekker weer met mijn Franse voiture ga rijden en de Jeep voor nog een dagje parkeergarage meegeef aan René.
Vanmorgen hebben wij dan ook van auto gewisseld en ben ik met onze nieuwe aanwinst naar de garage gegaan om het daar te laten doen. Waarom zelf klungelen als je tijd in het weekend toch al zo beperkt is door de lonkende besneeuwde bergen en dito ijsbanen met vrije ijshockey-uren maar ook een kantoortje met nog immer ingepakte dozen.
Het klusje was vrij snel geklaard en na mijn allervriendelijkste glimlach kon ik de garage zonder te betalen weer verlaten.
Daar reed ik dan, met onze eigen Franse nummerplaten. Hoe gek het ook klinkt : het voelt fijn ! Het voelt fijn om er lekker bij te horen. Met de Jeep die momenteel nog op het Nederlands kenteken staat, voel ik me toch altijd een outsider, een toerist.
Van opvallen ben ik niet wars, sterker nog, dat vind ik juist erg leuk maar aan de buitenkant uitstralen (in dit geval via de kentekenplaten) dat je niet van hier bent, daar vind ik niks aan ! Wij wonen hier, dit is ons thuis en dat wij nog gewoon om 18.00 uur eten in plaats van om 19.30 uur, dat hoeft geen Fransoos te weten....
Ik denk dat ik morgen lekker weer met mijn Franse voiture ga rijden en de Jeep voor nog een dagje parkeergarage meegeef aan René.
maandag 2 februari 2009
WRITER'S BLOCK
Al bijna een week verstreken en nog niets geschreven. De druk wordt groter en ik heb duidelijk last van een writer's block. Iedere keer wil je wat 'bijzonders' schrijven maar dat valt nog niet mee als het leven gewoon soepeltjes verloopt
Voor ons geen "ik vertrek"-taferelen waar drama de boventoon voert. Geen lekkende daken of andere onvoorziene gebreken aan ons huis. Ons huis is van 2005 dus alles ziet er spik en span uit. Ik moet wel nodig weer verder met het verven van de kinderkamers maar of dat nou zo interessant is ?
Geen gevoelens van heimwee of "waar zijn we aan begonnen". We genieten iedere dag van ons leven hier en hebben het uitstekend naar ons zin. René heeft een zeer hectische maar fantastische baan dus ook op dat vlak verloopt alles prima.
Voor ons ook geen kinderen met depressieve buien. Natuurlijk, als je het de kinderen op de man af zou vragen, zouden ze gelijk terug willen naar Nederland. Maar wat wil je ook ? We zijn nog geen 2 maanden weg, de taal is nog een groot obstakel en dat vormt toch de basis voor vriendschappen, schoolprestaties etc. Als ik echter de kinderen uit school haal, zie ik zonder uitzondering, iedere dag 2 hele vrolijke koppies uit het gebouw komen die beiden vol enthousiasme in de auto op weg naar huis, hun verhaal doen.
En als we dan in het weekend in de skilift zitten, vinden ze het stiekem toch wel érg leuk om hier te wonen.
Tja, het is dus eigenlijk een saaie bedoening in weblogtermen.
Gelukkig voor de weblog zat er een smeuïg verhaal aan te komen.....
Afgelopen weekend hebben wij een auto gekocht (errrrrg leuke cabrio met een hard top) in een ander departement. En dus moest ik vanmorgen naar de Sous Préfecture. Een soort districtskantoor waar je o.a. je paspoort, rijbewijs etc. haalt en dus ook een nieuw kentekenbewijs. Als je een auto koopt in Frankrijk in een ander departement, krijg je ook een andere nummerplaat. De laatste 2 cijfers van je nummerplaat geven het departement aan van waar de eigenaar woont.
Mij waren diverse horrorverhalen verteld over de Sous Préfecture in z'n algemeenheid dus ik dacht hier weer wat inspiratie voor de weblog op te doen. Megalange wachttijden, vreselijke ambtenaren en ga zo maar door. Helaas beste lezers, niets was minder waar. Een alleraardigste dame die ook nog eens Engels sprak op de momenten dat ik er niet uitkwam, hielp mij zeer prettig en nog geen half uur later stond ik weer buiten met mijn nieuwe kentekenbewijs.
Bij de lokale schoenmaker even nieuwe kentekenplaten laten maken et voilà : de nieuwe voiture is officieel van ons.
Nog steeds geen verhaal dus.
Of het moet dan zijn dat ik vorige week met een telefoon die het niet deed, ruim 3 kwartier in de winkel van France Telecom heb staan wachten tot ik eindelijk aan de beurt was. Na controle bleek echter dat ik de batterijen verkeerd om in de telefoon had gedaan en dat íe het daarom dus ook niet deed. Kijk, dat soort dingen zijn natuurlijk grappig maar ook zo gênant dat je dat maar liever niet vertelt.....
Voor ons geen "ik vertrek"-taferelen waar drama de boventoon voert. Geen lekkende daken of andere onvoorziene gebreken aan ons huis. Ons huis is van 2005 dus alles ziet er spik en span uit. Ik moet wel nodig weer verder met het verven van de kinderkamers maar of dat nou zo interessant is ?
Geen gevoelens van heimwee of "waar zijn we aan begonnen". We genieten iedere dag van ons leven hier en hebben het uitstekend naar ons zin. René heeft een zeer hectische maar fantastische baan dus ook op dat vlak verloopt alles prima.
Voor ons ook geen kinderen met depressieve buien. Natuurlijk, als je het de kinderen op de man af zou vragen, zouden ze gelijk terug willen naar Nederland. Maar wat wil je ook ? We zijn nog geen 2 maanden weg, de taal is nog een groot obstakel en dat vormt toch de basis voor vriendschappen, schoolprestaties etc. Als ik echter de kinderen uit school haal, zie ik zonder uitzondering, iedere dag 2 hele vrolijke koppies uit het gebouw komen die beiden vol enthousiasme in de auto op weg naar huis, hun verhaal doen.
En als we dan in het weekend in de skilift zitten, vinden ze het stiekem toch wel érg leuk om hier te wonen.
Tja, het is dus eigenlijk een saaie bedoening in weblogtermen.
Gelukkig voor de weblog zat er een smeuïg verhaal aan te komen.....
Afgelopen weekend hebben wij een auto gekocht (errrrrg leuke cabrio met een hard top) in een ander departement. En dus moest ik vanmorgen naar de Sous Préfecture. Een soort districtskantoor waar je o.a. je paspoort, rijbewijs etc. haalt en dus ook een nieuw kentekenbewijs. Als je een auto koopt in Frankrijk in een ander departement, krijg je ook een andere nummerplaat. De laatste 2 cijfers van je nummerplaat geven het departement aan van waar de eigenaar woont.
Mij waren diverse horrorverhalen verteld over de Sous Préfecture in z'n algemeenheid dus ik dacht hier weer wat inspiratie voor de weblog op te doen. Megalange wachttijden, vreselijke ambtenaren en ga zo maar door. Helaas beste lezers, niets was minder waar. Een alleraardigste dame die ook nog eens Engels sprak op de momenten dat ik er niet uitkwam, hielp mij zeer prettig en nog geen half uur later stond ik weer buiten met mijn nieuwe kentekenbewijs.
Bij de lokale schoenmaker even nieuwe kentekenplaten laten maken et voilà : de nieuwe voiture is officieel van ons.
Nog steeds geen verhaal dus.
Of het moet dan zijn dat ik vorige week met een telefoon die het niet deed, ruim 3 kwartier in de winkel van France Telecom heb staan wachten tot ik eindelijk aan de beurt was. Na controle bleek echter dat ik de batterijen verkeerd om in de telefoon had gedaan en dat íe het daarom dus ook niet deed. Kijk, dat soort dingen zijn natuurlijk grappig maar ook zo gênant dat je dat maar liever niet vertelt.....
dinsdag 27 januari 2009
WHAT'S IN A NAME
Het moest er maar weer eens van komen: De katten weer naar buiten. Ze zitten nu 2 weken in dit huis maar hebben daarvoor natuurlijk 4 weken in de opvang en het hotel gezeten. Dat valt niet mee als je normaalgesproken heel veel buiten bent en ze kijken dan ook verlangend naar buiten. Beide poezebeesten kregen een bandje met adres om en vervolgens werd de deur opengezet. Onze dikke jeweetwelkater Bob schoot er gelijk uit. Hij vond het heerlijk om in het naastgelegen weiland weer in de vrije natuur te mogen plassen. Zoë, onze poes van Amerikaanse makelij, was aanvankelijk wat voorzichtiger maar dat was van korte duur.
Na een poosje was het wat mij betreft mooi geweest en riep ik beide katten binnen.
Het jammerlijke toeval wilde echter A. dat Zoë in de tuin van de buren liep, B. de hond van de buren ook net in haar eigen tuin liep en C. diezelfde hond de naam 'Sophie' heeft (op z'n frans uitgesproken dus de klemtoon hetzelfde als bij Zoë).
Een enorme consternatie volgde. De Hongaarse oma van de buren liep in de tuin te schreeuwen naar Sophie, Sophie jaagde achter Zoë aan en vond het een erg leuk tijdverdrijf, Zoë wist inmiddels niet meer waar ze het zoeken moest en ik......eh... ik trok mij zachtjes terug in huis en deed de schuifpui dicht. Ik had er even geen zin in. Ik kon er toch niets aan veranderen.
Na een half uurtje de stoute schoenen maar aangetrokken en tegen beter weten in, weer gaan roepen. Hongaarse opa kwam op mijn geroep afgestommeld en vertelde mij dat er "a problem" was. Tja, dat vermoedde ik al. Zoë was een hoge heg in gevlucht aan de andere kant van de burentuin en was geenszins van plan om daar uit te komen. Ze was niet eens waar te nemen want de sparrenheg was erg dicht begroeid en ze gaf geen kick.
Hond Sophie was imiddels weer het huis in gebonjourd maar ga dat maar eens uitleggen aan een kat in het nauw.... Ik besloot het maar te laten voor wat het was, het zou wel weer goed komen.
In tussentijd kwam Madison uit school, lunchten we, en ging ze weer terug naar school (Geoffrey zat in de bergen en kwam dus niet thuis tussen de middag).
Toen ik thuiskwam gebaarde Hongaarse opa dat ik moest komen. Een hartverscheurend gemiauw was goed te horen toen ik hem dichter bij naderde. Het was duidelijk dat Zoë het mooi genoeg geweest vond maar zelf niet de moed had om uit de boom te komen.
Snodverr.... dat had ik weer.
Buurman zette hulpvaardig een ladder tegen de heg aan maar dat leek makkelijker dan het was. Ten eerste was het een hele dichte heg van sparrenbomen die metershoog was. Ten tweede was de ondergrond niet stabiel, meer een soort ongelijke wal met sneeuw en ijs en ten derde zat Zoë helemaal binnenin op zo'n 3 meter hoogte.
Ik wurmde de ladder zo ver mogelijk de heg in, probeerde takken weg te duwen om een soort gat te krijgen.
Buurman was inmiddels weer wat anders gaan doen en in geen velden of wegen meer te bekennen dus ik moest dit klusje toch echt alleen klaren.
Met gevaar voor eigen leven klom ik stapje voor stapje steeds hoger op mijn wiebelende ladder.
Halverwege gleed de ladder helemaal naar de zijkant. Vloekend snelde ik weer naar beneden. Je zou toch je nek breken voor zo'n beest.
De ladder werd zo goed en zo kwaad als het ging weer opnieuw geschikt en daar ging ik weer. Langzaam kwam ik steeds dichterbij, tot ik met mijn hand net bij haar kop kon komen. Gelukkig kwam ze naar me toe en direct toen het kon, greep ik haar stevig in haar nekvel. Het was nu een kwestie van niet meer loslaten anders was het gelijk einde oefening.
Gehavend kwam ik de sparrenheg weer uit. Mijn handen opengekrabd door de kat die verder de noodzaak niet had ingezien van mijn vrij ruwe actie, mijn hoofd en kleren vol jeukende sparrennaalden maar.....ladies and gentlemen, we've got her....
Tot nu toe durft ze nauwelijks meer naar buiten dus ze heeft in ieder geval geleerd dat ze niet in de tuin van de buren moet komen. Heel verstandig ook, want ik doe dit niet nog eens......
vrijdag 23 januari 2009
TIME FLIES IN DOZENUITPAKLAND
Voor je het weet is de week weer voorbij. De Firma Dozenuitpak is nog steeds flink aan het werk maar met de komst van internet, moet eerlijkheidshalve opgebiecht worden dat er ook wel eens een uurtje achter de computer wordt gepikt.
Over internet gesproken: Ken je die van die France Telecom monteur die, nadat hij op maandag niet op was komen dagen, op woensdagmiddag internet zou komen aansluiten?
Nee? Hij kwam niet !
Op zich niet zo erg, immers, we hadden zelf de laptop aan de praat gekregen. Ik had me er heel wat meer over opgewonden als ik nu nog steeds geen internet had gehad!
Gistermiddag leek dat even het geval. Ineens sloeg internet eruit en was er geen verbinding meer mogelijk. De foutmeldingen gaven volgens het boekje aan dat ik contact moest opnemen met de helpdesk. Tja, dat is met mijn huidige franse taalkennis iets wat je dan een beetje voor je uit schuift, temeer ook omdat die monteur weer niet gekomen was en ik het daar ook weer over moest hebben. Vanmorgen eerst dus maar alles gewist, de hele installatie ongedaan gemaakt en weer van voor af aan begonnen. Het lukte ! Morgen proberen we de computer erbij aan te sluiten en als dat lukt hebben we meneer France Telecom niet meer nodig. Waar ik nou nog wel benieuwd naar ben: horen we nu gewoon niets meer of staan ze op een mooie dag toch ineens voor de deur ? De toekomst zal het leren.
Noodgedwongen moest ik mij deze week ook in het Franse bedrijfsleven storten waar je normaalgesproken niet de eerste weken komt. In de supermarkt kan ik me prima redden, de basiskennis is er natuurlijk wel, maar het wordt anders als je naar een garage moet met een mankement aan je auto...
De band van de jeep liep steeds verder leeg, ook al had ik hem flink opgepompt, dus er was geen ontkomen aan: op naar de garage. Eerst natuurlijk de "lekke band in het Frans" nagevraagd bij een Nederlandse dorpsgenote. Vervolgens met mezelf hardop in de auto het gesprek geoefend ;-) en daar ging ik dan, schoorvoetend naar binnen. Aangezien ik maar een half uurtje de tijd had, wilde ik de garagehouder uitleggen wat er aan de hand was en een afspraak voor de volgende dag maken. Nadat ik hem in mijn beste Frans echter het probleem had uitgelegd, had hij er al een krik onder staan. "Monsieur, monsieur...." probeerde ik nog, maar het was een voortvarend ondernemer. Het euvel was snel gevonden, het ventiel lekte lucht. Gelukkig was dit binnen een kwartier (waar een wil is, is een weg) verholpen en stond ik dus niet alleen ruim op tijd weer buiten maar ook nog eens met een gerepareerde band ! Fluitend reed ik naar huis en besloot dan maar gelijk te bellen naar de gemeente om een grijze (vuilnis)bak te bestellen. Eerst weer even de benodigde steekwoorden opgezocht (dat ik hem zelf op wilde halen en niet wilde wachten tot zij hem 2 weken later zouden brengen etc) Als een volledig geïntegreerde buitenlander had ik een volwaardig telefoongesprek met de lokale gemeente-ambtenaar en wist ik precies wat ik moest doen om de container hier te krijgen.
Het zijn de kleine dingen in het leven die je dag een mooi randje kunnen geven!
Over internet gesproken: Ken je die van die France Telecom monteur die, nadat hij op maandag niet op was komen dagen, op woensdagmiddag internet zou komen aansluiten?
Nee? Hij kwam niet !
Op zich niet zo erg, immers, we hadden zelf de laptop aan de praat gekregen. Ik had me er heel wat meer over opgewonden als ik nu nog steeds geen internet had gehad!
Gistermiddag leek dat even het geval. Ineens sloeg internet eruit en was er geen verbinding meer mogelijk. De foutmeldingen gaven volgens het boekje aan dat ik contact moest opnemen met de helpdesk. Tja, dat is met mijn huidige franse taalkennis iets wat je dan een beetje voor je uit schuift, temeer ook omdat die monteur weer niet gekomen was en ik het daar ook weer over moest hebben. Vanmorgen eerst dus maar alles gewist, de hele installatie ongedaan gemaakt en weer van voor af aan begonnen. Het lukte ! Morgen proberen we de computer erbij aan te sluiten en als dat lukt hebben we meneer France Telecom niet meer nodig. Waar ik nou nog wel benieuwd naar ben: horen we nu gewoon niets meer of staan ze op een mooie dag toch ineens voor de deur ? De toekomst zal het leren.
Noodgedwongen moest ik mij deze week ook in het Franse bedrijfsleven storten waar je normaalgesproken niet de eerste weken komt. In de supermarkt kan ik me prima redden, de basiskennis is er natuurlijk wel, maar het wordt anders als je naar een garage moet met een mankement aan je auto...
De band van de jeep liep steeds verder leeg, ook al had ik hem flink opgepompt, dus er was geen ontkomen aan: op naar de garage. Eerst natuurlijk de "lekke band in het Frans" nagevraagd bij een Nederlandse dorpsgenote. Vervolgens met mezelf hardop in de auto het gesprek geoefend ;-) en daar ging ik dan, schoorvoetend naar binnen. Aangezien ik maar een half uurtje de tijd had, wilde ik de garagehouder uitleggen wat er aan de hand was en een afspraak voor de volgende dag maken. Nadat ik hem in mijn beste Frans echter het probleem had uitgelegd, had hij er al een krik onder staan. "Monsieur, monsieur...." probeerde ik nog, maar het was een voortvarend ondernemer. Het euvel was snel gevonden, het ventiel lekte lucht. Gelukkig was dit binnen een kwartier (waar een wil is, is een weg) verholpen en stond ik dus niet alleen ruim op tijd weer buiten maar ook nog eens met een gerepareerde band ! Fluitend reed ik naar huis en besloot dan maar gelijk te bellen naar de gemeente om een grijze (vuilnis)bak te bestellen. Eerst weer even de benodigde steekwoorden opgezocht (dat ik hem zelf op wilde halen en niet wilde wachten tot zij hem 2 weken later zouden brengen etc) Als een volledig geïntegreerde buitenlander had ik een volwaardig telefoongesprek met de lokale gemeente-ambtenaar en wist ik precies wat ik moest doen om de container hier te krijgen.
Het zijn de kleine dingen in het leven die je dag een mooi randje kunnen geven!
maandag 19 januari 2009
WE ZIJN ER WEER...
....maar niet dankzij France Telecom...
Zoals vorige week gemeld zouden ze vandaag langskomen om internet te installeren. Tussen 10.00 en 11.00 uur was mij verzekerd. Het werd later en later maar niemand kwam. Om 17.00 uur gebeld wat nog helemaal niet meevalt als je niet goed Frans spreekt en de Fransen geen Engels spreken. Ik begreep in ieder geval dat de monteur vandaag niet meer zou komen en er is een nieuwe afspraak gemaakt voor aankomende woensdag om 16.30 uur. Toen ik de beste man van de hulplijn zei dat ik woensdag pas om 16.45 uur thuis ben, was zijn reactie dat dat geen enkel probleem was(?!) Het blijft bijzonder voor een Nederlander: een tijd afspreken en vooraf al weten dat ze er op dat tijdstip zeker niet zullen zijn...
Afijn, vanavond hebben wij dan zelf maar een poging gewaagd om in ieder geval de laptop aan te sluiten. Met het Franse instructieboekje in de hand is het wonder boven wonder gelukt en zijn wij dus weer 'up and running'. Mocht de monteur woensdag nog komen, mag hij de computer en de ADSL-telefoon aansluiten
Goed, waar waren we gebleven ?
Op papier lijkt het lang, bijna een week zonder internet. Maar in werkelijkheid is de tijd omgevlogen. We hebben dan ook als paarden gewerkt. Dagenlang niets anders dan dozen uitpakken, kinderen uit school halen en vice versa, eten koken en weer dozen uitpakken. Wat zeker hielp om het tempo erin te houden is juist dat we geen internet hadden. Ook de tv werkte nog niet dus ook dat was achteraf alleen maar goed. Geen afleiding behalve een Franse radiozender
Terug naar het begin. Vorige week dinsdag waren ’s-middags de eerste spullen gebracht en woensdagmorgen stonden de verhuizers om 8.00 uur op de nieuwe stoep. Daarna is het de hele dag doorgegaan. Tussendoor heb ik Madison naar de Nederlandse school gebracht en heb ik Geoffrey met de Franse leraar in het kantoor (tot de nok gevuld met dozen) gezet.
Om 19.30 uur waren de verhuizers klaar en vertrokken. Snel eropuit om pizza’s te halen voor het avondeten en toen we thuiskwamen, was ook René net thuisgekomen.
En daar zaten we dan: de eerste avond in ons eigen huis met al onze spullen. Weliswaar was het nog één grote rotzooi maar het voelde ERG fijn. De dagen die volgden bestonden uit het uitpakken van dozen en voor René uit het in elkaar zetten van nieuwe kastjes en bedden die ik in Nederland nieuw had gekocht en nog in de verpakking zaten.
Ook voor René dus drukke tijden want die is iedere dag pas tegen 20.00 uur terug van zijn werk, moet dan nog eten en ging daarna gelijk aan de slag.
In het weekend konden we lekker even blijven liggen. Madison ging op zaterdag weer ponyrijden en Geoffrey ging bij een (Nederlands) vriendje spelen. Er werd (veel !) huiswerk gemaakt en er werden nog veel meer dozen uitgepakt.
Op zaterdag was ook de eerste dag dat we de Mont Blanc en omliggende bergen weer konden zien. De afgelopen dagen was de Jura zo nu en dan goed helder maar waren de Alpen (aan de andere kant van ons huis) permanent gehuld in een dik wolkendek. Het was dan ook fantastisch om met je kop koffie op de bank nu dan een mooi helder uitzicht te hebben op de Mont Blanc. Wat een voorrecht om hier te wonen….
Zoals vorige week gemeld zouden ze vandaag langskomen om internet te installeren. Tussen 10.00 en 11.00 uur was mij verzekerd. Het werd later en later maar niemand kwam. Om 17.00 uur gebeld wat nog helemaal niet meevalt als je niet goed Frans spreekt en de Fransen geen Engels spreken. Ik begreep in ieder geval dat de monteur vandaag niet meer zou komen en er is een nieuwe afspraak gemaakt voor aankomende woensdag om 16.30 uur. Toen ik de beste man van de hulplijn zei dat ik woensdag pas om 16.45 uur thuis ben, was zijn reactie dat dat geen enkel probleem was(?!) Het blijft bijzonder voor een Nederlander: een tijd afspreken en vooraf al weten dat ze er op dat tijdstip zeker niet zullen zijn...
Afijn, vanavond hebben wij dan zelf maar een poging gewaagd om in ieder geval de laptop aan te sluiten. Met het Franse instructieboekje in de hand is het wonder boven wonder gelukt en zijn wij dus weer 'up and running'. Mocht de monteur woensdag nog komen, mag hij de computer en de ADSL-telefoon aansluiten
Goed, waar waren we gebleven ?
Op papier lijkt het lang, bijna een week zonder internet. Maar in werkelijkheid is de tijd omgevlogen. We hebben dan ook als paarden gewerkt. Dagenlang niets anders dan dozen uitpakken, kinderen uit school halen en vice versa, eten koken en weer dozen uitpakken. Wat zeker hielp om het tempo erin te houden is juist dat we geen internet hadden. Ook de tv werkte nog niet dus ook dat was achteraf alleen maar goed. Geen afleiding behalve een Franse radiozender
Terug naar het begin. Vorige week dinsdag waren ’s-middags de eerste spullen gebracht en woensdagmorgen stonden de verhuizers om 8.00 uur op de nieuwe stoep. Daarna is het de hele dag doorgegaan. Tussendoor heb ik Madison naar de Nederlandse school gebracht en heb ik Geoffrey met de Franse leraar in het kantoor (tot de nok gevuld met dozen) gezet.
Om 19.30 uur waren de verhuizers klaar en vertrokken. Snel eropuit om pizza’s te halen voor het avondeten en toen we thuiskwamen, was ook René net thuisgekomen.
En daar zaten we dan: de eerste avond in ons eigen huis met al onze spullen. Weliswaar was het nog één grote rotzooi maar het voelde ERG fijn. De dagen die volgden bestonden uit het uitpakken van dozen en voor René uit het in elkaar zetten van nieuwe kastjes en bedden die ik in Nederland nieuw had gekocht en nog in de verpakking zaten.
Ook voor René dus drukke tijden want die is iedere dag pas tegen 20.00 uur terug van zijn werk, moet dan nog eten en ging daarna gelijk aan de slag.
In het weekend konden we lekker even blijven liggen. Madison ging op zaterdag weer ponyrijden en Geoffrey ging bij een (Nederlands) vriendje spelen. Er werd (veel !) huiswerk gemaakt en er werden nog veel meer dozen uitgepakt.
Op zaterdag was ook de eerste dag dat we de Mont Blanc en omliggende bergen weer konden zien. De afgelopen dagen was de Jura zo nu en dan goed helder maar waren de Alpen (aan de andere kant van ons huis) permanent gehuld in een dik wolkendek. Het was dan ook fantastisch om met je kop koffie op de bank nu dan een mooi helder uitzicht te hebben op de Mont Blanc. Wat een voorrecht om hier te wonen….
Abonneren op:
Posts (Atom)