BAALDAGEN & WINTERVAKANTIE

De Februari-vakantie is hier alweer bijna afgelopen.

Een week voor de vakantie hadden de kinderen tegelijkertijd een 'schoolziekdag'. Drie keer per schooljaar hebben ze recht (recht door mij verstrekt) op een schoolziekdag. We kennen het allemaal wel eens: totaal geen zin om wat te doen en je wilt gewoon lekker lui doen. In plaats van dat er smoezen verzonnen moeten worden om ons te overtuigen dat ze echt niet naar school kunnen en toch echt in bed thuishoren, hebben ze recht op 3 van dit soort dagen per schooljaar. De regel is wel dat er geen overhoringen of anderszins belangrijke zaken op deze dag gepland staan.
Op die manier hoeven we niet geheimzinnig of stiekem te doen over zo'n baaldag.

Afijn, die maandag was zo'n dag en beiden hebben hem tegelijkertijd opgenomen. Om toch wat zinnigs te doen, zijn we 's-middags naar de bioscoop geweest.
INTOUCHABLES is een werkelijk FANTASTISCHE film, gebaseerd op een waargebeurd verhaal. In Frankrijk (Franse film) breekt deze film ALLE records en terecht.
Maddie was er al geweest met een Frans vriendinnetje maar wilde hem graag nog een keer zien. Voor Geoffrey was het goed om z'n Frans weer even te oefenen (toch nog een beetje educatie op zo'n dag) en voor mij was beiden van toepassing. Ik miste uiteraard de details maar oh oh, wat een geweldige film. Mijn mascara was volledig weggespoeld toen de lichten na afloop weer aanfloepten maar dat mocht de pret niet drukken. Voor geinteresseerden, dit is de trailer (met Engelse ondertiteling (en nee, het is niet de Disney film, the untouchables !!)


Madison's vakantie begon 2 weken geleden en de eerste week zijn we afgereisd naar Toulouse (zo'n 7 uur rijden) voor een week training bij een bekende Franse trainster. We gingen met 2 pony's (waaronder Bonny) en 3 meisjes.
Ik reed onze auto en Laurence, de moeder van een van de andere meisjes reed de vrachtwagen met de 2 pony's. Het was bitterkoud en ik kwam de dag ervoor op het lumineuze idee om de auto te wassen. Vraag me niet waarom maar als ik een grote roadtrip ga maken, wil ik altijd dat de auto gewassen is.
Ik reed de autowasstraat in, althans van die hokjes waar je zelf je auto wast en het was lekker rustig, zeg maar uitgestorven......duh......
Totaal niet denkend aan de temperatuur (-8 toen), ging ik aan de slag. Schuimborsteltje erop en toen ik rond was, was alle schuim vastgevroren aan de auto...... Snel met de hogedrukspuit eroverheen om die schuim maar weg te spoelen, hetgeen nog helemaal niet meeviel omdat het echt zat vastgevroren. Uiteraard weer geen losse euro's genoeg dus ik ging uiteindelijk weg met een auto die helemaal bevroren was en nog een geheel wit schuimdak had. Wat voelde ik me een ongelooflijke dombo. Gelukkig scheen de zon ook dus ik heb de auto flink in de zon gezet en er smolt gelukkig wat water af.

De volgende ochtend (zondag) gingen we vroeg op pad, het was een hele reis en we wilden voor donker in Toulouse zijn. Madison reed met mij mee en ook nog 2 meisjes. Het was wederom erg erg koud (-10 graden) en na een klein half uurtje voelde ik dat de auto een beetje sputterde als we bergop gingen. De meiden hadden niks in de gaten en ik liet het maar even zo. Alles ging weer ok en we gingen de snelweg op. Al gauw merkte ik dat ik niet meer kon accelereren en werd het steeds vervelender. De snelheid liep steeds meer terug. We gingen een tunnel in van 3,5 km en het was echt billenknijpen of we letterlijk het eind van de tunnel zouden halen, althans rijdend dan.....
Het lukte net maar daarna heb ik hem gelijk aan de kant gezet. De meisjes waren uiteraard ook gealarmeerd en snel belden we Laurence die een stuk achter ons aan reed met de pony's.

We stonden bij een wegenwacht paal dus Laurence heeft even het telefoontje gepleegd. De motor deed het gewoon zonder problemen dus we hoefden gelukkig niet in de kou te zitten. Afgesproken werd dat Laurence met de pony's door zou rijden. Die waren uiteindelijk het belangrijkste.
Wij zouden wachten op de "wegenwacht". Het zou 20 minuten duren (kom daar maar eens om bij de ANWB op een drukke dag) en al na 10 minuten kwam er een auto langs om poolshoogte te nemen. Hij was niet degene die we gesproken hadden maar zij rijden langs de weg om hulp te verlenen als ze iemand zien staan. Vive la France !!
Hij deed wat telefoontjes en zei me dat er binnen 5 minuten iemand zou zijn. Zo gebeurde het ook. Een alleraardigste man met een 'depannage-wagen' met oplegger. Kinderen werden in de vrachtwagen gezet, hij reed de auto op de oplegger, en op weg naar de garage die gelukkig maar een km of 8 van de plaats vandaan was.





Daar aangekomen werden wij in het kantoor gezet en ging hij in de werkplaats aan de slag met een fohn. Het filter (diesel) was bevroren en zodoende dat de auto haperde. Hij had helaas geen nissan filter maar dacht dat we het zo wel zouden redden naar Toulouse. Schorvoetend bekende ik dat ik de auto de vorige dag had gewassen en of dat er misschien mee te maken had maar gelukkig, hij zei me dat dat niet van invloed was geweest (maar dat ik het toch beter niet kan doen bij die temperaturen...)

In totaal heeft het oponthoud zo'n 1,5 uur geduurd en toen konden we weer door. Hij belde nog even met de verzekering en alles was gedekt (je hoeft hier geen lid van de wegenwacht te worden) dus het kostte me geen euro. Laat die Fransen maar schuiven als het om wegen en weersongemakken gaat. Ze zijn heer en meester in het schoonhouden van de weg maar zeker ook heer en meester als het gaat om hulp bieden aan mensen met panne langs de weg. Geweldig !!

Uiteindelijk zijn we veilig en wel in Toulouse aangekomen waar de pony's al een half uurtje waren. Alles goed geinstalleerd en afspraken gemaakt voor de volgende dag en eindelijk konden we naar het hotel waar we al vroeg ons bed in rolden.

De hele verdere week was erg geslaagd. Madison heeft heel veel geleerd met 2 lessen per dag. Weliswaar ook 3 dagen achterelkaar van Bonny afgevallen maar het is dan ook geen gemakkelijke pony en ze is er steeds weer dapper opgeklommen. Ze heeft goede vooruitgang geboekt met Bonny en we gaan er zeker weer terug !!

De eerste vakantieweek van Madison moest Geoffrey nog gewoon naar school en ik had voor hem carpool en vriendjes geregeld zodat dat ook allemaal gewoon doorliep. Uiteraard was Rene ook gewoon aan het werk dus de mannen hebben een week samen gehad.

Na een week kwam ook nog oma Lies op zaterdag aan en Rene & Geoffrey hebben haar opgehaald. Ik was toen onderweg terug vanuit Toulouse dus op zondag was iedereen weer herenigd. Voor Geoffrey was de vakantie ook begonnen dus het luieren kon nu goed beginnen. In Toulouse moesten we iedere ochtend om 8.00 uur vertrekken uit het hotel omdat de eerste les om 9.00 uur begon dus we genieten allemaal erg van deze luierweek. Oma is echter vanaf vroeg al druk in touw zoals we van haar gewend zijn.
We worden weer verwend met overheerlijke hachee en andere oma-gerechten dus dat is heerlijk !! Volgende week als de kinderen weer beiden op school zitten, doen we nog wat shop-acties en op woensdag gaat ze alweer naar huis. Over 4 weken komt ze echter weer een weekje langs. Die Transavia aanbiedingen (in de winter vanuit Rotterdam Airport) kan je natuurlijk niet voorbij laten gaan :)

Helaas zijn er grote problemen met het zwembad. Waarschijnlijk zit er ergens een lek. Ondanks dat we een speciale "winterbehandeling" hebben laten doen, is er toch wat misgegaan en is er een en ander bevroren. Daardoor is waarschijnlijk een lek ontstaan. Er zijn tegels gescheurd, het zwembad is nu voor een deel leeg en we moeten nog maar zien hoeveel schade er nog aan het licht komt. Ons inziens is dit toch echt de verantwoordelijkheid van het bedrijf dat de boel geinstalleerd heeft en waar we een contract voor winterbehandeling hebben. Vooralsnog wordt er ook door hun zeer pro actief te werk gegaan dus we wachten het maar rustig af. Maar vervelend is het wel.

De jacuzzi is echter weer gemaakt (nadat de afspraak voor vervanging van 2 onderdelen vele malen was uitgesteld door het koude weer) dus dat is dan weer positief. Eindelijk kunnen we dan weer in 40 graden buiten zitten........

OMDAT WE ER GEEN GENOEG VAN KUNNEN KRIJGEN......

Winter in Versoix 2012">


Zo'n beetje de hele Europese pers (inclusief AD & Telegraaf) heeft zich al op dat ene straatje in Versoix (Zwitserland) gestort en er foto's over geplaatst. Natuurlijk is het altijd leuker om zelf je foto's te maken en dus ben ik vanmiddag ook maar even gegaan. Het is +/- 800 mtr verder dan de foto's die ik een paar dagen geleden heb gemaakt (die van de haven) maar toen hadden we geen tijd. Nu dus even tijd gemaakt en.....het was bijzonder. Ik denk dat de eigenaren van de auto's die daar zaterdag (met de orkaanwind) geparkeerd stonden voorlopig nog even moeten fietsen....

Aangezien ik ze niet allemaal kon downloaden (bestand te groot), heb ik ze maar in een webalbum geplaatst. Klik op "Winter in Versoix 2012" voor de link.


Veel plezier !

WINTER

Net als in Nederland, is het ook hier bitterkoud. Afgelopen week kwam daar nog een paar dagen "La Bise" overheen. Dat is een soort van orkaanachtige wind die 1 of een paar dagen aanhoudt, zomer en winter. Dit zorgde ervoor dat aan de rand van het meer van Geneve, hele mooie plaatjes ontstonden doordat het water over de boten, auto's etc werd geblazen. Er staan al heel veel foto's op internet, wij zijn gisteren ook even live gaan kijken in Versoix waar Geoffrey op school zit. Het was erg koud dus we zijn maar heel even gebleven maar ik heb toch wat foto's kunnen maken. Ditmaal dus wat plaatjes ipv tekst....

SKIËN

Afgelopen weekend zijn we naar Samoëns gegaan met José en Patrick. Het is nog geen 1,5 uur rijden hiervandaan en het is een supermooi skigebied (Grand Massif).
Samoëns is ook een erg leuk, sfeervol dorp dus we hebben het goed naar ons zin gehad.

Ik vind skiën echt NIET leuk maar ik ging de zaterdag voor de gezelligheid natuurlijk mee. José had ski's & schoenen van haar moeder voor me geregeld dus dat was helemaal top!!
Na een paar afdalingen had ik zo ongelooflijk pijn in mijn voeten, ik had zin om alles en iedereen bij elkaar te schelden !! AAAAHHHHH ik kon niet meer op mijn benen staan. Maar wat doe je ? Ik kom al als de sukkel steeds als allerlaatste aan (krijg daardoor ook nooit rust, want de rest staat al een poosje te wachten dus als Slome Truus eraan komt, gaat er een zucht van verlichting door de groep dat ze eiiiindelijk weer door kunnen skiën).
Afijn, in de lift kon ik dan weer een beetje bijkomen en ging het weer beter met de voeten als mijn schoenen naar beneden hingen.

Het waren overigens niet alleen de voeten hoor, ik leun niet genoeg naar voren dus mijn hele houding is niet goed. Ik ging dan ook een beetje meer op mijn tenen staan en nou ja, het ging niet van harte, maar ik ben de dag doorgekomen.

's-Avonds al kon ik nauwelijks nog de trap af vanwege de spierpijn in mijn bovenbenen dus ik was er al snel uit dat het bij de zaterdag bleef conform mijn eerder gemaakte planning. En eigenlijk was ik er ook al uit dat het überhaupt bij deze ene dag bleef. Ik vind er gewoon HELEMAAL NIKS AAN !!!
De volgende dag zijn de anderen gaan skiën en ben ik met Madison (die ook al vooraf wist dat ze maar 1 dag wilde) in het hotel gebleven en heeft Madison nog wat gezwommen, daarna zijn we thee met een taartje gaan eten in het dorpje en hebben we een lunchrestaurant uitgekozen. Inmiddels kwam de skigroep weer terug en hebben we heerlijk gegeten in het lokale restaurant. Daarna zijn we aan het eind van de middag weer naar huis gegaan. De volgende dag moesten de kinderen natuurlijk gewoon naar school en er moest nog heel wat huiswerk gemaakt worden.

's-Avonds kreeg ik bericht van José..... In de skischoenen die ik aangehad had, bleken dikke steunzolen van haar moeder te zitten. Lol alom natuurlijk maar desalniettemin.... 1 dag skiën was voldoende voor dit seizoen :).


Ons hotel in Samoëns




Sneeuwballengevecht




De mannen

Ondertussen: taartje eten in het dorp bij "Tartines de Martine"


Supergezellig weekend !!


Nog maar 1,5 week naar school en dan heeft Madison alweer vakantie voor 2 weken.

De eerste week gaan we naar Toulouse waar een alom gerespecteerde springtrainer zit. We nemen Bonny mee en Madison heeft een week training daar. Ik blijf die week ook in Toulouse. Geoffrey moet die week nog gewoon naar school (Zwitserse scholen lopen verschillend in vakanties met Franse scholen) dus ik heb een carpool voor Geoff geregeld en Rene is natuurlijk ook gewoon thuis dus dat is zo goed opgelost.

Als we zaterdag 18 februari weer thuiskomen is oma Lies inmiddels 's-middags aangekomen met het vliegtuig. Zij blijft dan 11 dagen. Geoffrey heeft dan een week vrij en Madison is dan ook nog een week vrij. We kijken er naar uit !

We hebben gisteren weer een flink pak sneeuw voor onze kiezen gekregen maar de vooruitzichten zijn vanaf nu droog, koud maar met een stralende zon dus dat is prima. De Fransen zijn heer en meester als het om wegen schoonhouden gaat, dus we hebben er niet veel last van, sterker nog, het staat wel gezellig zo'n dik pak sneeuw.

HAPPY NEW YEAR !

Gelukkig nieuwjaar allemaal !!!

Wij hebben een hartstikke leuke kerstvakantie gehad. De eerste week waren we nog thuis en hebben we eerste kerstdag gewoon thuis gevierd. Een paar dagen voor kerst was het begonnen met sneeuwen dus another white christmas.

24 December zijn we naar de film geweest in de Astor Movie Lounge in Genève. Erg leuk. Het begint met valet parking, heel fijn in Genève. Daarna word je welkom geheten met een drankje (met of zonder alcohol) en kan je naar je plaats. Een luxe leren relaxfauteuil inclusief voetenbankje als je de stoel in de ligstand zet.


Dekentje erbij voor Madison want die was niet helemaal lekker geweest de nacht ervoor (overgeven)


Ondertussen nog plateaus hammetjes en kazen besteld die aan de stoel geserveerd worden en daarna kon de film beginnen.
We keken naar HUGO, een Amerikaanse familiefilm van Martin Scorsese met een hoge zieligheidsfactor maar uiteraard een happy end.


Thuisgekomen hebben we de kerstkado's gedaan en daarna moest alles stil zijn want toen begon mijn favoriete show van het jaar : de All You Need is Love Kerstspecial !!! Genieten natuurlijk en meeblèren met ALL I WANT FOR CHRISTMAS IS YOOOUUUUUUUUUUUU.........BABY !!!!

Eerste kerstdag rustig aan gedaan, koffers gepakt en 's-avonds gegourmet. Altijd leuk.
Tweede kerstdag, wat hier geen tweede kerstdag is maar gewoon een werkdag, zijn Rene en Geoffrey naar boven gegaan om te skiën maar het was veel te druk dus weer naar beneden gekomen. Madison en ik gingen nog even de paarden rijden en daarna was het tijd om te vertrekken richting Genève airport.

De vlucht met transavia zat halfvol en hoewel we 20 minuten voor vertrek het vliegtuig inkwamen, was iedereen inmiddels aanwezig en konden de deuren dicht. Nog nooit meegemaakt ! De vlucht verliep erg vlot en dus landden we een klein half uurtje eerder dan gepland op Rotterdam/The Hague airport. Ideaal !! Jammer dat Transavia alleen in het winterseizoen op Genève vliegt. Sander stond uiteraard al te wachten, auto pal voor de deur en 20 minuten later zaten we bij Daisy & Sander thuis. De eerste nacht sliepen we daar. De volgende dag vertrokken Rene en ik naar een hotel in het centrum van Den Haag voor een week. De kinderen hebben bij oma's, opa, familie & vriendjes geslapen.
Het was uiteraard een drukke week met veel te veel afspraken, we hebben met vrienden, vriendinnen en familie bij kunnen praten, geshopt, 2 extra koffers bij moeten boeken en nog niet alles mee kunnen krijgen (volgende keer met de auto !!!) en het dus gewoon heel erg leuk gehad.


Hema worst....kan niet overgeslagen worden

We hadden een hartstikke leuke oud en nieuw bij Annie en Frans die een fantastisch buffet hadden klaargemaakt en waar we de lekkerste oliebollen ooit (!!) gegeten hebben. Om 00.00 uur was het weer vanouds Haags nieuwjaar !! Knallen, nog meer knallen, politie, brandweer. Drukte op straat, heerlijk !!! Dat hebben we gemist de afgelopen jaren !! Je kan hier een bom afschieten of net zo goed om 22.00 uur naar bed gaan. Het maakt geen verschil. Na op heel veel plekken oud en nieuw te hebben 'gevierd', kan ik rustig zeggen dat oud en nieuw in Nederland (Den Haag) gewoon het beste is.


Ook Geoffrey had het weer super naar zijn zin tijdens de oudejaarsnacht.

Maandagavond 2 januari vlogen we weer terug en ook die vlucht ging keurig volgens plan. Vooral poes Zoe was erg blij dat we weer terug waren, die hield niet op met miauwen. Dutch kwam de volgende dag naar huis.
We lagen er op tijd in want de volgende dag moest Madison weer naar school. Helaas werd Madison 's-nachts ziek, weer overgeven, en dus ging school niet door. Niet zo erg eigenlijk want zo konden we allemaal rustig opstarten.

Geoffrey had nog een weekje vrij dus die kon helemaal rustig aan doen en de rest zat weer in het dagelijkse ritme. Ook wel weer lekker. Er komt dan in ieder geval meer uit mijn handen.
Aankomende maandag gaat ook Geoffrey weer naar school dus dan is alles écht weer helemaal 'normaal'. Vanaf maandag gaat Madison 8x met school op maandagmiddag skiën. Alle spullen liggen al klaar en er ligt sneeuw genoeg boven dus ik ben benieuwd naar de nieuwe ervaringen...

2 MAANDEN VERDER

Ach ach ach wat vreselijk. Goede voornemens van vaker schrijven en allez... het is weer 2 maanden verder.
Ik ben blij dat blogvriendin Claudia zo regelmatig schrijft want daardoor word ik er steeds mee geconfronteerd dat IK niks heb geschreven. Als zij er niet was geweest, had ik de blogpijp alweer aan Maarten gegeven.

De winter is hier tot ons aller verbazing nog niet echt van start gegaan. Hier "beneden" hebben we nog geen vlok sneeuw gezien (vorig jaar hadden we eind november in 1 dag 47 cm sneeuw !!) en de temperaturen zijn nauwelijks onder het vriespunt geweest. In de Jura zien we wel sneeuw dus wat wij hier krijgen aan regen (véél vorige week) is in de bergen wel als sneeuw gevallen. Uitstekende verdeling wat mij betreft ! Nou is sneeuw natuurlijk leuker dan regen maar die kou die erbij hoort mag wel wegblijven. Als we een kwartier in de auto zitten kunnen we skiën dus prima als we de kou zelf kunnen opzoeken. Gisteren heb ik heerlijk in mijn poloshirtje in de zon paardgereden. Prima zo !

Ik las net mijn vorige posting van oktober dat we de laatste week ingingen voordat de herfstvakantie begon. Inmiddels zijn we deze week ook met de laatste week voor de kerstvakantie begonnen. Heerlijk! Madison heeft ruim 2 weken vrij, Geoffrey zelfs 3 weken. We gaan nog een weekje naar Nederland en verder lekker luieren dus we kijken ernaar uit !!

Mid oktober is Madison flink gevallen tijdens een springwedstrijd, hier zo'n 40 minuten vandaan. Bonny weigerde en Madison viel. Op zich nog niets aan de hand maar Bonny ging op haar arm staan (met hoefijzers) en schraapte de huid van haar onderarm. Het deed verschrikkelijk veel pijn en men dacht ook dat ze haar pols gebroken had. Ambulance gebeld, zo gaat dat hier, en naar het ziekenhuis. Een breuk was het gelukkig niet maar de huid was afgeschaaft, alsof ze een brandwond had. Ze kreeg een mitella en speciale "pleisters" om de huid te laten herstellen. Nog steeds, 2 maanden na dato, zit er een enorm kleurverschil op de onderarm en een soort deuk waar de huid was afgeraspt. Een merkwaardig souvenir....
"Jaja, noem me een slechte moeder maar ik heb snel ongemerkt
(klikgeluid uitgezet) een snapshotje met de IPhone gemaakt"



Oma Lies is ook nog 2 weken geweest. De 2 weken zijn voorbijgevlogen en we hebben heel veel in huis gedaan. Wat is het toch heerlijk (voor een absoluut NON-huishoudelijk type) om af en toe een lekkere steun in de rug te hebben om alles goed aan te pakken. Het huis zag er weer tiptop uit en al zeg ik het zelf : vooralsnog hou ik het goed bij.... Ik krijg ook weer de schilderkriebels als het regent (deze week....) en daarnaast is Rene ook nog eens in Nederland deze week (Ik doe dat soort klussen altijd als hij er niet is) dus we gaan maar eens kijken welke muur eraan moet geloven deze week.

Afgelopen donderdag is de Jeep verkocht ! Jippiejajee ! Met een dikke 200.000 km op de teller leek het me toch wel moeilijk om hem te verkopen maar het is toch nog redelijk snel gelukt. De volgende auto en een nieuwe paardentrailer hadden we inmiddels ook en we zijn al een weekend naar Lyon geweest met pony voor dressuurwedstrijden met Madison.
Niet met lege handen naar huis gekomen dus dat was ook geslaagd.
Bijna klaar voor vertrek

Bonny staat prima in de trailer

Speciaal voor Geoff een hotel met fitnessmogelijkheden uitgezocht

Jippie, weer een mooi bordje voor op de box


Met het naderen van de kerst, hebben we ook het traditionale kerst schoolconcert van Geoffrey weer gehad. Hoewel Geoffrey het liefst ergens achterin zou wegkruipen als hij moet zingen, genieten wij er altijd erg van. Het koor (alle grade 7 klassen bij elkaar) zingt erg leuke liedjes en ik vind dat altijd zo gezellig klinken. Ook moeten ze een stuk spelen op hun eigen muziekinstrument (Geoffrey: gitaar). En nee, op zijn uitdrukkelijke verzoek zijn er GEEN foto's gemaakt....
Aanstaande woensdag heeft Geoffrey zijn eerste drama-performance. Vanaf grade 7 mogen kinderen 2 keuzevakken kiezen. Geoffrey heeft Drama (theater) en Journalism gekozen en met zijn Drama-class geeft hij dus nu een eerste optreden. Ik ben erg benieuwd !!

We zijn weer bij geloof ik........tot snel...... (?)

BRRRRR

Was het vorige week dinsdag nog bijna 30 graden, afgelopen weekend lag er ineens sneeuw in de bergen en was het bitterkoud. Dat was even andere koek. Helemaal niks aan.
Gelukkig was het na het weekend weer beter en zitten we weer rond de 20 graden overdag met een mooie zon. Da's weer heel wat beter en de sneeuw is weer van de bergen verdwenen. Ik moet nog even niet denken aan de winter. Gadver ! Maar goed, hij zit eraan te komen dus. Het is onvermijdelijk. Wat dan wel weer leuk is, is dat we straks dan weer zo lekker gaan uitkijken naar het voorjaar. Alle dagen mooi weer is ook weer zo saai.

De herfst heeft officieel zijn intrede gedaan en daarmee is ook het seizoen van de spinnen begonnen. Allemachtig wat een joekels zijn het toch die hier in huis zitten. Het is echt ongelooflijk maar zodra de lichten uitgaan beneden, komen ze tevoorschijn. Afgelopen week moest ik een kwartier nadat we naar boven waren gegaan nog even naar beneden om de droger uit te zetten. En ja hoor, midden in de kamer zat er al weer eentje. In het begin haalde ik ze dapper weg en mikte ze naar buiten maar het zijn huisspinnen (geen geintje) en dus zitten ze zo weer binnen. Dus huppel ik eroverheen en wens ze goedenavond.
Als we 's-morgens naar beneden komen, zijn de jongens inmiddels ook weer weg dus we hebben geen last van elkaar. Ik probeer iedere keer wel een plaatje met mijn iphone te schieten dus hierbij de laatste plaatjes. Veel van hetzelfde maar ik verbaas me iedere keer weer hoeveel er zitten. Deze zijn op verschillende plaatsen gefotografeerd dus ik verwacht dat er nog veel meer zitten. Als ik ze in de kinderkamers aantref of in de badkamer, worden ze wel buiten gezet.







Wat hebben we nog meer gehad afgelopen 2 weken ? Madison had springwedstrijden met Bonny en reed 2 foutloze parcoursen. Helemaal goed want ze deed voor het eerst een 70cm parcours. Morgen staat er weer een wedstrijd op het programma.
Geoffrey was zaterdag met een vriend in Lausanne en heeft het ook prima naar zijn zin gehad. Aankomende donderdag is er op school een Halloween party en daar verheugt hij zich erg op.

Inmiddels hebben we de nieuwe auto gekregen en staat de Jeep te koop. Dinsdag wordt de trekhaak geinstalleerd en volgende week zaterdag gaan we naar Lyon om naar (paarden)trailers te kijken :))) Ik moet nodig naar het Gemeentehuis om te vragen waar ik theorie examen kan doen voor mijn E-rijbewijs dus dat staat op de actielijst.

Nog een weekje school voor de kinderen en dan Madison ruim 1,5 week vrij en Geoffrey 2 weken vrij. Niet alleen zij maar ook ik kijk er érg naar uit. Even iets rustiger aan. Het is wel een rare gewaarwording dat het alweer herfstvakantie is. In mijn beleving is het nog steeds zomer......

OJEE

Dat valt nog niet mee, zo'n blog bijhouden. Je zit maar te wachten tot er weer iets nieuwswaardigs gebeurt maar de weken verstrijken en het gewone leven gaat gewoon door. Niet dat ons gewone leven saai is maar wel 'gewoon' voor ons en zeker 'te gewoon' om melding van te maken.

Het weer is hier nog steeds super, rond de 25 graden. De warmtepomp van het zwembad staat dus nog steeds te loeien en af en toe, als er tijd is, wordt er nog een duik genomen. De jacuzzi staat er nog wat werkeloos bij. Veel te warm nog buiten. De vooruitzichten zijn nog steeds goed dus we doen nog maar niks.

De koop van de Nissan gaat door dus we gaan rustig aan ook de Jeep klaarmaken voor de verkoop. Maandag wordt 'ie gekeurd (je bent hier als verkoper verplicht om een "APK" van maximaal 6 maanden oud te hebben)
Verder ben ik natuurlijk druk met studeren voor het theorie-examen (de CODE). Je moet weer even de 'taal van het theorie-examen' leren maar dat heb je weer snel door. Voorbeeld: foto van kruispunt met stoplichten en een bord "rechtsaf verboden". De vraag is : Mag je hier linksaf. "JA!" denk je, jezelf al verheugend op weer een goed antwoord in the pocket.....NEE is het goede antwoord want : Het stoplicht staat op rood..... Het zit hem dus in het zeer gedetailleerd bekijken van de foto's. Het is niet altijd wat het lijkt. Ik heb nu een CDRom set met het hele programma. Heb er nog niet naar gekeken maar er ligt dus genoeg oefenstof.

Madison en ik hadden het afgelopen weekend dressuurwedstrijden een paar dorpen verderop. We hebben mooie successen behaald. Ik werd 2x eerste en 1x vierde en Madison werd de volgende dag eerste en tweede in haar dressuurproeven. Aansluitend had Madison zondag een springclinic op onze eigen stal dus die was de hele dag onder de pannen.
Maandag en Dinsdag was de bekende Nederlandse dressuuramazone Marrigje van Baalen bij ons op stal en Madison en ik hadden het voorrecht om beide dagen prive dressuurlessen van haar te krijgen. Zeer inspirerend. Uiteraard heeft ze ook op Mango gereden en zijn de nodige foto's gemaakt. Het was ook heerlijk om in je eigen taal les te krijgen, dan realiseer je je pas hoe fijn dat Nederlands af en toe kan zijn.

René is deze week een paar dagen in Nederland geweest en Geoffrey heb ik vanmiddag opgehaald. Hij is 3 dagen naar Torgon, Zwitserland geweest met school Hij heeft het super gehad, is schor en moe dus het was weer de moeite waard.
Het was dus rustig in huize Smits.

Vanavond slaapt Madison weer bij een vriendinnetje en zondag heeft ze weer springwedstrijden. Met de rust is het morgen dus weer gedaan !

Ok beloofd, ik zal mijn best doen om vaker updates schrijven.......

RIJBEWIJS E.......

Al in een eerder stadium hadden we besloten om de Jeep aankomende winter te verkopen, danwel in te ruilen. Het ideaalbeeld is toch wel een auto met een trekhaak erop en een eigen (paarden)trailer te kopen zodat we niet meer afhankelijk zijn om met de vrachtwagen van de manege mee te gaan naar concoursen maar gewoon ons eigen plan te kunnen trekken.

Veel mitsen en maren op de weg, althans op de trailerweg want ik heb geen E-rijbewijs en dus zit je te hannessen met wat mag wel en wat mag niet aan gewicht op alleen een B-rijbewijs. Er zijn mogelijkheden maar het is allemaal razend ingewikkeld dus ik zal jullie de Franse regelgeving besparen. We schoven het nog allemaal wat vooruit want de Jeep is nog ok en het is nog geen winter.

Koffiedrinkend bij vriendin José hoorde ik dat zij hun auto gingen inleveren na 3 jaar lease. Nu heb ik deze auto altijd helemaal gaaf gevonden en was ik al aan het kijken voor ook zo eentje (Nissan Pathfinder Ultimate). Patrick (José's man) had al een andere auto gekocht (Jeep ! haha) en dus gaat deze eruit. Ik verslikte me bijkans in de koffie en meteen ging ik in de 'active-mode'.

Ik had een paar dagen want Patrick moest voor een bepaalde tijd zeggen of hij hem overnam of niet (en heeft zelfs al gezegd dat hij hem niet overneemt). De daaropvolgende dagen veel op internet doorgebracht. Prijzen van soortgelijke auto's vergeleken en natuurlijk dé hamvraag : kan er een trailer achter die volstaat met rijbewijs B.
Tijdens een feestje op zaterdagavond waar ik het onderwerp bij de Franse kenners ter sprake bracht, kwam het teleurstellende bericht dat dat niet ging lukken. Het maximale draaggewicht van de Pathfinder is zo zwaar (2880 kg, en daar kijkt men naar, niet hoe zwaar de auto bij controle op dat moment daadwerkelijk is) dat je onmogelijk met een volle trailer onder de 3500 kg blijft. Wat een teleurstelling. Langzaam reed de Pathfinder uit mijn dromen......(aiai, dat klinkt wel héél dramatisch, maar het staat wel heel literair :)).

Kijkend naar wat dan de mogelijkheden waren, kwamen we uit bij normale personenwagens of kleine suv-tjes. Het was wikken en wegen. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat het toch wel bizar zou zijn om de keuze van je auto af te laten hangen door de trailer die je "af en toe" gebruikt omdat je normaalgesproken nooit zo'n auto had gekocht.

Dus wat rest ? Juist ! Rijbewijs E halen. Daar had ik natuurlijk al eerder aan gedacht maar.........in Frankrijk moet je dan ook het schriftelijk examen afleggen (dat je ook voor rijbewijs B aflegt) en mijn algemene kennis van Frans is ok maar dit soort details is toch echt andere koek. Nog een mogelijkheid is me in te schrijven in Nederland, mijn Franse rijbewijs om te wisselen voor Nederlandse, rijexamen doen in Nederland en met rijbewijs B/E weer uitschrijven in Nederland en lekker hier gaan rijden. Nogal omslachtig en het is de vraag of het lukt, want ook in Nederland zijn ze niet gek en zijn er weer allerlei regels waaraan je voldaan moet hebben (zoals bijv. dat je minimaal 180 dagen voorafgaand aan het verkrijgen van je rijbewijs in Nederland moet zijn ingeschreven anders MAG de Gemeente verstrekking van het rijbewijs weigeren).
Dat soort gedoe zit je natuurlijk ook helemaal niet op te wachten en dus........ben ik sinds gisteren zeer fanatiek aan het oefenen geslagen (op internet zijn allerlei oefentests beschikbaar) om me toch maar te gaan voorbereiden voor het Franse schriftelijke examen.

Het wordt dus een intensief najaar :)
Ik ben nu dus ook druk naar trailers aan het kijken, Rene heeft immers zijn E-rijbewijs dus die is dan de komende tijd dan maar onze chauffeur :).
En die Pathfinder ? Die gaan we dus in principe kopen als het lukt. Nu nog maar even fingers crossed of daar geen beren meer op de weg zitten. Binnen een paar dagen weten we hopelijk meer.

BIJNA TERUG IN HET DAGELIJKSE RITME

En alweer een dikke week voorbij....pjoei....dat gaat snel en ik heb, zoals verwacht, weinig nieuws te melden.

Het vorig weekend zijn we naar een polowedstrijd in Gstaad geweest. Gstaad is bekend dorp vanwege de 'rich & famous' en we waren er nog nooit geweest. Altijd leuk om nieuwe gebieden in je omgeving te verkennen. Het is nog geen 2 uur rijden en was niet voor niets. Gstaad is een hartstikke mooi dorp in een schitterende omgeving. Polo is altijd leuk voor een half uurtje maar dan heb ik het wel weer gezien. Ik vind het persoonlijk een uitermate saaie sport.
We waren met 2 andere gezinnen met kinderen dus de kinderen hadden het prima naar hun zin en hebben helemaal bijzonder weinig van de wedstrijd meegekregen.
We gaan er zeker een keer terug in de winter om te skiën. Het is er super mooi.

De temperatuur is hier erg hoog geweest vorige week, continu dik boven de 30 graden en windstil. Buiten was er, behalve zwemmen, weinig activiteit mogelijk overdag. We deden dus ook nog maar even lui in deze (voor Geoffrey) laatste vakantieweek en vandaag is Geoffrey weer begonnen op school. Echt gesproken heb ik hem nog niet omdat ik een smsje kreeg dat hij met een vriend mee naar huis ging. Ik verwacht dan ook dat alles prima is gegaan.

Het normale leven is dus bijna teruggekeerd. Madison heeft deze week nog vrij en daarom ook nog de laatste doordeweekse 'sleepovers'. Zondag sliep vriendin 1 hier, vanavond gaat Maddie bij vriendin 1 slapen en morgen komt vriendin 2 hier slapen. Daarna gaat de rem erop en gaan we ook weer op normale tijden naar bed. De tijd van tot 9.30 uur slapen is dan voorbij. Even weer terug in het ritme, na 2 maanden is het wel mooi geweest.

Ook staan er weer wat concoursen met de paarden gepland in September. Ook dat seizoen gaat weer beginnen. Eerst een springconcours voor Madison op 18 september waar ze met Bonny aan meedoet. De week erna doen we beiden mee aan een dressuurconcours hier een paar dorpen verderop. Ik moet op zaterdag rijden, Madison op zondag. September staat dus alweer lekker volgepland. We hopen dat het mooie weer nog even aanhoudt, voor we het weten zitten we weer in de sneeuw .......

DAAR ZIJN WE WEER

Tja, ik durf het bijna niet te zeggen maar : daar zijn we weer. Het voelt vreemd, je wordt er zelfs een soort van verlegen van om na 16 (!) maanden weer wat te schrijven.
En waar begin je ..... Gaan we een update doen van 16 maanden of beginnen we gelijk in het heden ?

Een korte samenvatting dan maar.
Geoffrey heeft inmiddels een jaar middle school op de internationale school in Zwitserland achter de rug. Hij heeft het helemaal naar zijn zin dus we zijn erg blij dat we voor deze school gekozen hebben. Een bijkomend voordeel is dat hij nu ook vloeiend Engels spreekt en daarmee gelijk drietalig is geworden. IJshockey is hij mee gestopt, na 10 jaar vond hij het genoeg. In september gaat hij floorhockey (variant op veldhockey) doen in het schoolteam.

Madison zit uiteraard nog op de basisschool. In September gaat zij naar een andere, particuliere Franse school vlakbij ons huis. De reden om haar op deze school te doen is dat we graag willen dat ze daar over 2 jaar naar het collège gaat. Echter, de school staat erg goed aangeschreven dus er zijn enorme wachtlijsten voor mensen van buitenaf. Kinderen die daar al op de basisschool zitten, krijgen uiteraard voorrang dus vandaar dat we nu al overstappen. Met Chocapic, haar shetlandpony, heeft ze het afgelopen jaar ontzettend veel prijzen behaald dus het paardrijden is nog steeds een heel groot deel van haar leven. In April van dit jaar hebben we een nieuwe wedstrijdpony voor haar gekocht in Nederland (Bonny). Met Chocapic is ze nu (sinds juli) gestopt en nu concentreren we ons helemaal op Bonny.

Over René kan ik heel kort zijn. Het werk is nog steeds erg leuk en interessant maar erg druk en lange dagen. Hij sport ontzettend veel dus is in topconditie ;)

Dutch is onze (nu 2 jarige) hond die we in mei 2010 uit het asiel gehaald hebben. Het is een lot uit de loterij en we genieten volop van hem.

En ik, ik ben nog steeds actief met mijn superpaard Mango. We doen nog steeds dressuurwedstrijden en zijn inmiddels overgestapt naar een hoger niveau. Verder ben ik vooral ook taxichauffeur met 2 kinderen die nu op verschillende scholen zitten en dus ook verschillende tijden hebben.

Terug naar het heden. Inmiddels hebben we er zo'n 6 weken zomervakantie opzitten en gaan we over een kleine 2 weken weer beginnen met het nieuwe schooljaar. De kinderen hebben er wel zin in. Op een gegeven moment is het luieren ook wel leuk geweest. Geoffrey is een week alleen in Nederland geweest terwijl ik met Madison bij de Franse Kampioenschappen was (waar ze met Chocapic 22e is geworden van de 144 deelnemers). We hebben 2 weken rondgetrokken door Namibie, een fantastische reis in een fantastisch land. Geoffrey heeft vorige week nog een week summercamp gedaan en Madison vermaakt zich natuurlijk met de pony's. De temperatuur is hier continu tussen de 25 en 30 graden dus er wordt veel gezwommen. Ja, het zwembad is ook helemaal af, ook dat was nog niet zover ten tijde van mijn laatste blog.

En zo is het toch een lang overzicht geworden maar 16 maanden vang je ook niet in 2 regels. Ik ga niet beloven dat ik iedere week schrijf, legt de druk ook weer zo hoog :) maar ik ga mijn best doen. Nieuw schooljaar, nieuw begin :)



Nog een paar plaatjes van de afgelopen 16 maanden :

Dutch !

Zwembad klaar (zomer 2010)

In de winter wordt nog steeds geskied (Verbier 2011)

Madison en haar nieuwe pony Bonny (mei 2011)

Twee jaar Chocapic in beeld (tot juli 2011)

Sossusvlei(Namibië 2011)

Steenbokskeerkring (Namibië 2011)

VAKANTIE

Momenteel is het vakantie. De zon begint zich steeds meer te laten zien dus we kunnen niet wachten tot we in het zwembad kunnen plonzen. Echter, nog even geduld. De Fransen liepen voor op schema en dus werd het werk 2 weken stilgelegd. Even een klusje tussendoor denk ik. Fransen en 'voor lopen op schema', dat gaat nou eenmaal niet lekker samen. Inmiddels is sinds deze week het werk weer hervat en gaat het weer als de bliksem. Eerlijk is eerlijk, áls ze er zijn, leveren ze prima werk !

Tja, het is alweer even geleden dus wat is er gebeurd. Oma Liesje is een week geweest en dat was erg gezellig. We zijn o.a. naar Lyon geweest, een stad die bij Nederlanders eigenlijk alleen bekend is door het ANWB steunpunt maar die ons door veel mensen werd aangeraden. Niet ten onrechte, het is een érg leuke stad die zeker de moeite van het bezoeken waard is !

Oma is tweede Paasdag 's-avonds weer vertrokken en had daardoor dus geen last van de aswolk die daarna het vliegverkeer in de hele wereld teisterde. René wel, in die zin dat hij eigenlijk de hele week in Nederland had moeten zitten maar nu niet wegkon. Ons hoor je dus niet klagen over die aswolk ;-)

Geoffrey is inmiddels aangenomen op de Internationale School in Zwitserland !! Hij blij, wij blij. En nu dus druk met het ophalen en bijleren van (met name het schrijf-) Engels. Ook in de zomervakantie heeft hij 2 weken Engels "zomerkamp". Dat klinkt uitgebreider dan het is. Het is 2 weken lang van 8.30 - 12.30 uur Engelse les dus dat is een goede voorbereiding voordat hij eind augustus gaat beginnen met zijn tweetalige opleiding. Alles wat hij vooraf weer opgehaald heeft, is meegenomen en maakt het straks alleen maar makkelijker.

Ook Madison is opgegeven voor Engelse les maar dan voor volgend schooljaar op woensdag. De woensdagen zijn ze hier vrij dus dat kan mooi gecombineerd worden. Aan Engels doen ze op Franse scholen niet zo heel veel en wat er aan Engels gegeven wordt, is meestal op dinsdagmiddag, als Madison op de Nederlandse school zit. Wij vinden het wél belangrijk dat het Engelse nivo goed is en dus gaat ze de komende 3 jaar (resterende tijd op de basisschool die hier t/m groep 7 loopt) 1 dagdeel in de week naar Engelse school zodat later de keus voor een middelbare school groter is.

Het ijshockeyseizoen is afgesloten met een ouder/kind-tournooi en dat was erg leuk. René vond het uiteraard ook weer heerlijk om op de schaatsen te staan en voor Geoff is het altijd leuk om met René te schaatsen. Er is geen lange rustpauze want half mei beginnen de zomertrainingen alweer....

Madison is nu ook begonnen met het rijden van de cross. Een parcours in de bossen met allemaal natuurlijke hindernissen. Riviertjes, hellingen, boomstammen etc. Het is een érg leuke afwisseling van het gewone rijden en ze vindt het helemaal geweldig.





Terug naar "het is alweer even geleden". Blogvriendin Jolanda is onlangs (weliswaar na jaren !!) gestopt met haar blog en ik moet zeggen, ik denk er ook wel eens aan....
De opstart in een nieuw land is leuk, er gebeuren grappige dingen en je loopt tegen nieuwe situaties aan die dan uitgebreid in een blog aan bod kunnen komen. Na ruim 1,5 jaar hier wonen is het nieuwe er toch wel grotendeels af. We leven ons leven net als ieder ander maar dan in het buitenland.
Natuurlijk is het een heel ander leven dan het leven dat we in Nederland hadden maar voor ons inmiddels 'gewoon' en om daar nu iedere keer over te schrijven......

Ik ben er nog niet helemaal uit maar goed, de tijd zal het leren...

KLAAR

Ok, de slaapkamer is klaar. Niet wezenlijk veranderd natuurlijk maar voor mij wel een zeer geslaagde wijziging van kleur. Hierbij paar foto's. Ik zal jullie niet vermoeien met weer een hele reportage.

hoe het was

hoe het is

Het zwembad vordert gestaag. Gisteren vertelde men mij dat ze voor (!!) lopen op schema. Jawel, Fransen die VOOR lopen, wij hebben dus duidelijk dé topkrent uit de zwembad- & tuin business-pap. Dit zeg ik terwijl ik hard op hout aan het kloppen ben want it ain't over till the fat lady sings zullen we maar zeggen. Vooralsnog verloopt alles echter zeer voorspoedig. Aardige lui die zelf ook meedenken en niet klakkeloos alles doen wat er op een tekening staat. Zo hebben we al een paar kleine wijzigingen aangebracht die op papier heel goed leken maar in praktijk niet heel mooi waren. So far, so good dus.




Voor wat betreft Geoffrey's school hopen we deze week nog wat te horen. Ik heb vanmorgen nog gebeld want ik word nu toch wel wat ongeduldig. We willen nu toch wel erg graag wat horen nu aangezien we hem vooralsnog niet hebben ingeschreven op keuze 2, een andere internationale school. Daar zijn ook maar zeer beperkt plaatsen beschikbaar dus mocht dit niet lukken, moeten we als de wiedeweerga overschakelen naar plan B. Goed, nog even geduld dus....

De lente heeft hier zijn intrede gedaan, het is al een poos heerlijk weer en we genieten volop. Pas dan merk je hoe klaar je was met de kou en de winter. Wat dat betreft waren de skilessen precies op tijd afgelopen want de sneeuwgrens loopt deze dagen erg snel terug en de Jura begint weer groen te kleuren.

Afgelopen weekend heeft Madison haar eerste officiële springwedstrijd gehad. Wat een zenuwen had ik. De dag ervoor had ze nog een privé-springles en was ze er prompt afgevallen. Afgevuurd terwijl haar pony Chocapic weer een reuzesprong maakte, iets wat hij zeer regelmatig doet en waar ze nog goed mee moet leren omgaan. De meeste pony's springen precies de hoogte die ze moeten springen. Onze Chocapic springt het liefst een stuk hoger en zet heel vroeg af wat regelmatig leidt tot enorme sprongen die ze niet altijd voelt aankomen. Zelf geeft ze er weinig om. Na het afvegen van wat zand, klautert ze er weer op en gaat weer af op de sprong.
Tijdens haar springlessen springt ze natuurlijk wel vaker wat sprongen achter elkaar maar 11 sprongen in een bepaalde volgorde in een parcours is toch wat anders. En ze is nog maar 7.....kortom, ik had de bibbers, zij allerminst.

Het ging hartstikke goed. Op een gegeven moment kreeg ze Chocapic niet rechtsom gestuurd want hij wilde linksaf en ze miste de kracht in galop om hem de goede kant op te sturen. Dus reed ze linksom een kleine cirkel om hem vervolgens de goede kant op te sturen. Dit wordt echter gezien als een weigering omdat je je eigen gereden 'lijn' doorkruist (wist zij veel....). Ook trok hij bij een volgende sprong langs de zijkant weg, hetgeen ook een (echte) weigering was maar al met al heeft ze het gewoon keurig gedaan en leverde het haar veel "ahhhh, très jolie"-s op. Er deden maar 2 kinderen mee in haar league (50/60 cm) en dat andere meisje had 1 weigering en was dus eerste. Maar de kop is eraf, ze weet nu hoe het werkt en ik ben mijn ergste zenuwen ook kwijt nu ik gezien heb hoe prima ze het ervan af bracht en hoe eenvoudig ze haar parcours (volgorde) ze onthouden had. Overigens kukelde ze er ná de finish alsnog vanaf. De spanning was eraf, Chocapic sloeg onverwacht linksaf en Maddie ging rechtdoor zeg maar. Daar baalde ze enorm van, zomaar vallen is nog nooit gebeurd, maar dat deed verder niet meer terzake voor de wedstrijd.
onze stoere friemel

Voor mij begint het dressuurcompetitieseizoen binnenkort ook weer. Zondag 2 mei staat de eerste wedstrijd op het programma in een dorp, hier zo'n 20 autominuten vandaan. Ik heb er erg veel zin in en ben ook erg benieuwd hoe mijn zenuwachtige Mango het op vreemd terrein doet.

En dan last but not least heb ik het 'halletje' beneden bij het toilet ook nog in de verf gezet. Het was mooier om dezelfde kleur die op een muur ervoor zat, door te trekken. Ik moet hem nog 2 keer overdoen want de verf pakt erg moeilijk maar dat hoop ik voordat oma Liesje maandagavond aankomt, gedaan te hebben.

TUSSENDOORTJE

Ai, ik was toch niet helemaal tevreden over de kleur op de muur in de slaapkamer. Er zat wat mij betreft teveel 'rood' in. Heb de roller maar weer ter hand genomen en heb inmiddels 1 muur af. Jaja, het zijn details maar second best voelt nu eenmaal niet lekker en nu ben ik écht helemaal tevreden.......Foto's van het geheel zal ik, als het af is, ook voor de volledigheid nog even plaatsen ;-)

De 'oude' muur met een lik nieuwe verf eroverheen...

WINTERVAKANTIE

Inmiddels is er al weer heel wat tijd verstreken sinds de laatste update. De vrienden van Geoffrey en Jorien zijn bijna een week geweest en we hebben het heel leuk gehad. We zijn naar het toboganning park in Leysin geweest waar je in `banden` van de berg (op verschillende tracks) afraast, we hebben uiteraard gegeten bij het favoriete restaurant van de kinderen: de Mongool, (een Mongools bbq-restaurant) wat ook goed in de smaak viel, er is geskied en gesnowboard, er is uuuuuuurenlang in de jacuzzi doorgebracht en de nachten zijn allemaal kort geweest voor de heren. Kortom, een inspannende maar erg leuke week.
In de sneeuw in Leysin

Eten bij de Mongool

Op de dag dat ze allemaal weer vertrokken, werd Madison ziek en ook René was met buikkrampen naar zijn werk gegaan. Een paar dagen eerder had ik het ook al gehad, nadat Rene en ik een avond naar de bioscoop en uit eten waren geweest. Bij mij duurde het zo'n 1,5 dag en ik dacht dan ook aanvankelijk dat ik iets verkeerds gegeten had maar later bleek dat er een stevig buikgriepvirus heerste dat deze regio in de greep hield.
René zou eigenlijk die dag naar Nederland gaan, maar stelde het een dagje uit. De volgende dag was hij gelukkig weer wat opgeknapt.
Bij Madison duurde het dagenlang en ons weekend weg naar Megève leek in duigen te gaan vallen toen ook Geoffrey twee dagen later alles uitspuugde.

Bij Geoffrey was het maar van korte duur. Na deze vloedgolf was alles weer goed. Madison bleef kwakkelen. Vooral 's-nachts was het zeer onrustig.
Vrijdagmorgen leek alles gelukkig in orde. René kwam thuis uit Nederland en een paar uur later zetten we koers naar het mooie wintersportdorp Megève, vlakbij de Mont Blanc, hier ruim een uurtje vandaan.

We hadden een echt vakantiegevoel. Heerlijk door het mooie dorp slenteren, skiën, lekker eten, ritje met de huifkar en zwemmen in het zeer warme buitenbad bij het appartement.
Gekgenoeg werd Madison zowel vrijdag als zaterdagnacht weer ziek en spuugde alles eruit. Daarna was het echter goed en konden we de hele nacht doorslapen.
Zaterdag was een stralende dag met veel zon, zondag was daarentegen een stuk kouder en een harde wind. Het grote skigebied waar we zaterdag hadden geskied was gesloten omdat er teveel wind stond voor de cabineliften. Madison was niet helemaal fit en ik vond het ook wel prima dus de heren gingen in het kleinere gebied bij het appartement skiën en de dames gingen lekker naar het dorpje om te wandelen en warme chocolademelk te drinken. Na een paar uurtjes skiën was het mooi geweest voor de mannen. Het was erg koud geweest boven. We lunchten gezamenlijk en daarna gingen we rustig op weg naar huis waar we eind van de middag weer terugkwamen en we ons weer rustig konden voorbereiden op de schoolweek die weer ging beginnen na 2 weken vakantie.

Inmiddels zit er alweer 1 week school op waarin ook weer veel gebeurd is. In onze scholenjacht (Geoffrey gaat immers volgend jaar naar de middelbare school) hebben we afgelopen woensdag weer een school voor en met Geoffrey bezocht (de 4e) waar we gelijk een heel erg goed gevoel bij kregen. Op dit moment zijn we druk bezig met het verzamelen van alle formulieren die we nodig hebben voor de inschrijving zodat ik dat komende week kan gaan inleveren. Beschikbare plaatsen zijn schaars en we hopen enorm dat hij nog een plaats krijgt. Het is een internationale school in Zwitserland en Geoffrey zou het bilingual programma (Engels en Frans) gaan doen. Het wordt flink aanpoten voor hem maar hij heeft er zin in. Over een paar weken weten we meer.....

Ook zijn ze hier afgelopen donderdag begonnen met de aanleg van ons zwembad en een enorme metamorfose van de rest van de tuin. Een groot project dat zo'n 3 maanden gaat duren. De tuin is binnen 1,5 dag veranderd in een enorme bouwput. Wordt vervolgd.....

Nu nog een bouwput

VAKANTIE

Het verhaal van Bob heeft een triest maar onafwendbaar einde gekregen. Vorige week ben ik met hem naar de dierenarts geweest, in de wetenschap dat dat waarschijnlijk het laatste ritje voor hem zou worden. Dit bleek ook zo te zijn. De dierenarts kon echt geen oplossing meer bieden en zei me ook dat het in de komende weken hard achteruit zou gaan. Hij vroeg me of ik daar op wilde wachten. Overigens ging alles zeer respectvol en uiteraard zonder enige druk. Toen het besluit genomen was, kreeg Bob een slaapmiddel. De dierenarts liet ons alleen en zei me dat hij een kwartier later diep zou slapen en hij dan terug zou komen. Nog geen 2 minuten later was Bob in diepe slaap en dat gaf dus ook al aan dat hij nog wel sterk leek maar toch al flink afgezwakt was. Het sterkte mij in mijn gevoel dat ik juist gehandeld had. Daarna werd de definitieve injectie gegeven en ging ik met een lege mand weer terug naar huis.

Verdriet komt in golven zei een vriendin me en ze had helemaal gelijk. Ik dacht er vrij snel overheen te zijn maar de volgende morgen, kwam het verdriet weer keihard binnenzetten. Nu, bijna een week verder, ben ik het wel kwijt, het huilverdriet. Nog steeds is het natuurlijk verdrietig, onze andere poes Zoe, is nu extra aanhankelijk, maar het normale leven heeft weer zijn loop gevonden.

Daarmee zijn we ook aangekomen bij de "wintervakantie". De kinderen hebben momenteel 2 weken vrij en vanavond komen er twee vriendjes van Geoffrey, Bas en Rudy (+ 1 grote zus Jorien, onze fantastische Maasland-babysitter) aan uit Nederland. Ze blijven een kleine week dus dat wordt genieten geblazen voor de kinderen !!

Momenteel zitten we te wachten tot ze landen. Ze hebben een uur vertraging dus komen pas om 23.25 uur aan. Geoffrey en ik gaan zo rustig aan maar eens richting Genève.....

DILEMMA

Dit keer geen owathebbenweeenlol-verhalen maar een zielepietje verhaal over onze 10 jarige jeweetwel kater Bob. Bob is met +/- 6 weken oud, aan komen lopen en niet meer weggegaan. Hij is nu 10 jaar en is meegeweest naar Amerika en terug, en nu naar Frankrijk. Bob is spierwit en spierwitte katten mankeren altijd wat. De meesten zijn doof, Bob niet. Nou ja, oostindisch dan. Maar Bob heeft huidkanker op/in zijn oor. Witte katten zijn erg bevattelijk voor zonnestralen en Bob heeft dit dus ook opgelopen door de zon. Er zit al ruim een jaar permanent een zwarte korst op zijn oor die niet meer heelde. Van de dierenarts in Nederland had ik een homeopatisch zalfje gehad met het advies : lekker smeren, heelt het vanzelf. Het heelde niet vanzelf en toen ik een paar maanden later met Bob naar de Franse dierenarts ging, was hij zeer stellig: Dit was geen gewone wond, Bob had huidkanker. Een deel van zijn oor is verwijderd maar we wisten vantevoren dat dit een lapmiddel was. De dierenarts kon mij niet vertellen hoeveel langer wij uitstel van executie kregen.

De operatie heeft in September plaatsgevonden. Alles leek aanvankelijk goed te gaan. De wond heelde mooi en we hadden goede hoop dat Bob nog een jaartje meekon. Al gauw kwam er echter weer een wond. Twee weken geleden ging ik daarom maar weer naar de dierenarts en hij zei me dat het van binnenuit kwam. Het kraakbeen van het oor is helemaal aangetast en het zal niet meer goedkomen.
Het is nu wachten op ons besluit om euthanasie toe te passen.

Het 'vervelende' is echter dat Bob gewoon nog vrolijk is en je niets aan zijn gedrag merkt. Hij lijkt geen pijn te hebben. Echter, mijn hele huis zit onder het bloed. Het oor is eigenlijk een open wond, er komen wat korstjes op maar 1 'schudje' met het hoofd doet alles weer opengaan. Ik loop dus bij wijze van spreken de hele dag met een doekje achter Bob aan want o-ve-ral vind ik bloedspetters.
Afgelopen maandagavond kwam ik thuis en was mijn hele beige lounge-chair bespetterd met bloed. Gisteravond was de muur van de badkamer van de kinderen helemaal bespetterd. Op de grond liggen permanent overal bloedspetters. Kortom, het is niet helemaal fris meer om hiermee door te gaan.

En toch stel ik dat telefoontje naar de dierenarts steeds uit. Bob loopt vrolijk rond en lijkt zich nergens druk over te maken. Het is uiteraard een kwestie van tijd voordat hij er wel last van gaat krijgen. Voelde hij zich maar ziek, dan was de stap naar de dierenarts makkelijker gemaakt, maar nu hebben alleen wij nog voornamelijk last van zijn ziekte.
Als ik zijn vrijheid ga beperken door hem alleen nog maar in de bijkeuken te laten en buiten, is dat voor hem ook niet leuk maar op deze manier kan het ook niet. Dit is simpelgezegd gewoon vies !

Een groot dilemma dus. Ik wil eigenlijk vandaag de dierenarts bellen om een afspraak te maken. De eerstvolgende staat namelijk gepland op maandag 15 februari maar een maandag voor een euthanasie lijkt me niet goed. Liever op vrijdag, zodat we het weekend hebben om bij te komen.

EINDELIJK : DE SLAAPKAMER

Vandaag een plaatjesblog van de metamorfose van de slaapkamer. Vooraf ben ik vergeten foto's te nemen en dus heb ik maar een foto ten tijde van onze bezichtiging, gebruikt. De kleuren zijn op sommige foto's wat te geel/oranje maar ik had de camera op een verkeerde instelling staan. Enjoy en prettig weekend !

 
Hoe het was bij bezichtiging

 
Eindelijk plek gevonden voor ons witte schilderij

 
Mijn langverwachte koeien (harig) behang.

 
Doorkijkje naar de inloopkast (met dezelfde 'harige koeien' als panelen)

TO SKI OR NOT TO SKI

Mijn verkoudheid leek bijna een griep te gaan worden. Vanaf woensdagavond voelde ik me steeds beroerder. Weliswaar geen koorts maar alle andere symptomen waren overduidelijk aanwezig. Vooral het gevoel van lamlendigheid en vermoeidheid openbaarde zich overduidelijk. Op zondag leek het eindelijk wat beter te gaan en besloot ik toch maar mee naar boven te gaan om te skiën.
Het vastmaken van de skischoenen deed me wankelen en het zweet stond op mijn rug maar allez, daar gingen we dan. De blauwe helling naar beneden voelde als een zwarte en ik zweette me helemaal rot. Nee, het ging niet geweldig.
Nog een keer naar boven dan maar. Onderweg in de stoeltjeslift, een rit die zo'n 10 minuten duurt, had ik weer tijd om even bij te komen. Geoffrey wilde graag een bepaalde piste nemen en dus gingen we op weg. Onderweg kwamen we een groot touw tegen dat gespannen was van de ene naar de andere kant van de piste. FERMÉ. Gesloten dus.
Dat was vreemd want in de verte zagen we toch echt mensen op die betreffende piste skiën en ook de skilift die we onderaan die betreffende berg moeten nemen, zagen we gaan.
Niet gehinderd door enige vorm van terughoudendheid door ons avontuur van een week geleden, we konden hier immers zien dat de piste goed geprepareerd was, gingen we dan ook als échte Hollanders, onder het touw door, en vervolgden onze weg.

Na zo'n 500 meter skiën werden we geconfronteerd met de reden van het gesloten zijn...... Er was een slalomwedstrijd bezig óp de piste. De mensen die niet meededen maar die we toch hadden zien skiën waren uitstekende skiërs die tussen de bomen, off piste, de afdaling naar beneden maakten...Voor ons geen optie.
Dat was lekker dan. De moed zonk me letterlijk in de schoenen. Ik voelde me als een dweil, ben niet de dapperste op ski's en nu moest ik ook nog hoe dan ook van die berg af. Er was geen weg terug, we moesten onderaan die berg komen zodat we met de lift naar boven konden om naar een andere piste te skiën. Zo simpel was het. Nu nog de uitvoering.

René ging met Madison voorop, helemaal aan de zijkant van de piste. Geoffrey moest van René "bij mama blijven". Tjongejonge, ik voelde me een oud besje. Al gauw waren René en Madison nergens meer te bekennen. Ze gingen als de brandweer langs de piste naar beneden. Geoffrey stond steeds 50 meter verder op me te wachten en die heb ik op een gegeven moment gezegd dat hij kon gaan. Het arme kind hoefde niet op mij te wachten want ik was natuurlijk een drama. Hijgend en puffend, ik had niet veel adem door die rotverkoudheid, ging ik steeds een stukje lager. Als ik er nu nog aan terugdenk, dan krijg ik het nog benauwd. Wat een ellende. Het was vrij steil, allemaal bobbels en hobbels en vrij diepe sneeuw. Ik kon dus niet de gebruikelijke bochtjes draaien, daarvoor was geen ruimte. Roetsjen, de meest veilige manier om beneden te komen, was door die hobbels en bobbels ook nauwelijks mogelijk.
Steeds wachtte ik tot een deelnemer langs sjoefde om er vervolgens snel een paar meter achteraan te gaan (aan de zijkant uiteraard). Dan weer stoppen en wachten tot de volgende deelnemer langskwam. Afkeurende blikken van omstanders waren mijn deel. Eén omstander wilde net een foto maken van een deelnemer toen ik uiterst langzaam voor haar lens langs schuifelde . Haar geïrriteerd zuchten sprak boekdelen.

Op een gegeven moment zag ik de eindstreep. Tussen de mensenmenigte zag ik ook René en de kinderen al staan en zij zagen mij. Toen wist ik het niet meer. Het laatste deel was écht steil en eindigde in een mensenmassa (naast de finish) Ik durfde niet meer te skiën omdat ik bang was dat ik recht die mensenmassa in zou gaan.

Roetsjend én het gevoel dat iedereen naar me stond te kijken kwam ik naar beneden. 'Jemig mam, waarom bleef je zo lang stilstaan' vroeg Madison.
Ik was er hélemaal klaar mee. Met de lift naar boven, via een andere piste terug naar het dalstation en naar de auto. René en de kinderen bleven nog en die ben ik een paar uur later gaan ophalen.

Ik beloof plechtig dat als ik vanaf nu nóg een keer een gesloten piste aantref, ik er NOOIT meer toch opga. Hoe mooi en onschuldig het ook allemaal lijkt. Het blijkt maar weer dat hier in Frankrijk er niet voor niets een piste gesloten is.

Zomaar een theorie hoor maar ik denk dat wij zo 'makkelijk' zijn geworden door de autowegen in Nederland waar regelmatig signaalaanduidingen zijn dat de weg is afgesloten, terwijl dan blijkt dat er niets aan de hand is. Dat zorgt ervoor dat je het dus niet meer gelooft, als er weer wat afgesloten is.
Hier in Frankrijk is er in de skigebieden dan in ieder geval ook écht wat aan de hand.

Gelukkig voel ik me nu, na bijna 5 dagen, weer ietsje fitter. Alleen nog wat hoesten en neusverkouden maar meer niet. Dat komt goed uit want die afwasmachinereparateur heeft nog steeds niets van zich laten horen. Heb een ander gemaild. Eens kijken of het wat oplevert !

NOG MEER SNEEUW

Het blijft hier sneeuwen momenteel. Begin je net het gras weer een beetje te zien in de weilanden, valt daar weer een dik pak sneeuw overheen. We hebben er weinig hinder van. De Fransen zijn heer en meester als het gaat om de boel schoon te houden en binnen no time zijn alle wegen weer helemaal netjes zwart.

Aan skipret dus ook geen gebrek. Afgelopen zaterdag gingen we rond 13.00 uur richting piste maar vonden we het te druk. We zijn omgekeerd en teruggegaan. Dat is een voordeel als je er maar een kwartiertje rijden vandaan woont. Zondagmorgen zaten we er klaar voor. De live webcam van het skigebied leerde ons echter dat het boven zwaar bewolkt was en er een harde wind stond. Na een uurtje keken we weer en was het goed opgeklaard. Tien minuten later zaten we in de auto en 20 minuten later stonden we bij de telecabine. Boven stond nog steeds een pittige wind maar als je een honderdtal meters geskied had, zat je in de luwte. In tegenstelling tot de meeste andere mensen die gelijk voor een afdaling richting dal kozen, bleven wij boven skiën en pakten we daar nog wat liften. Zo kwam het dat we echt minutenlang aan het skiën waren zonder ook maar 1 persoon tegen te komen. Heerlijk ! Mijn plezier in het skiën dat eigenlijk jarenlang is weggeweest, is weer helemaal teruggekomen.
Het leek wel of de kinderen na 1 "Mercredis de Neige"-sessie van de woensdag ervoor, op vleugels skieden. Geoffrey ging altijd al prima maar Madison pakte nu ook zonder enige kik alle pistes. Afdalingen waar ik bovenaan met enig voorbehoud eerst even naar ging staren, had zij al genomen. Je ziet de kinderen met de week beter worden. Erg leuk om te zien.

Eén piste was gesloten. Waarom wisten we niet maar er gingen toch een paar mensen vanaf. Geoffrey was al onderweg en René volgde ook. Truus skivoorzichtig hier zei hardop dat dat bord er niet zomaar stond maar de heren hoorde het al niet meer. Er zat niks anders op, Madison en ik gingen ook maar. Al gauw wisten we waarom de piste gesloten was. Hij was niet geprepareerd en dus was het een grote diepe sneeuw afdaling waar je (wij in elk geval) van je langzalzeleven geen bochten kan draaien zonder te vallen. Voordat ik de bocht omkwam zag ik Geoffrey en René al languit in de sneeuw liggen. Ik koos voor een andere 'bestevandeslechtste' route. Roetsjend (want lekker veilig) ging ik naar beneden. Madison volgde prima en bleef ook staan. Ik ben erg bang om te vallen. Met een kreukelschouder die (weliswaar vóór mijn operatie) bij het minste of geringste uit de kom schoot, zit die angst er goed ingebakken. Maar de dames bleven overeind en waren als eerste weer op de normale piste aanbeland. Geoffrey volgde uiteindelijk ook en na een paar flinke vloeken omdat de ski niet meer aanging door al die diepe sneeuw, kon René ook aansluiten. De "ik-zei-het-toch" opmerking slikte ik wijselijk in en eigenlijk moesten we er allemaal erg om lachen.

Tja, halleluja verhalen, ik weet het maar het is niet anders en we genieten er met volle teugen van. Zijn er dan ook dingen die minder zijn ? Eh....nou die afwasmachinemonteur is nog steeds niet geweest en ik ben snip en snipverkouden.
Die foto's van de slaapkamer had ik gemaakt maar er leek een vuiltje op de lens te zitten dus die moeten over. Binnenkort dus. Eerst maar weer skiën aankomend weekend....